Zapruder Inc.

De nieuwe ronde eenzijdige Amerikaanse sancties tegen Iran, die vrijwel meteen op kritiek vanuit Peking konden rekenen, lijken de volgende stap in een opeenstapeling van provocaties richting Teheran. Begonnen met een “Iraans terreurplot” uit de hoge hoed van Washington, via het onder druk zetten van de VN-atoomwaakhond IAEA om “dodgy inlichtingen” over het Iraanse atoomprogramma tot “waarheid” te verklaren richting een “full-blow” semi-oorlogsverklaring aan de Iraanse Centrale Bank, precies op het moment dat de laatste regulaire Amerikaanse troepen Irak verlaten (voor “reposture” in verschillende Arabische golfstaatjes, een “omstationering").

Diezelfde Golfstaten die nu (voor goed geld) als thuisbasis dienen voor verschillende Amerikaanse eenheden kunnen tevens rekenen op de levering van militaire high-tech uit de USA. 85 F-15 gevechtsvliegtuigen voor Saudi Arabië (goed voor 30 miljard dollar, levering: 2015), 96 THAAD luchtdoel-batterijen voor de Verenigde Arabische Emiraten (3.48 miljard dollar), moderisering van het Saudische patriot-raketten arsenaal (1.7 miljard dollar) en de levering van 209 patriots aan Koeweit (900 miljoen dollar). Bovendien krijgt Irak nog voor 11 miljard dollar aan wapens geleverd. In het kader van “quality advance” kan Israël meteen rekenen op het allernieuwste wapentuig uit de Verenigde Staten, daar de Israëli’s een “voorsprong” op arabische landen wordt gewaarborgd.

Het antwoord uit Teheran bestaat voorlopig uit blaffen, militaire oefeningen en een mogelijk (eenzijdig) verbod op doorvaart van de straat van Hormuz voor “buitenlandse” militaire schepen. De in de westerse media tot belachelijke proporties opgeblazen dreiging van het “sluiten van de straat van Hormuz” door Iran, komt slechts op konto van enkele Iraanse (populistische) politici. Zoals herhaaldelijk door Teheran aangehaald is het afsluiten van de zeestraat geen officieel beleid van Iran.

De EU loopt natuurlijk in ganzepas achter de Verenigde Staten aan, en zal in de nabije toekomst ook overgaan tot scherpere sancties tegen Iran. Uiteraard vanwege het verdachte Iraanse atoomprogramma. Dat enkele EU-landen als Griekenland voor een groot deel van hun energie-voorziening afhankelijk zijn van Iraanse olie, is kennelijk onbelangrijk. Overigens lijkt het excuus “atoomprogramma” in de Verenigde Staten niet het beoogde resultaat bij de, ondertussen oorlog-sceptische, bevolking te bewerkstelligen. Daar wordt opeens het oude paard “911” van stal gehaald om de publieke opinie richting een positieve beoordeling van militaire operaties tegen Iran te bewegen.

Tot slot: vredesnobelprijswinnaar en grondwetdeskundige Barack Obama, de man van “change” ten aanzien van de interneringpolitiek van zijn voorganger George W. Bush, heeft via de NDAA de normale procesrechten van binnenlandse en buitenlandse verdachten in handen van Amerikaanse autoriteiten afgeschaft, terreurverdachten kunnen zonder proces voor eeuwig worden vastgezet, buitenlandse familie van Al Qaida leden (dat heerlijke verzamelbegrip) mogen door het Amerikaanse leger gevangen worden genomen, buiten Amerikaanse grenzen mogen zonder beperingen gevangenissen of kampementen worden gebouwd en zowel in het binnenland (!!) als in het buitenland mag het leger terreurverdachten oppakken, ondervragen en vasthouden. “Reserveringen” heeft de Amerikaanse president bij de wet die hij ondertekende. Zoals de organisatie Human Rights Watch opmerkt: “Obama lijkt de geschiedenisboeken in te gaan als de president die het “onbeperkt vasthouden van verdachten” zonder proces in de Amerikaanse wet verankerde.”