Zapruder Inc.

Het staat ook wel bekend als het enigma van Baalbek: een opeenstapeling van enorme stenen, gelegd door een nog onbekende beschaving ongeveer 5000 jaar geleden. Een bijzondere constructie die ook nog ondersteboven geplaatst is, wat wil zeggen: enorme monolieten uit één stuk geplaatst op kleinere (maar nog steeds gigantisch) stenen die weer op kleinere rusten. De grote topstenen (de trilithon) zijn de grootste bewerkte stenen op aarde: drie perfect rechthoekig uitgehouwen megalieten die elk meer dan 1000 ton wegen. We praten 5000 jaar geleden, toen koper en brons de enige metalen waren waarmee men deze stenen kon trachten te bewerken. Los van de bewerking van deze enorme stenen is het raadsel hoe ze zo precies op hun plaats zijn gekomen: het tempelcomplex staat op een heuvel van 1150 meter hoog en de hele omgeving is ongelijk en rotsachtig en kent geen rechte vlakken voor het maken van een helling of een stevige ondergrond die machinerie zou kunnen ondersteunen om de blokken te plaatsen. Nog ongelooflijker wordt het wanneer je het enorme gewicht van de blokken in ogenschouw neemt: de drie grootste blokken waren ieder meer dan 1000 ton zwaar en in de steengroeve een halve kilometer verderop ligt nog een blok te wachten dat tussen de 1200 en 1500 ton zwaar is en waar men kennelijk niet aan is toegekomen om het de heuvel op te transporteren. Overigens, de blokken onder de drie megalieten zijn ook geen kattenpis: negen blokken van 450 ton werden ook hier perfect uitgehakt, getransporteerd en vervolgens naadloos op hun plaats gelegd.

In het midden van de muur is de trilithon duidelijk te zien. Daar bovenop ligt het kleinere broddelwerk van de Romeinen. Let op het verschil van de naden tussen de stenen


De grootste monoliet ter wereld ligt nog steeds in de groeve te wachten op transport naar het Baalbek-complex

Het wordt duidelijk dat deze prestatie onmogelijk was wanneer je ze afzet tegen de kennis en kunde die we denken dat dit vroege volk had. Het wordt echter nog raadselachtiger wanneer we ons bedenken dat een dergelijke prestatie zelf vandaag de dag praktisch onmogelijk zou zijn. Zelfs al zou je het gebied netjes plat bulldozeren om zware machines betere toegang te geven (wat dus niet gebeurd is), het is de vraag of de sterkste kraan die er op dit moment in de wereld bestaat in staat zou zijn deze blokken te tillen en op hun plaats leggen zonder ze te breken. De grootste rijdende kraan op dit moment heeft een maximaal hefvermogen van 1200 ton, weegt zelf ook ettelijke honderden tonnen en kost een paar weken om ter plekke in elkaar te zetten. Men kan wel met enige zekerheid stellen dat men destijds niet over dergelijke machines beschikte en wat ook zeker is dat zulke blokken met spierkracht en wat boomstammen alleen niet op hun plek waren te krijgen. Om het nog maar niet te hebben over de precisie waarmee de blokken uitgehakt en geplaatst zijn: zonder voegmiddel op elkaar gezet zo precies passend, dat er tussen de naden nog geen speelkaart tussen te krijgen is.

De piramide van Cheops en andere monumenten
Deze zelfde onverklaarbare bouwmethoden zien we op verschillende plekken op de wereld terug. Al sinds de vroege Steentijd werden er enorme blokken uitgehakt, over grote afstanden vervoerd en vervolgens gebruikt in tempels en monumenten. Stonehenge is een beroemd voorbeeld waar megalieten van 50 ton in steengroeven werden uitgehakt, die 40 tot 230 kilometer ver verwijderd waren van het prehistorische monument. Vervolgens werden deze blokken op elkaar gezet, waarbij men zo’n zeven meter de hoogte in moest. De piramides op het Gizehplateau zijn even raadselachtig: 2,3 miljoen bewerkte blokken van kalksteen en graniet, die tussen de 2,5 en 50 ton wogen en die met ongelooflijke precisie opgestapeld werden om de piramide van Cheops te maken; bijna 150 meter hoog en 230 meter breed. Even los van wanneer de tempels gebouwd waren, met de stand der techniek van de Egyptenaren was het een onmogelijk project. De Egyptenaren beschikten alleen over koperen en bronzen werktuigen welke te zacht zijn om kalksteen effectief te kunnen bewerken, om over het keiharde graniet maar niet te spreken.

Hoe al deze enorme stenen bewerkt, vervoerd en geplaatst konden worden is nog steeds een mysterie. De piramides van Gizeh zijn het meeste voer voor speculatie geweest, maar alle theorieën om de bouw van de Gizeh piramides te verklaren zijn tot op heden onuitvoerbaar gebleken. Zo wordt er door sommige onderzoeker gesuggereerd dat de grote piramide gebouwd zou zijn met behulp van een groot hellend vlak. Hiermee zouden de stenen omhoog gehesen worden en met het groeien van de piramide zou het steeds hoger worden. Sommigen hebben het zelfs over een opgang die als een wenteltrap om de piramide zou heen draaien. Feit is dat een dergelijk talud ruim 17,5 miljoen m³ aan materiaal zou vergen, wat zeven keer meer is dan de piramide zelf. Dit zou dan geen zand kunnen zijn, omdat dit uiteindelijk niet stevig genoeg is om het gewicht van dergelijke stenen en de werkers te dragen. Hiervoor zou dus veel steen gebruikt moeten worden. Waar al dat materiaal vandaan had moeten komen is niet bekend. Ook niet waar al dat materiaal gebleven zou zijn nadat de piramide klaar was. Dit is eveneens een mysterie dat niet door de theorie wordt verklaard. Ten slotte zou een dergelijke operatie een veelvoud van het aantal werkers vergen wat het geheel nog onwaarschijnlijker maakt. Andere theorieën die spreken van allerlei hefboomconstructies en liftsystemen hebben in recente experimenten om ze na te bootsen allemaal gefaald. Zelfs met moderne middelen zou de bouw van de piramides ongelooflijk moeilijk zijn, om het over de kosten nog maar niet te hebben.

Op de top van de piramide van Cheops zijn nog overblijfselen van de dekstenen te zien die ooit de hele piramide bedekten. Er werden 115.000 van deze gladgepolijste kalkstenen platen tegen de buitenkant van de piramide geplaatst die elk meer dan 10 ton wogen

Zo zijn er nog talloze voorbeelden over de aarde verspreid te vinden. In Tihuanaco, Bolivia, werden enorme blokken steen van 150 tot 400 ton over een afstand van 50 kilometer vervoerd en geplaatst zo’n 15 kilometer van het Titicacameer. Van deze pre-Inca stad wordt gezegd dat ze meer dan 2000 jaar geleden werd gebouwd, maar andere wetenschappers plaatsen de stad veel verder terug de prehistorie in. Dit komen we eigenlijk met alle megalithische bouwwerken tegen: historici en archeologen kunnen de bouwwerken en hun makers niet plaatsen in de geschiedenis. Er zijn veel aanwijzingen die duiden op veel oudere beschavingen dan tot nu toe aangenomen; hoogontwikkelde beschavingen die tot wel twaalf of vijftienduizend jaar terug gaan. Deze beschavingen vallen niet alleen buiten alle bestaande geschiedenisboekjes, ze beschikten duidelijk over technologie die we pas nu hebben kunnen evenaren. Toch staan deze monumenten er nog, na al die tijd, en niemand weet wie of wat ze daar neer heeft gezet of hoe en waarom.

De orthodoxe wetenschappers en onderzoekers hebben er kennelijk geen moeite mee om dit mysterie een mysterie te laten en doen af en toe nog de moeite om met een halfbakken theorie te komen die meteen de prullenbak in kan. Alternatieve theorieën proberen dit gat te vullen en komen met de meest uiteenlopende verklaringen. Zo zou een oud ras van zeevarende mensen – volgens sommigen Atlantis – de bouwkundige kennis (en meer) verspreid hebben op de continenten. Anderen spreken weer over buitenaardse inmenging. Weer anderen spreken van reuzen die deze “cyclopische” bouwwerken hebben neergezet. Hoe dan ook, het is duidelijk dat de Egyptenaren en Zuid –en Midden-Amerikaanse volkeren deze kennis volledig ontwikkeld hebben gekregen, want er is geen bewijs dat deze kennis zich progressief heeft ontwikkeld tot het niveau dat de tempels van de Maya’s, Inca’s en Egyptenaren laten zien. Deze kennis was opeens daar en was ook ineens weer weg. Wie het ook geweest zijn, hun bouwwerken zijn het bewijs dat er een geavanceerde beschaving op aarde heeft bestaan met een ontwikkelingsniveau dat dicht bij het onze lag en op sommige vlakken nog verder. Voor veel onderzoekers is dit moeilijk te verteren omdat de geschiedenisboekjes dan niet meer kloppen, maar stenen van over de 1000 ton zijn toch heel wat meer zwaarwegende argumenten dan een handvol halfbakken theorieën.