Zapruder Inc.

De enorme haast van de rebellen om een eigen nationale bank uit de grond te stampen zou volgens sommige analisten, of complot-theoretici, te maken hebben met Ghadaffi’s flirt met de zogenaamde “gouden dinar”. Een munt die, zoals de naam al aangeeft, gedekt wordt door goud. Inderdaad spelen veel landen met het idee om deze vorm van valuta, een islamitisch idee, te (her)introduceren. Zie bijvoorbeeld Malysië. Of Ghadaffi werkelijk de “gouden dinar” als een pan-Afrikaans/Arabisch betaalmiddel met Libische goudvoorraden had willen voeden, valt moeilijk te bevestigen. Wat wel duidelijk is, is dat de “privatiserings-drang” van de Libische banksector, nadat Ghadaffi weer in genade was gevallen bij het westen, de laatste jaren weer op een laag pitje werd gezet.

Wikileaks geeft een kijkje in de Amerikaanse opvattingen over het “neoliberale” Libië onder Ghadaffi en zijn hervormers. Prima zakelijke mogelijkheden, en een gouden kans om Amerikaans geld Libië in te krijgen, wordt opgetekend. Maar de privatisering wordt weer teruggedraaid en hervormers zoals de vanuit Pittsburg ingevlogen Mahmoud Jibril, nu “premier” van de Libische overgangsraad, die dankzij Ghadaffi’s zoon Saif Al-Islam een plaats vonden in de regering van Libië verliezen invloed op het politieke beleid.

Niet de droom van gouden dinars lijkt een einde te maken aan de Amerikaanse “business opportunities” maar eerder, zeer banaal, de kredietcrisis van 2008. Met een open banksector haalde Libië klaarblijkelijk ook het nodige Amerikaanse beleggingspapier in huis zoals CDO’s, of collateralized debt obligaties. De derivaten die aan de basis stonden van de financiële implosie. Dit blijkt onder andere uit het feit dat de Amerikaanse Centrale Bank FED voor 35 miljard dollar aan kortlopende kredieten aan de Arab Banking Corp. leende, een dochter van de Libische Centrale Bank. De helpende hand van de FED hielp echter niet bij het verbeteren van de stemming in Tripolis. De Libische bankiers waren kennelijk toch “not so amused” over de waardeloze Amerikaanse papieren.

De kans is zeer klein dat de “nieuwe” Libische Centrale Bank die aan de hand loopt van HSBC zo “gesloten” zal zijn als de bank onder Ghadaffi. Dat betekent fiat Euro en Dollar in ruil voor olie, gas en water, in plaats van de Libische dinar, en een plaats aan de tafel bij de BIS. Moedwillig of bijeffect van de Libië-oorlog: een buitenbeentje binnen de banksector is voor altijd uitgeschakeld.