Zapruder Inc.

Terwijl de MSM kakelt over het verhogen van de pensioengerechtigde leeftijd „om toekomstige generaties niet met een enorme schuldenlast op te zadelen“ (wat op zich al een behoorlijk cynisch rekensommetje is, daar een x-percentage bevolking sterft voor- of na een paar jaar pensioen), snapt in Frankrijk die „toekomstige generatie“ heel goed waar het om draait. Daar sluiten scholieren en studenten zich aan bij de protestbeweging die eigenlijk alleen uit arbeidnemers bestond. Het is het moment dat de strijd tegen de regeringsplannen de breedte in gaat, en de acties op goedkeuring van een dikke 70% van de Franse bevolking kunnen rekenen.

De studenten en scholieren vrezen door het verhogen van de pensioensgerechtigde leeftijd een nog knappere arbeidsmarkt. Terwijl afgestudeerden nu al jarenlang via banen met arbeidscontracten met beperkte looptijd het hoofd boven water te houden, in de hoop ooit een vaste baan te krijgen, zal die situatie zich niet verbeteren met een „oude garde“ die een paar jaar extra moet werken. Daarnaast is het vrijwel onmogelijk om „in de betere baantjes“ te komen. De zogenaamde „Ecole Elitaire“ nemen slechts 9% van hun studenten aan uit de „onderklasse“. Een regel die onder veel protest van diezelfde elitaire scholen werd ingevoerd maar nu wordt verkocht als „kansen voor allen“. Kortom: slechte arbeidskansen, wanneer er werk is, wordt het zo goedkoop mogelijk betaald en is de arbeidsduur immer onzeker. Met enorm hoge huurprijzen in “arbeidscentra” als Parijs en een Euro die duur betaald wordt, een collectie fijne toekomstperspectieven. 

Het bovenstaande voorbeeld is slechts exemplarisch voor de vele (eigenlijk Europa-wijde) vormen van onrechtvaardigheid in de (Franse) samenleving. Hoe goed Sarkozy ook het neoliberale medicijn voor de neoliberale kwaal (de kredietcrisis) en afbouw van de Franse sociaalstaat probeert te verkopen, de Fransen en hun licht revolutionaire achtergrond pikken het niet. Die voelen de onrechtvaardigheid kennelijk haarfijn aan, en branden liever hun land tot de bodem af in plaats van te betalen voor het kapitaal en hun spelletjes en winstmaximalisatie. Helaas heeft de staat nog altijd het geweldmonopolie.

Terwijl alle Franse politieke kamers de verhoging van pensioenleeftijd in noodtempo er doorheen hameren, waarmee het wet wordt en de politiek hoopt dat de problemen weer snel vergeten zijn, is de tegenstelling tussen bevolking en politieke elite sinds 1968 niet meer zo groot geweest (niet dat de huidige situatie te vergelijken valt met 68). En er komt nog meer door kapitaal en banken verordoneerd sloopwerk aan. Frankrijk is er zo te zien klaar voor. Sarkozy heeft zijn piek als president van Frankrijk gehad. Vanaf nu is het voor hem (de ook door Frankrijk begeerde oorlog met Iran en een totale ineenstorting van het financiële systeem en samenleving daargelaten) alleen nog maar bergafwaarts.