Zapruder Inc.

Toegegeven, in de Amerikaanse politiek valt nu eenmaal niet echt veel te kiezen. Het land van vrijheid en democratie is achter het hollywooddecor een ordinaire plutocratie. Is zo gegroeid en komt door het systeem. Of je nu verkozen wil worden tot sherrif, gouverneur of president, je moet heel veel geld binnenhalen voor je verkiezingscampagne. Meer dan je tegenstander, en hoewel er veel regels zijn voor welk geld wel-of-niet aangenomen mag worden, feit blijft dat het meeste campagnegeld voor kandidaten afkomt van bedrijven en belangengroeperingen. De zogenaamde “lobbies“. En als je eenmaal op je positie zit, wordt er verwacht dat je “the favour returned“. Dat is politiek. Zo werk het spel gewoon.

Daarom, of er moet een wonder gebeuren, kunnen we de wereldwijd meest populaire kandidaat eigenlijk al afschrijven: Ron Paul. De liberatarische aartsconservatief schopt op dit moment tegen alles aan wat in het belang is van corporate America. Het geldstelsel, Amerikaanse bemoeienis overzee, de Irak-oorlog, inkomstenbelasting. Eigenlijk wil Paul dat de VS hun goede oude “Monroe doctrine“ weer uit de kast halen en de vredige reus op zijn eiland wordt. Dat gaat niet gebeuren. Nooit. Exit Paul. Hoe dat zal gebeuren, zal de toekomst leren maar ik gok op een uiteindelijk nipt verloren nominatie. 

Met Paul verliest de republikeinse partij, of GOP (Grand Old Party) meteen zijn beste kanshebber. Misschien wel enige kanshebber. Acht jaar Bush junior heeft de Amerikaanse bevolking “rechts moe” gemaakt (als is er natuurlijk geen echt links in de VS, of het moet de “green party” zijn). Bush, zijn vice-president Cheney en het republikeinse deel van het congres hebben een absoluut impopulariteitsrecord gezet. Slechts 25% van de Amerikanen staat nog achter Bush zijn beleid (de echte die-hard, deep-south “rednecks” waarschijnlijk), de populariteit van Cheney valt niet meer te meten (ergens rond 2%) en republikeinse afgevaardigden gaan gebukt onder schandalen en de impopulaire Bush. Amerikanen willen vernieuwing, geen corruptie en cleptocratie meer en weg uit Irak. Punten waar de republikeinse partij niet bepaald op scoort.

Het zou dus voor de uitdagende partij, de democraten, vrij eenvoudig moeten zijn om deze presidentsverkiezingen te winnen. Iedere democratische kandidaat hoeft maar de naam Bush te noemen of zijn/haar republikeinse tegenstander heeft een enorm probleem. Cashen op de Bush-erfenis. Bush heeft met zijn beleid zijn partij een absolute schietschijf voor spot, schandaal en teleurstelling gemaakt. Een politiek inkoppertje. Maar zo simpel zal het niet gaan.

Want welke populaire kandidaten brengt de democratische partij in stelling? Clinton en Obama. Een vrouw en een neger.

Ja, het klinkt sexistisch en racistisch, maar dat gaat in de VS niet werken. Hoe goed Obama eruit mag zien, hoe neutraal hij mag zijn (hij komt uit Hawaii uit een prima gezin), hoe goed zijn politieke standpunten ook zijn, hoe goed hij kan debatteren, hij is en blijft een “african-american“. Zwart. En in het land dat tot in de jaren zestig nog in een aantal staten “apartheid“ kende, is het heel, heel moeilijk voor een “gekleurde“ kans te maken op het presidentschap. Zelfs anno 2007 is dat binnen “conservatief“ Amerika “not-done“.

En dan Clinton. Los van het vrouw-zijn, heeft senator Clinton nogal een probleem met standpunten innemen. Eigenlijk neemt ze geen enkel standpunt in. Ooit. Zoals zij meestal niet bij stemmingen in de senaat aanwezig is. De standpunten die worden ingenomen zijn zo overduidelijk gemotiveerd door haar geldschieters (terug uit Irak, maar wel troepen laten zitten. Ow, en Iran wel bombarderen. Stel je voor dat het AIPAC-geld uit New York opeens verdwijnt) dat er weinig van haar geloofwaardigheid overblijft. En dan hebben we nog de geschiedenis van Clinton. Gevuld met smeuiige schandalen en sex-escapades van manlief Bill. Senator Clinton is een wandelende schietschijf.

Niet bepaald de kandidaten waarmee makkelijk het presidentschap binnen wordt gehaald. De overige democratische kandidaten zijn vrijwel verwaarloosbaar, op Dennis Kucinich en John Edwards misschien na. Edwards is op dit moment in zijn “liberale“ modus, en is eigenlijk een “zoals de wind waait, staat mijn petje“ kandidaat en Kucinich is net zo acceptabel voor het “establishment“ als Ron Paul.

De republikeinse partij ruikt de zwakheden en is een “divide and conquer“ campagne begonnen. Dit weekend publiceerde Robert Novak, bekend van de Valerie Plame-lek, het verhaal dat de Clinton-campagne “een schandaal“ over Obama naar buiten zal brengen. Tot paniek en woede van zowel Clinton als Obama. Maar goed, zolang de twee democraten elkaar bevechten, is er voor republikeinse kandidaten niets aan de hand. En binnen de republikeinse partij bestaat de ongeschreven regel dat er in het voortraject naar de verkiezingen toe niet onderling met modder wordt gegooid.

Wie profiteert? De eigenlijk enige serieuze republikeinse kandidaat: Rudy Giuliani. Mr 911 mag dan een aantal keer gescheiden zijn (niet acceptabel binnen christelijk Amerika), ge-"swiftboat“ (zwartgemaakt) worden door 911-reddingswerkers, foute mensen in zijn staf hebben zitten, Giuliani is blank, een man, profileert zich als een leider (en held) en iedereen kent hem. Het schimmige verleden van de oud-burgermeester van New York lijkt hem niet echt te raken. Bovendien is Giuliani de kandidaat van corporate America. De geldschieters van Bush zijn collectief naar Giuliani overgestapt. En de corporate media houdt van “Rudy”.