De Amerikaanse politici hebben een compromis bereikt over het verder oplopen van de Amerikaanse schulden. Het schuldenplafond is verhoogd: het is een kunstmatig plafond, dat altijd verder kan worden verhoogd. Om de Amerikaanse kiezers niet tegen zich in het harnas te jagen hebben beide partijen besloten niet heel veel te bezuinigen. Het begrotingstekort heel snel verlagen vereist grote bezuinigingen, die “de economie” en the American Way of Life zullen schaden.
Ook in Europa werd een compromis bereikt. Geen enkel euro-land zal failliet gaan, zelfs de Grieken worden (opnieuw) op sleeptouw genomen, desnoods met privaat-kapitaal van banken.
Zowel in de VS als in Europa groeien de schulden nog altijd, door het plafond heen.
Kijk naar de schulden van Frankrijk:
(HH = Household-debt , NFC = non-financial corporations)
of van Italië:
Grote delen van die schuldenlast worden heen en weer geschoven tussen regeringen, banken, pensioenfondsen en centrale banken. Als het ingewikkeld genoeg en ondoorzichtig maakt, kom je er misschien mee weg tot de volgende verkiezingen.
Niemand praat over de oorzaak van al die schulden. Regeringen lenen al heel lang. Staatsobligaties zijn al eeuwenoud. Waarom raken nu zoveel landen tegelijkertijd in de problemen?
In een groeiende economie, die elk jaar meer produceert en verdient en meer belasting betaalt, kan de regering leningen en verschuldigde rente terugbetalen. Als de economie niet groeit of zelfs krimpt, kan men de leningen veel moeilijker terugbetalen. Men moet opnieuw lenen, de schulden herfinancieren.
Het wegvallen van economische groei komt door hogere energie- en grondstofprijzen. Er worden minder auto’s verkocht en minder kilometers gereden, omdat de brandstof zo duur is. Consumenten hebben minder te besteden door de dure brandstof en voedsel: er wordt minder verkocht. Er moet steeds meer energie besteed worden aan het winnen van energie (en grondstoffen). Er blijft minder energie over voor leuke dingen en diensten. De energie (brandstof) die overblijft, moet met steeds meer mensen gedeeld worden en daardoor stijgt de prijs.
De netto hoeveelheid vloeibare brandstof, die de wereld dagelijks kan verbruiken neemt sinds 2005 niet meer toe en schommelt tussen 84 en 88 miljoen vaten per dag. Die hoeveelheid is inclusief een kleine 2 miljoen vaten biobrandstof per dag. Door zuiniger rijden en vliegen kan het aantal afgelegde kilometers nog enigszins toenemen.
Maar de makkelijk winbare brandstof raakt op. De beste olie is het eerst gebruikt. Langzamerhand wordt overgeschakeld op aardolie van lagere kwaliteit, maar die levert nu eenmaal minder brandstof op. Bovendien is er steeds meer brandstof nodig om de olie naar boven te halen, te transporteren en te raffineren. De hoeveelheid brandstof die netto overblijft, neemt af. In afgelegen gebieden en ontwikkelingslanden zijn al brandstoftekorten.
Als we onze welvaart op peil willen houden, moeten we miljarden investeren in energiewinning. Investeren in duurzame energie lijkt slimmer dan investeren in olie- en gaswinning om ook de allerlaatste restjes fossiele brandstof uit de aardkorst te trillen. Maar nu juist op dit moment hebben we geen miljarden te investeren: we moeten juist miljarden bezuinigen.
Het schuldenplafond kunnen we wel verhogen, zodat we nog wat autowegen en hogesnelheidslijnen kunnen aanleggen. Maar het aardolieplafond verhogen is onmogelijk. Het aardolieplafond zal steeds lager worden.
Investeren in duurzame energie lijkt slimmer dan investeren in olie- en gaswinning
Dit wat je nu ziet is de afbraak van het kapitalisme en het materialisme, oude beschavingen zoals de Maya's wisten dit.
Korte termijn politiek, vooruitschuiven van problemen en in plaats van ze structureel op te lossen wordt het vooruit geschoven wat het probleem natuurlijk weer verergerd, kortom paniekvoelbal en werkelijk alle reddingspogingen zullen ter vergeefs zijn en zullen de problemen alleen nog maar verder toenemen.
We zitten in de overgang naar het watermantijdperk en dat zullen we gaan merken ook. (maar de wereld vergaat heus niet)