Zapruder Inc.

Geconfronteerd worden met je „jeugdzonden“ is nooit slecht. Ja, ook ik heb alle „Loose Changes“ gezien. Eigenlijk iedere 911-houtje-touwtje-youtube-docu. Zelfs de hilarische „no-plane“ onzin. Veldonderzoek, zeg maar. Talloze sites bezocht, boeken gelezen en me laten verleiden tot diep in de nacht uitlopende, oneindige discussies over exploderende torens en „wargames“. You name it. Been there, done that.

Maar ergens klopt er iets niet. Al die tijd die „debunkers en plotters“ besteden aan discussies die je al 100x voorbij hebt zien komen, de T-shirts, de dvd’s met „Loose Change“, de mailacties. Wat is er gebeurd met de boosheid over de Irak-oorlog? Het Nederland een „oorlog in Afghanistan“ rommelen? Het tappen van onze telefoons en computers? Waarom dat eeuwige gehamer op 911, een Amerikaans probleem, en waarom zo weinig oog en oor voor de problemen die 100% meer tastbaar en verschrikkelijk zijn dan een spectaculaire (en tot de verbeelding sprekende) terroristische aanslag. In Irak is het spreekwoordelijk iedere dag 911. Waarom zijn mensen tot het obsessieve toe gefascineerd door die gebeurtenis, en worden zij gedreven om als een soort jehova-getuige andere mensen van „de leugen van 911“ te overtuigen?

De „911-truth-movement“ is in Nederland nog kinderspel in vergelijking met de VS. Daar begint de beweging letterlijk uit te groeien tot een van de grootste „burgerbewegingen“ ooit. Dat is opvallend in een land dat eigenlijk veel grotere problemen kent. Maar „911-truth“ heeft een onweerstaanbare aantrekkingskracht. Vooral op mensen aan de linkervleugel van het politieke spectrum in de VS.

Matt Taibbi probeert in zijn boek „The Great Derangement“ een beeld te schetsen van het Amerika onder George W. Bush. De VS anno 2008 (of 2007, de tijd waarin het boek geschreven is) laat zich vergelijken met het oude Rome. Een wereldrijk in verval, met alle idiote excessen die daarbij horen. Taibbi onderzoekt vier gebieden: de politieke elite in Washington, Irak, de Cornerstone Church van de radicale pastor John Hagee en de 911-truth movement.

Net als in Nederland is de kloof tussen de politieke elite en het volk onoverbrugbaar groot geworden. Links en rechts bestaan niet meer, slechts een politieke oligarchie regeert, betaalt door het bedrijfsleven en in dienst van het bedrijfsleven. Het spel tussen bijvoorbeeld de kandidaten voor het Amerikaanse presidentschap is eigenlijk alleen nog iets waar de media zich mee bezig houdt. De burger, die verdomd goed ziet dat het allemaal onzinnig is en de beloftes van „change“en „hope“ allang heeft opgegeven, gelooft niet meer in de pulp van de MSM. Gecreeerde tegenstellingen, zoals in Nederland krampachtig de publieke omroep links wordt genoemd, tussen „liberal media“ (die net zo hard in de corporate zak zit) en de rechtse „FOX-en“; het publiek heeft afgehaakt. Murw door decennia’s aan leugens.

Van een Amerikaanse president wordt ondertussen verwacht dat hij alleen maar leugens verkondigt. Dat is normaal. Vanuit Washington valt niets meer te verwachten. De politieke elite is op haar beurt alleen maar bezig om de „schade“ in de publieke opinie beperkt te houden als zij haar agenda, die tegen de wil van het volk gaat, uitvoert. Het beste voorbeeld dat Taibbi aandraagt zijn de democraten, die in 2006 een meerderheid in het huis van Afgevaardigden verkregen door de publieke weerstand tegen de oorlog in Irak. De democraten zette uiteindelijk de oorlog gewoon door. Wat volgde was een historisch theater aan gedraai en gelieg door de democratische partij. De angst voor het electoraat vernietigde na de beslissing om Bush te geven wat hij wilde het laatste restje geloofwaardigheid van de zittende (democratische) politieke elite.

Tegen de achtergrond van de politieke corruptie schetst Taibbi de reactie van het volk: escapisme. Enerzijds in radicaal christelijk geloof, anderzijds in „conspiracy theories“.

Taibbi gaat een half jaar „undercover“ in een van de kerken van de legendarische John Hagee. Hagee is een „rapture“ preker, gelooft in het einde der tijden door alle joden naar Israël te brengen waarna jezus (niet de hippie variatie uit het nieuwe testament) iedereen komt afmaken. Hagee heeft een kerkorganisatie die verdacht veel lijkt op „Al Qaida“ met een „celstructuur“ (zodat in het geval van terreur de kerk blijft doordraaien), ligt in bed met de AIPAC (Joodse lobbyorganisatie. In elke preek moet even Israël en de strijd tegen Iran genoemd worden om iedereen klaar te maken voor het nuken van Perzië. De reactie op het verplichte IsraëlvsIran is bijzonder apatisch. Het interesseert de kerkgangers weinig.) en runt alles als een „church“ corporation. Door de emotionele geborgenheid die de kerk geeft, en het wegcijferen van de ik voor jezus en God, heeft de kerk enorme aantrekkingskracht in een economisch slechtdraaiend Amerika. Taibbi geeft zelf toe dat het moeilijk is zichzelf te blijven in de kerkomgeving die 100% op pure emotionele uitbuiting en indoctrinatie is gericht. De schaduwzijde van deze snel groeiende radicale kerken: ze zijn ultra-agressief en zien echt het conflict in het Midden Oosten als een strijd tussen het goede tegen het kwaade (daarbij flink een handje geholpen door Israël).

Aan de „linkerkant“ wordt Taibbi geconfronteerd met de „truthers“. Na wat opmerkingen over de „truthbeweging“ in de Rolling Stone wordt Taibbi „gepikked“. Activisten staan met borden en leuzen voor de redactie van het blad. Taibbi wordt met honderden emails bestookt, uitgemaakt voor „gatekeeper“ of gezien als deel van het „msn-establishment“. Maar wanneer de „truthers“ worden geconfronteerd met de vraag „hoe heeft Bush&co dit allemaal heeft uitgevoerd“ en „waarom“, blijft het angstvallig stil. Het Project for an New American Century wordt genoemd (en Taibbi gaat daar zelf ook de mist in, de VS zijn nu hard bezig met hun „raketschild“) maar waarom de groep neocons juist net voor hun grote misdaad alles op papier zetten en op internet smijten, is zelfs bij de „truthers“ niet duidelijk. Taibbi schrijft nog een hiliarische conversatie tussen Cheney, Dough Faith, Wolfowitz en Bill Kristol („Without oil we would be Bangladesh with fat people“: Cheney) over de plannen voor 911.

Uit de 911-truther bijeenkomsten die Taibbi bezoekt wordt duidelijk dat de beweging compleet verdeeld is. Vele theorieën, en vele sprekers over 911, maar alle betrokken „truthers“ lijken vooral een ego-showtje af te draaien en in niets concreet te worden. Hiermee lijkt deze „protestbeweging“ een product van zijn tijd. „Kijk, ik ben tegen Bush en waag me aan gewaagde theorieën. Ik voer een strijd.“. Maar de pijlen worden nergens echt op gericht. Er wordt „geshopt“ in controverse maar alles in het veilige en vooral achter de computer. Doelen zijn er niet behalve „zoveel mogelijk mensen overtuigen“ (en daarmee begint „911-truth“ eng veel op John Hagee’s kerk te lijken).

Het pijnlijke van de 911-egoshow: het steekt andere bewegingen aan die mogelijk wel „iets“ van de grond zouden krijgen (iets wat we hier bij Zapruder ook merken). De Amerikaanse vredesbeweging, dat ook al van ineffectieve idiotie aan elkaar hangt, is volledig door „911-truth“ „gekaapt“. De circustent van 911-theorieën weet die beweging volledig te neutraliseren. Daarmee, stelt Taibbi (en daar ben ik het 100% mee eens), is „911-truth“ het grootste geschenk dat Bush ooit in zijn presidentschap heeft gekregen. In plaats zich te richten op de onvoorstelbare corruptie in Washington of de leugens en het kleuterbeleid van de regering Bush aan de kaak te stellen, houdt links Amerika elkaar bezig met.....conspiracy theories.

The Great Derangement is hilarisch, schokkend en confronterend. Ook voor deze volgevreten „conspiracy tikkert“. Maar is vooral een kritiek op onze tijd. De zichzelf opblazende msm, de corruptie en ideaalloosheid van onze politici, het nikserige consumentisme van het westen en de stomzinnigheid van oorlog. Het gekkenhuis wat we allemaal, niemand uitgezonderd, maar gelaten over ons heen laten komen. 

Matt Taibbi: The Great Derangement - A Terrifying true story of war, politics & religion at the twilight of the American Empire (Spiegel&Grau)