Zapruder Inc.

Plutonium heeft een slechte naam en dat is terecht. Je hebt slechts 10 kg gezuiverd plutonium nodig voor een kernwapen. Voor uranium-235 is dat 50 kg. Het opwerken van de Zeeuwse brandstofstaven gebeurt in Zuid-Frankrijk en is een energieverslindend, gevaarlijk proces waarbij nogal wat radioactief afval ontstaat. In Scientific American wordt uit de doeken gedaan dat de Amerikaanse overheid weinig heil ziet in het opwerken van de brandstofstaven tot het mengoxide (MOX).

Sinds de jaren 70 wijzen deskundigen al op het feit dat er geen goede oplossing is voor het splijtingsafval. In al die tijd is men nog geen stap dichterbij gekomen bij een bruikbare oplossing. Meer kerncentrales betekent automatisch meer afval en dus een groter afvalprobleem. De kosten van het eeuwenlang afschermen en bewaken van radioactief afval zijn niet bekend en worden dus ook niet meegerekend in de winst en verliesrekening van een kerncentrale.

De verrijking van uranium en de bouw van kerncentrales zijn nogal riskant. De VS hebben Iran geholpen bij de bouw van de eerste kerncentrales (50 jaar geleden) en hebben ook toegestaan dat Saddam Hoessein een kernenergie-programma begon. De uraniumverrijkingsinstallaties in Israel, Pakistan en India zijn even gevaarlijk als die in Iran. Er is maar weinig olie te halen in die landen. We zijn natuurlijk benieuwd wat er zou gebeuren als Hugo Chavez in Venezuela uranium gaat verrijken.

Als we afhankelijk worden van kernenergie worden we ook afhankelijk van de landen die uranium produceren en verrijken.  Er bestaat nu nog geen organisatie van Uranium Producing en Enriching Countries, maar we kunnen moeilijk verbieden dat deze landen produktiequota instellen en de prijzen gaan bepalen. Het overgrote deel van de uraniumproduktie (94%) komt voor rekening van slechts 10 landen.

Oja, door toenemende vraag kan de prijs wel eens gaan stijgen. Bij de huidige uraniumprijs bedraagt de brandstofprijs slechts 3% van de totale kosten van een kernenergie-project. Er is bij gelijkblijvend verbruik (in 437 kerncentrales wereldwijd) nog voor 70 jaar van dit goedkope uranium te winnen. Bij een groei van jaarlijks 10% zal die hoeveelheid al binnen 40 jaar verbruikt zijn, peak-uranium is dan een feit. Daarna moet men dieper graven en de onrendabele uraniumertsen gaan winnen. De prijzen zullen snel stijgen en er zullen tekorten ontstaan. Het vervoer van uranium over de hele wereld wordt trouwens ook een dure aangelegenheid vanwege de stijgende brandstofprijzen.Zon en wind zullen niet in prijs stijgen en zijn (bijna) overal ter wereld rendabel om te zetten in elektriciteit.

In het meest gunstige geval kunnen we 40 jaar lang genieten van kernenergie. Nog voordat de klimaat-verandering ons in problemen brengt, zullen de kerncentrales, bij gebrek aan uranium, moeten sluiten. Daarna kunnen we ons nog eeuwenlang warmen aan het zacht opgloeiende afval.