Zapruder Inc.

De maanlandingen zijn inderdaad een hoax! Ja, scherp de messen maar weer, rol de ketel met pek en de mand met veren naar buiten, moonhoaxen is en blijft de shizzle. Ik zal hier geen lang technisch betoog houden zoals je dat op de vele moonhoax vechtsites vindt – want zo slaapverwekkend, daar kan geen ristretto of Red-Bull tegenop. Het probleem van de hele moonhoax-discussie is dat ze erg veel overeenkomsten vertoont met de discussie over de instortingen van de drie WTC-gebouwen tijdens 9/11. Dit wil zeggen dat erg veel mensen met allerlei diep-technische verhandelingen komen over het instorten van de gebouwen, zonder dat ze zelf over voldoende verifieerbaar bewijs beschikken en – belangrijker nog – niet de technische knowhow hebben om er een op feiten gebaseerde mening over te hebben. Vage YouTube-filmpjes en obscure sites met nog wazigere foto’s zijn geen basis om er intelligent en onderbouwd over te spreken. Daarnaast doet het ook nog eens helemaal niet ter zake: als het gaat om de medeplichtigheid of schuld van de VS aan te tonen bij de terroristische aanslagen van 9/11, heb je helemaal geen onbegrijpelijke technische verhandelingen nodig om een sterke zaak neer te zetten. Kijk naar de gebeurtenissen voorafgaand, rondom en na 9/11 en welke rol de Amerikaanse regering hierin gespeeld heeft en je hebt meer dan genoeg (indirect) bewijs om te begrijpen dat de officiële versie je reinste stierenpoep is (even los van alle fouten binnen de officiële versie). En dat is alles wat je moet (willen) weten.

Precies zo met de maanlandingen: kijk naar de gebeurtenissen omtrent de race naar de maan in die tijd en het motief komt er vanzelf uitrollen. Amerika zat midden in de Koude Oorlog met de Sovjet-Unie. Een oorlog die uitgevochten werd met atoomparaplu’s, spionnen, duistere bondgenootschappen en propaganda, heel veul propaganda. Aangezien de Koude Oorlog voornamelijk virtueel was, was propaganda het belangrijkste wapen en werd er enorm veel moeite gestoken in het slimmer af zijn van de vijand op allerlei terreinen. Vanaf de late jaren veertig, begin vijftig betekende dit de race om het heelal met de maan als voorlopig hoogtepunt. De Amerikanen liepen hopeloos achter nadat de Russen de eerste satelliet (Sputnik) en daarna de eerste mens (Yuri Gagarin) de ruimte ingeschoten hadden en broedden op een stunt die de verdomde bolsjewieken voor eens en voor altijd het zwijgen zou opleggen: een reis naar de maan en terug. Een dergelijke trip zou de technische superioriteit van de Yanks voor eens en voor altijd bezegelen en geen bedrag was te hoog om dat doel te bereiken.

Om een lang verhaal kort te maken: de Amerikanen wisten in recordtempo hun achterstand in te halen en zelfs om te buigen in een succesvolle landing op de maan. Hierbij viel vooral op dat waar ze in het beginstadium van het lanceren van raketten – die meestal ontploften voordat ze van het platform kwamen – alleen maar mislukking op mislukking stapelden en ze telkens weer pijnlijke vernederingen door de Russen moesten incasseren, ze opeens in een noodgang alle technische achterstand goed wisten te maken en vervolgens zonder enige fout op de maan terecht kwamen (misschien hadden ze wel de geheimen van de Antarctische basis van de nazi’s ontcijferd). Ondertussen werden de problemen van kosmische en elektromagnetische straling, meteorieten en het ‘onbekende heelal’ moeiteloos getrotseerd. De precisie, techniek en kennis die nodig is om een raket een planeet af te schieten, ruim 300.000km ver te vliegen, in een baan om de maan te brengen, een module los te koppelen en veilig te laten landen, beetje dom rond te huppelen en weer in te stappen, deze module weer op te laten stijgen en aan te laten koppelen met het restant van de raket dat nog ergens rondzweeft en dit alles weer veilig door ruim 300.00km aan kosmische stralingsgordels en meteorietenregens door de verzengende hitte van de dampkring terug op aarde te brengen, is van een dermate geavanceerd niveau dat ik durf te beweren dat we die kennis vandaag de dag nog steeds niet in praktische zin bezitten. Laat staan de poen. En dat alles werd gedaan zonder enige computerkracht van betekenis (je huidige mobiel heeft vele malen meer rekenkracht dan de Lunar Module waarmee onze satelliet werd bezocht) of andere fancy-schmancy materialen en exotische technieken. 

Hadden we die kennis wel, dan waren we allang naar Mars geweest of was het ontginnen van de maan en de bouw van allerlei maanbases allang begonnen. Nee, met veel moeite krijgen we wat bouwketen en dixies in een baan om de aarde om vervolgens onderzoeken te moeten doen die lichtjaren achter lopen op de prestatie die door Neil Armstrong en kornuiten zou zijn neergezet. Als je ziet dat NASA recent een gat in de lucht sprong omdat ze met een R/C-autootje wat rondjes op Mars hadden gereden, dan lijkt er toch iets niet te kloppen. Hoe kun je dit nu vooruitgang noemen? En waarom is men sinds het afzwaaien van het Apolloprogram niet meer op de maan geweest? En waarom zien we op de foto’s van die Indiase sonde nog steeds geen duidelijke overblijfselen van de maanmissies zoals de lunar rovers, maar wat vage strepen die de sporen van die auto moeten voorstellen? Misschien omdat men er nooit geweest is en die dure golfkarretjes ergens in de kelders van NASA liggen?

Zet dit alles af tegen de prestigeslag die de Amerikanen destijds hierdoor wisten te winnen en die in één klap het Russische ruimtevaartprogramma degradeerde tot een fietstocht naar het Drielandenpunt, en je ziet dat dit wel een hoax geweest moet zijn. Het grote mysterie dat dan nog overblijft is hoe NASA en alle betrokkenen de façade tot de dag van vandaag nog overeind hebben weten te houden. Welnu, dat is simpel: de leugen is namelijk zó groot dat hij gewoon niet onwaar kan zijn. Toch?