Zapruder Inc.

Op de valreep kwamen de verzamelde wereldleiders van 25 landen toch nog tot een “klimaatakkoord”. Door critici gezien als “slap” en “een politiek gebaar”, maar door de meer oplettende “Kopenhagen-volgers” gezien als een succes voor een miljardenindustrie: de continuering van het “verdrag van Kyoto”. Want met Kyoto werd de handel in CO2-emissierechten geboren.

Onder de VN’s Clean Development Mechanism en de EU’s Emissions Trading System mogen bedrijven, met toegewezen en berekende emissierechten handelen. Binnen dit simpele systeem kan een bedrijf dat eventueel meer bagger uit wil stoten, rechten tot uitstoot kopen bij bedrijven die minder emissie nodig hebben. Omdat de hoeveelheid “uit te stoten bagger” omlaag wordt geschroeft door de gestelde “CO-2 uitstoot doelstellingen”, wordt het klimaat gered maar hoeft niemand de deuren te sluiten (zolang wordt betaald voor de vervuiling).

Simpel. Maar het wordt minder simpel als mensen als Blythe Masters zich ermee gaan bemoeien. Blythe Master is de crème de la crème bij JP Morgan en tevens de uitvindster van de Credit Default Swap, het beleggingsinstrument dat grotendeels verantwoordelijk is voor de huidige “kredietcrisis”. Miss Master is enorm geintresseerd in CO2-emissiehandel, en werkt op dit moment hard aan modellen om derivaten te ontwikkelen voor precies deze nieuwe tak van bancaire sport. 

Het is daarom niet werkelijk schrikbarend dat de directeur van de European Climate Exchange, Patrick Birley, gewoon keihard toegeeft dat handelaren in CO2 “niet in CO2 handelen omdat het goede mensen zijn”. CO2 is “big business”. Heel grote business. In 2005 nog goed voor een omzet van 10.8 miljard dollar, in 2006 31 miljard, om in 2007 al tot 64 miljard dollar te stijgen en in 2008 tot een markt van 126 miljard dollar uit te groeien. Naar verwachting zal de handel in 2020 goed zijn voor 3 biljoen dollar.

Toen eenmaal de neokoloniale agenda van het westen aan het licht kwam tijdens “Kopenhagen” en een eventuele ENRON-overeenkomt door toedoen van woedende arme- en BRIC landen van de tafel verdween, bleef er niet veel meer over dan de useful boe-roepende idiots, en Kyoto redden. En daarmee de miljardenhandel in CO2-emissierechten veilig stellen. Daarom kwam Barack “Chicago Climate Exchange” Obama toch nog even opdagen. En daarom werd er door Clinton en Brown met miljarden gesmeten.

Dit handelssysteem, cap&trade genoemd, heeft nog nooit aantoonbaar een kubieke meter CO2 verminderd, maar is natuurlijk een goudmijn voor banken en handelaren. Daar ging het om in Kopenhagen.