De laatste tijd wordt er steeds meer met het labeltje “complotdenken” en “conspiracy” gegooid in de MSM. Iedereen die twijfelt aan de eerste of officiële versie van een verhaal wordt extreemrechts of een complotdenker genoemd. Het is het gebruikelijke trucje om mensen te marginaliseren en in de hoek te zetten van paranoïde lui die overal spoken zien. Maar hoe wil men dan kritisch nadenken voortaan noemen? Hoe wil men gezond boerenverstand noemen waarmee je vaak door de bullshit en doublespeak van politici en media heen prikt? Is kritisch nadenken opeens een zonde geworden? We hebben op Zapruder Inc. al het nodige geschreven over complotten en doe deze in de regel in elkaar zitten, maar complotdenken is eigenlijk niks anders dan een manier om buiten de kaders te denken; de kaders die opgelegd worden door de maatschappij en de denkkaders van jezelf. Maar blijkbaar zijn veel mensen bang om zichzelf en hun denken en handelen regelmatig kritisch tegen het licht te houden.
Het is opvallend dat de term complotdenken tegenwoordig er al snel met de haren bijgesleept wordt. Zelfs bij een ‘klein’ verhaal als het plotseling verdwijnen van het enorme juridische dossier over de mysterieuze dood van Lady Diana, worden meningen die vraagtekens zetten bij haar ‘ongeval’ aangeduid als conspiracy theories. Tot wel drie keer toe in één artikel. Toe maar. Dan moet het wel waar zijn. Zoals gezegd: ieder vraagteken dat je zet bij een obscuur of twijfelachtig verhaal dat toevallig tot consensus over dat onderwerp is uitgeroepen, is verdacht en dus complotdenken. In de VS vinden ze het allemaal maar gevaarlijk en ben je met een blogje en een mening al gauw een staatsgevaarlijk sujet en met een beetje pech bombarderen ze je tot “enemy combatant”. Dat label geeft ze het gekaapte recht om je te ontvoeren, op te sluiten en folteren zonder enige tussenkomst van advocaat, duidelijke aanklacht of vorm van proces. Complotdenken is niet alleen suf en lachwekkend, maar ook nog eens gevaarlijk. Kritisch kijken naar de verrichtingen van de eigen regering is tot een subversieve daad verworden.
Vandaar dat we vanuit hier zeggen: wees gevaarlijk en subversief, denk complot.
Denkkaders van jezelf? Laat ik maar weer degene zijn die de open deur intrapt: complotdenken vergt ook een denkkader.
Wat mij opvalt is dat bij het complot denken stellingen zodanig worden geformuleerd dat het (bijna) onmogelijk is om definitief bewijs voor of tegen aan te voeren. Daarnaast blijft het bewijs altijd zo anekdotisch of circumstantial.
Dawkins (lid) | 06-09-2007 14:37
er dan een goede jurist uit de Zapruder gelederen opstaan?
Het is het gebruikelijke trucje om mensen te marginaliseren en in de hoek te zetten van paranoïde lui die overal spoken zien. Maar hoe wil men dan kritisch nadenken voortaan noemen? Hoe wil men gezond boerenverstand noemen waarmee je vaak door de bullshit en doublespeak van politici en media heen prikt? Is kritisch nadenken opeens een zonde geworden?
Ik was persoonlijk anders prima tevreden met me leven voor de 9/11 “openbaring”.
Mijn vraag is wat is doorgeslagen complotten?
Ik zou zeggen holle aarde en reptielwezens, dat gaat me nou net weer iets te ver…
klaas (lid) | 06-09-2007 17:24
Dat is in de meeste gevallen onjuist.

Met enkele puzzelstukjes maak je nog geen volledige puzzel natuurlijk.
24096 @ Johnito (lid) | 06-09-2007 20:03
Daar had ik nog geen weet van
Desalniettemin is het circumstantial evidence johnito , evenals de bronnen in het artikel.
Heilloze Profetie (lid) | 06-09-2007 20:14
24110 De kruisiging van Jezus is een conspiracy.
Nextmp (lid) | 06-09-2007 21:45
en..de..denkkaders...van...jezelf.
Het is een raadselachtige zin. Misschien kan Antagonizer duidelijkheid verschaffen.
Er wordt mijn inziens een denkfout gemaakt. Het artikel stelt dat complotdenken een vorm van kritisch nadenken is. Dat is in de meeste gevallen onjuist. Complotdenken is veelal gebaseerd op aannames, circumstantial evidence, wishfull thinking, paranoia en dergelijke. Harde feiten ontbreken vaak, evenals kritische belichting op de eigen geformuleerde theorieën.
Heilloze Profetie (lid) | 06-09-2007 19:13
Nee, jij maakt een denkfout. Het complotdenken moet je als de methode zien om je paradigma en de bullshit om je heen te toetsen aan andere aanwijzingen en feiten die naar voren komen. Maar dat maakt niet iedere complotdenker of iedere complottheorie valide of een goede toetsing. Het is echter wel een begin om tot een gewogen mening te komen.
24118 Zesjes Cultuur!
Offensief (lid) | 06-09-2007 23:17
en broodfokker is een informele term voor een honden-, katten- of paardenfokker die dieren fokt met als voornaamste doel geld te verdienen, en het welzijn van de dieren ondergeschikt stelt aan de economische belangen. In de praktijk betreft het meestal jonge honden (puppy's) en katten (kittens). Een dergelijke fokker let daarom niet zo op de gezondheid en het karakter van het dier. De dieren groeien niet op in een huiselijke omgeving, maar eerder in een hok of kooi. In de Engelse taal worden dit soort fokkers met Puppy Mills (puppyfabrieken) aangeduid, wat de lading beter dekt.
Er wordt vaak geen stamboom bijgehouden en er komt met regelmaat inteelt voor: er wordt niet gelet op erfelijke ziektes of afwijkingen. Jonge dieren worden meestal niet gesocialiseerd en in sommige gevallen ook niet zindelijk gemaakt. Dit heeft tot gevolg dat ernstige lichamelijke afwijkingen en gedragsstoornissen kunnen ontstaan. Ook ontworming en andere parasietenwerende middelen worden soms te lang en niet zelden geheel onthouden, wat de gezondheid, in het bijzonder de gesteldheid van organen (afhankelijk van de parasiet) en het immuunsysteem verzwakt.
Broodfokken kent verschillende gradaties, maar wordt over het algemeen als dierenmishandeling beschouwd. Voor de koper is de aanschaf van het dier niet zelden een geval van 'goedkoop is duurkoop': de aanschafprijs van het dier is niet hoog maar de schade die de lichamelijke, genetische of geestelijke afwijkingen aanrichten kan behoorlijk in de papieren lopen als deze medisch moeten worden behandeld.
"Let's not have a double standard here, one will do just fine."
is niks illigaals aan broodfokken.
De IPCC en Gore hebben het gesprek dat vervuiling geen grenzen kent heropent, het feit dat we voor de hele aarde moeten zorgen begrijpen de westerse landen niet.
Zelfs George Bush was voor de Nobelprijs van de Vrede genomineerd... ooooookeeeeeee....
The prevalence of conspiracy theories is astounding. Almost every historical event or observable phenomenon seems to have at least one conspiracy theory associated with it. Authors have proposed several reasons why human beings are so drawn to conspiracy theories.
To seem intelligent. Conspiracy theories are often much more elaborate than what's commonly believed about something. And they usually require the listener to expand his understanding to accept the possibility of a conspiracy. Those who casually examine photographs of the lunar landings are impressed when they are led to discover discrepancies. This inflates the ego and gives one the impression that he is smarter than the dozens who look at the same photographs and see nothing special.
To be "on the inside." The conspiracist fancies himself to be elite, to be privy to secret information that few others have.
To be "on the inside." The conspiracist fancies himself to be elite, to be privy to secret information that few others have.
Compared with some other prizes, the Prize nomination and selection process is long and rigorous. This is a key reason why the Prizes have grown in importance over the years to become the most important prizes in their field.[5]
The Nobel Laureates are selected by their respective committees. For the Prizes in Chemistry, Physics and Economics, a committee consists of five members elected by The Royal Swedish Academy of Sciences; for the Prize in Literature, a committee of four to five members of the Swedish Academy; for the Prize in Physiology or Medicine, the committee consists of five members selected by The Nobel Assembly, which consists of 50 members elected by Karolinska Institutet; for the Peace Prize, the Norwegian Nobel Committee consists of five members elected by the Norwegian Storting (the Norwegian parliament).[6] In its first stage, several thousand people are asked to nominate candidates. These names are scrutinized and discussed by experts in their specific disciplines until only the winners remain. This slow and thorough process, insisted upon by Alfred Nobel, is arguably what gives the prize its importance. Despite this, there have been questionable awards and questionable omissions over the prize's century-long history.
Forms, which amount to a personal and exclusive invitation, are sent to about three thousand selected individuals to invite them to submit nominations. For the peace prize, inquiries are sent to such people as governments of states, members of international courts, professors and rectors at university level, former Peace Prize laureates, current or former members of the Norwegian Nobel Committee, among others. The Norwegian Nobel Committee then bases its assessment on nominations sent in before 3rd of February.[7] The submission deadline for nominations for Physics, Chemistry, Medicine, Literature and Economics is January 31.[8] Self-nominations and nominations of deceased people are disqualified.
The names of the nominees are never publicly announced, and neither are they told that they have been considered for the Prize. Nomination records are sealed for fifty years. In practice some nominees do become known. It is also common for publicists to make such a claim, founded or not.
After the deadline has passed, the nominations are screened by committee, and a list is produced of approximately two hundred preliminary candidates. This list is forwarded to selected experts in the relevant field. They remove all but approximately fifteen names. The committee submits a report with recommendations to the appropriate institution. The Assembly for the Medicine Prize, for example, has fifty members. The institution members then select prize winners by vote.
The selection process varies slightly between the different disciplines. The Literature Prize is rarely awarded to more than one person per year, whereas other Prizes now often involve collaborators of two or three.
While posthumous nominations are not permitted, awards can occur if the individual died in the months between the nomination and the decision of the prize committee. The scenario has occurred twice: The 1931 Literature Prize of Erik Axel Karlfeldt, and the 1961 Peace Prize to UN Secretary General Dag Hammarskjöld. As of 1974, laureates must be alive at the time of the October announcement. There has been one laureate—William Vickrey (1996, Economics)—who died after the prize was announced but before it could be presented.
De hersengarage van Zapruder Inc.
Het ESM-paard staat binnen
George W. & Co. veroordeeld
De massavernietigingsonderbroek
Hoe Italië, Griekenland en België de Euro binnen werden gerommeld