Zapruder Inc.

Deze Ruppert, en zijn verhaal en boodschap, staan centraal in de nieuwe documentaire/horrorfilm van regisseur Chris Smith (American Movie, The Yes Men). Stemmig geschoten, met slechts Ruppert en een pak sigaretten, verhaalt de ex-politieman rustig over het hoe en waarom van zijn theorie. Moeiteloos knopt hij feiten aan elkaar tot een horrorscenario van ongekende grootte. Hoewel ondergetekende de film nog niet heeft gezien, is hij bekend genoeg met het „materiaal Ruppert“ om grinnikend te kunnen constateren dat de argeloze kijker waarschijnlijk omver wordt geblazen.

Dat gebeurde dan ook op het Toronto Filmfestival waar de film in premiere ging. Hoewel niet een van de prijswinnaars werd CoLLapse gezien als een van de beste films op het festival. De „briljante outsider“ met lyrische kritieken.

Wanneer, en of, de film uit zal komen, is onduidelijk. Ruppert, eeuwig geplaagd door geldnood en opeens weer verdachte in een (kennelijke) zedenzaak, heeft zich in zijn leven niet echt populair gemaakt. Een distributiedeal voor de film ligt nog niet in het directe vooruitzicht. 

Dat is jammer. Want los van wat je van Ruppert vind, een doorgeslagen „complotter“, enge man, aandachtstrekker, onheilsprofeet, als slechts een fractie van wat hij te vertellen heeft waar is, stevenen wij, de mensheid, evengoed af op de grootste clusterfuck ooit. 

En daarom de plug voor Ome Mike.

***toevoeging: film inmiddels gezien (Antagonizer)***

De film is niets meer dan een gesprek met Ruppert ondersteund met enkele beelden. Ruppert zit in een ongezellige ruimte en spuwt gedurende 80 minuten zijn gal over wat er allemaal mis is met de wereld. En dat is nogal wat. Ruppert rijgt zaken als Peak Oil, de staatsterreur en maffiapraktijken van de CIA, 9/11 en het zieke financiële systeem moeiteloos aaneen tot een solide en onontkoombaar verhaal. Hij verklaart en verbindt de belangrijkste mechanismen die onze wereld in een neerwaartse spiraal hebben gestort en die onvermijdelijk zullen gaan leiden tot een instorting van onze maatschappij, tenzij we onze manier van denken fundamenteel veranderen.

Ruppert is duidelijk een gebroken man. Zonder de man te verheerlijken, is het duidelijk dat zijn drang naar waarheidsvinding hem veel gekost heeft, vooral op emotioneel gebied. Hij geeft aan dat hij continu is tegengewerkt door de Bush-regering en met name door mensen als Cheney en Rumsfeld. Ook de MSM laat het vreselijk afweten door bewust niet de waarheid te verspreiden die weleens zou kunnen leiden tot de broodnodige revolutie. Eerder werd hij al in het hart getroffen met het vreemde infiltratieverhaal waardoor hij het bijltje erbij neer besloot te gooien en de wijk te nemen naar Chavezland. Hij is terug op Amerikaanse bodem, maar dicht tegen de bedelstaf. Zijn laatste boek wordt genegeerd en hij lijkt een eenzame roepende in de woestijn te worden. Letterlijk.

Het is een helder en tegelijkertijd deprimerend verhaal. Deprimerend, omdat het duidelijk is dat we op geleende tijd leven door net te doen alsof dit tijdperk van Homo Petroleum eindeloos kan doorgaan. Onze hele maatschappij is by design ondeugdelijk, aangezien ze gebouwd is op systemen en mechanismen die eindig en niet duurzaam zijn. De oplossingen zijn logisch en eenvoudig te begrijpen, maar daarvoor zullen we bepaalde consequenties moeten accepteren en onze maatschappij anders in moeten richten. Maar voordat we “back to basics” kunnen gaan om in harmonie met de natuur en onze omgeving te leven, zullen we eerst het besef moeten verspreiden en onze foute leiders vervangen. Revolutie dus.

In het kader van de kerstgedachte “Help Mike de Winter door” is het misschien een aardig idee om de film aan te schaffen om Mike en zijn hondje de huur te helpen betalen. Lastig om de NWO vanuit skid row te moeten bevechten…