Zapruder Inc.

Het idee om je hele leven via het lichaam van een synth te leven lijkt zwaar overdreven, maar als je ziet hoeveel tijd sommige mensen tegenwoordig in hun virtuele leven steken, dan lijkt het slechts een kwestie van beschikbare technologie te zijn. Er zouden nu genoeg mensen te vinden zijn die met perfecte looks en zonder risico’s hun leven zouden willen leiden met ‘peers’ die hun passies en hobbies delen. Zonder gevaar uit een vliegtuig springen of seks hebben met een zieke crackhoer in een mijnenveld, bijvoorbeeld (helaas zat dat niet in de film). Misschien zouden mensen het eerst voor de lol doen, maar een dergelijk ‘perfect’ leven zou daarna zomaar tot een verslaving kunnen gaan leiden. Steeds meer mensen besteden meer tijd aan hun virtuele leven en zijn tegenwoordig 24 uur per dag online om hun mail, Hyves en Facebook te checken.

De synths in Surrogates worden door een megacorporatie gemaakt die ook het netwerk in handen heeft waarmee de synths bestuurd worden. De corporatie is op deze wijze dan ook volledig op de hoogte van het leven van haar klanten en heeft daarmee een enorme macht. Het is een mooie vingerwijzing naar de toenemende macht van de corporaties en hoe ze zich in het leven van mensen weten te dringen. Het Orwelliaanse gevaar komt dit keer niet van een Big Brother-achtige overheid, maar van een almachtige corporatie; een ontwikkeling die we nu in realiteit steeds meer zien gebeuren. Met de synth als de vleesgeworden consumentenuiting en de burger die zijn hele leven via de corporatie beleeft, is het een ultiem symbool van de corporatie die steeds meer in de menselijke interactie binnendringt. Gevoelens, emoties en ‘geluk’ worden ordinaire kapitaalgoederen waaraan geld te verdienen is.

In wezen is de hele film een overdreven uitvergroting van zaken die op dit moment gebeuren, maar helaas slaagt de film er niet in het voldoende uit te werken. Het mocht allemaal wel wat explicieter en wat vetter aangezet worden naar mijn smaak. En met meer humor. Zelfs de komische bedoelde scene in de schoonheidssalon (die meer op een autogarage lijkt) komt gewoon niet uit de verf. Het script schreeuwt om een verfilming door iemand als Paul Verhoeven. Die heeft bewezen als geen ander met dergelijke dystopisch materiaal om te kunnen gaan door bijtend cynisme en sci-fi actie tot een boeiend geheel te brouwen wat ver boven de middelmaat uitstijgt. En deze film had wel een toefje Robocop of Starship Troopers kunnen gebruiken. Bruce Willis is redelijk mat en je mist zijn cynische ‘John McClane’ humor en de rest van zijn tegenspelers zijn net zo saai als, wel, de robots die ze spelen. Men heeft ervoor gekozen om er een blockbuster-achtige actiefilm van te maken, iets wat in de juiste handen misschien wel had gekund. Toch was een aanpak à la Gattaca misschien interessanter geweest.