Zapruder Inc.

John Pilger is een icoon. Hij herinnert ons eraan wat de echte taak van journalisten is en dat is de waarheid boven tafel krijgen, hoe smerig ook. Het betekent ook man en paard noemen en niet je mond houden omdat je denkt dat je broodwinning in gevaar komt of omdat je hoofdredacteur *kuch*Pieter Broertjes*rochel* je in de hoek zet. Pilger heeft zich in de loop der jaren zeer impopulair gemaakt bij ondermeer de Amerikaanse presidenten, Amerikaanse corporaties (met name de Zuid-Amerikaanse fruitbedrijven), de Israëlische regering en in principe eenieder die volkeren onderdrukt voor financieel of politiek gewin. Je kunt Pilger zonder overdrijving één van de belangrijkste voorvechters van waarheid en gerechtigheid noemen in een steeds verder verziekende wereld.

The War on Democracy geeft maar weer eens pijnlijk aan dat de Verenigde Staten niet alleen huishouden in het Midden-Oosten, maar dit al tientallen jaren doen in Midden- en Zuid-Amerika. De VS beschouwen dit continent als hun achtertuin en zijn in de vorige eeuw bij zo’n beetje alle coups en oorlogen betrokken geweest die er zijn uitgevochten. Pilger spreekt ondermeer met de Venezolaanse president Hugo Chavez en de obscene tegenstellingen tussen arm en rijk in zijn land. De zwarte hand van Amerika is daar duidelijk te zien en werd eerder briljant uit de doeken gedaan in de documentaire The Revolution Will Not Be Televised. Ook wordt er afgerekend met de mythe dat Venezuela geen kritische media zou kennen. Het tegendeel is waar, want Chavez wordt dagelijks door de mangel gehaald door verschillende TV-stations. Nog schokkender is de propaganda die de zogenaamde objectieve Amerikaanse media de ether in spuwen en waarmee ze zich ontmaskeren als de trouwe handlangers van het Amerikaans imperialisme. Ook het prachtige Guatemala in de Mundo Maya komt aan bod en de manier waarop United Fruit Company daar heeft huisgehouden. Hier komt duidelijk weer de verwevenheid van corporatisme en statisme naar voren. Zoals in Iran met Mossadeq gebeurde en in Chili met Allende, werd ook hier de regering van de democratisch gekozen president en hervormer Arbenz omver geworpen met de inmiddels beproefde CIA-technieken, zoals terreur en propaganda. De mobilisatiekreet destijds was anti-communisme, nu is het internationaal terrorisme. Zelfde modus operandi, ander labeltje.

Op deze manier konden corporaties hun goddelijke gang gaan, de lokale rijkdommen geplunderd worden en kon de drugs gecontroleerd naar het Noord-Amerikaanse continent gesluisd worden; een andere tak van sport waar de CIA de vingers in heeft (noot van de schrijver: dit onderwerp deel wordt niet uitgediept in deze documentaire). Amerika is van een kolonie een kolonialist geworden in een tijd waarin openlijk kolonialisme de facto voorbij is. Ze vertonen op deze manier wel overeenkomsten met nazi-Duitsland dat ook gefrustreerd was dat ze geen Reich hadden waar de zon nooit onder ging en dus zochten ze krampachtig naar expansie buiten Europa. De manier waarop dit allemaal plaats kon vinden wordt wat duidelijk wanneer mensen zoals Duane R. Clarridge aan het woord gelaten worden. Een mooi voorbeeld van waar minachting en totale indoctrinatie al niet toe kunnen leiden. Het is een moment in de documentaire waarin zelfs Pilger zichtbaar moeite moet doen om zijn zelfbeheersing te behouden. Wat misschien het meest bizarre is aan de situaties die geschetst worden is dat het hier recente historie betreft en het duidelijk is wie de slechteriken hier zijn, maar de VS gaat vandaag de dag onverminderd door met haar imperialistische politiek. Pilger maakt dat verband dan ook pijnlijk duidelijk op zijn unieke wijze.


John Pilger’s The War on Democracy, 1uur 33min