In navolging van de 6-delige BBC miniserie is er een Hollywood-versie gemaakt van dit verhaal. De hoofdrollen worden gespeeld door Russel Crowe en Ben Affleck, waarbij Crowe een doorgewinterde journalist speelt en Affleck een Congressman in Washington. Het verhaal is redelijk standaard en volgens beproefd recept, maar wat de film interessant maakt is het onderwerp dat gekozen is. Crowe denkt zijn oude vriend Affleck te helpen bij de verdachte ‘zelfmoord’ van Affleck’s assistente en stuit zo op een groot complot. Ondertussen wordt Crowe onder druk gezet door de hoofdredactrice van de krant waarbij hij werkt (een beroerde rol van Helen Mirren) en merkt hij dat hij een schandaal op het spoor is dat hem het leven kan kosten.
*pas op: onderstaande tekst bevat een aantal spoilers*
Het onderwerp dat centraal staat in deze film is het militair industrial complex. Om precies te zijn: de private sector die zich steeds meer manifesteert in deze lucratieve industrie als het gaat om militaire taken. De film beschrijft de innige omstrengeling van politiek en militaire industrie en dan met name de private ondernemingen als Blackwater (hoewel in de film een andere naam wordt gebruikt) die huurlingen leveren voor militaire taken. Niet alleen de big business die deze bedrijven hebben in de oorlogsgebieden komt aan bod, maar ook het prikkelende feit dat ze zich in toenemende mate op binnenlandse taken willen toeleggen en zo steeds meer werk gaan overnemen van politie en leger. Na het effectief opheffen van de Posse Comitatus Act door Bush in 2006 – waarbij het misbruik van het recht om het leger in te zetten op eigen grondgebied tegen burgers werd gecontroleerd – ligt er in de VS een grote markt open voor militaire taken ten behoeve van de openbare orde. Naast steeds meer militaire taken in het buitenland zouden de private contracters ook graag de binnenlandse markt voor deze taken in handen krijgen. Met de voorproefjes die we zagen van Blackwater in New Orleans na de verwoesting door Hurricane Katrina, is dat inderdaad een angstaanjagend spookbeeld en iets dat zich op termijn ongetwijfeld gaat exporteren naar andere landen.
De film is redelijk rechttoe rechtaan, met weinig verrassende acteerprestaties of filmische vondsten. Hij doet in verschillende opzichten denken aan The Insider – ook met Russel Crowe – waarbij de tabaksindustrie op de korrel werd genomen. Hoewel ook de verstrengeling van de media met de corporate wereld aan bod komt, werd dit element helaas niet goed genoeg uitgewerkt de film; dit gegeven werd duidelijker beschreven in The Insider. Hoewel State of Play bij lange na niet het niveau haalt van die laatste, is het toch door dit actuele onderwerp in een Hollywood blockbuster te gieten een film die de moeite waard is.
Trailer van State of Play
De hersengarage van Zapruder Inc.
Verslaafd aan Russisch aardgas
De les van Libië
Europa geeft Iran schot voor de boeg (en in eigen voet)
Tamiflu(tm) toch geen wondermiddel