Zapruder Inc.

In “War Inc.” speelt John Cusack de huurmoordenaar Brand Hauser, een voormalige medewerker van de CIA die “privaat” gegaan is. Hauser is de cliche moordmachine zonder geweten maar met een “verleden“ (heel orgineel). In de nabije toekomst waarin War Inc. zich afspeelt (de film is “science fiction“), is hij in dienst van de “private security company“ Tamerlane (Haliburton) en staat onder directe sturing van de oud Vice-President (Dan Aykroyd briljant als Dick Cheney, met voorspellende waarde over Cheney’s “death squads“). Tamerlane heeft in opdracht van de Verenigde Staten, in een volledige geprivatiseerde oorlog (tanks met reclame!), het fictieve land Turaqistan (Irak) overgenomen om “democratie“ te brengen. Hoewel het land in complete chaos gedompeld is, heeft Tamerlane voornamelijk één probleem: Turaqistan staat op het punt zelf een pijplijn te bouwen in plaats van Tamerlane in te huren voor de klus. Het is daarom aan Hauser om de verantwoordelijke Turaqistaanse minister van olie om te leggen.

***Spoiler Alert!!***

Als dekmantel voor de operatie wordt Hauser aangesteld als voorzitter van een Tamerlane Trade Fair in de “Emerald City“ (Groene Zone) van de Turaqistaanse hoofdstad (check de talloze verwijzingen naar martelen, terrorisme en “opbouw“ voor- en tijdens de „fair“). Een stad die wordt beheerst door bomaanslagen, checkpoints en de overal aanwezige tv-schermen met daarop elkaar afwisselende Amerikaanse “ikonen”. Aangekomen op zijn nieuwe werkplek ontmoet hij, de voorspelbare “love intrest“, journaliste Natalie Hegalhuzen (Marisa Tomei). Hauser wordt verliefd, maar realiseert zich dat, door zijn niet bepaald vredelievende achtergrond, het veroveren van de “oorlog kritische left wing“ journaliste Hegalhuzen een hele opgave gaat worden. Hegalhuzen onderwerpt zich ondertussen aan het “implanted journalism“. Doormiddel van een chip-implantaat en vertoningen van het “oorlogstheater“ (cinema) worden journalisten “geïnformeerd“ over het verloop van de oorlog.

Wat volgt zijn Hauser’s pogingen om Hegalhuzen te veroveren, de Turaqistaanse olieminister om te leggen (wat in eerste instantie mislukt omdat doorgedraaide, in het wilde weg schietende Tamelane’s (Blackwater) Hauser’s fris gestoomde was langs komen brengen) en zijn verwikkelingen met de Turaqistaanse popster/Amerikaans marketing concept Yonika Babyyeah (Hillary Duff „I’m gonna blow you………up!“). Na een avontuur in de Turaqistaanse versie van Fallujah (inclusief vermeend gebruik van chemische wapens) eindigt de film vrij voorspelbaar op de bruiloft van Yonika, tevens het einde van de door Hauser georganiseerde Tamerlane “fair“, inclusief “precisie-bombardement“. Dan Aykroyd verschijnt tot slot nog even om de volgende oorlog tegen “extremisten“ en “terroristen“ met “nucleaire wapens“ in het volgende land (Iran) aan te kondigen.

Zoals gezegd, het verhaal van “War Inc.“ dient vooral als kruiwagen voor het “bombardement“ aan, behoorlijk harde, grappen over de “war-on-terror™“. De film werd bij verschijnen daarom vrij voorspelbaar neergesabeld door critici en verscheen in de Verenigde Staten in slechts 30 bioscopen. Opvallend, zoals het geval was met “Starship Troopers“, lijkt de humor in “War Inc.“ weer net een brug te ver voor Amerikaans publiek. Zelfspot blijft een moeilijk iets in de USA, waar een film als “War Inc.” domweg wordt weggezet als “Dangerously Leftwing”. Een vrij lachwekkende fictieve catagorisering, vooral in de Verenigde Staten. Op DVD doet de film het iets beter.

Een aanrader voor wie niet vies is van wat sarcasme ten aanzien van de wereld anno 2009. Helaas (her)verpakt in het overbekende, miljoen keer herkauwde, scenario. 

Wiki, IMDb, isohunt

Trailer: