Zapruder Inc.

De taboesfeer rondom AIDS doet denken aan die andere beladen onderwerpen zoals 9/11 en antizionisme als het gaat om discussietechnieken en de gevoeligheden er omheen. Hoewel de AIDS-discussie voornamelijk drijft op het medische verhaal, is het onmogelijk de problematiek rondom AIDS met slechts enkel medische argumenten te duiden. AIDS is inmiddels uitgegroeid tot één van de grootste maatschappelijke hete hangijzers met aan verschillende kanten invloedrijke partijen en lobby’s die zich aan deze ziekte verbonden hebben. Aan de ene kant vonden we de orthodoxe kant die stevig leunt op de verworvenheden van Robert Gallo en consorten toen zij de wereld HIV en AIDS presenteerden. Deze kant ziet zich inmiddels stevig gesteund door enorme budgetten (150 miljard) en de enorm machtige farmaceutische industrie. Zijdelings aan deze groep heb je ook nog de AIDS-lobby bestaande uit organisaties voor hulpverlening, voorlichting en fondswerving. Hun intenties lijken oprecht en bonafide, maar vanuit deze groep is er weinig aandacht voor de theorieën van het dissidente kamp.

Het dissidente AIDS-kamp heeft zoals zoveel grote bewegingen die een alternatieve zienswijze presenteren te lijden aan een grote mate van interne fragmentatie: de meningen binnen de dissidentengroep lopen vaak sterk uiteen. Er zijn wetenschappers die HIV en AIDS als pure verzinsels zien van mislukte wetenschappers en malafide farmaceuten waarvoor tot op heden geen sluitend bewijs voor is gevonden en mensen als Duesberg erkennen voor een deel het HIV-verhaal, maar bestrijden vervolgens de relatie die het zou hebben met AIDS. Parallel loopt de discussie in hoeverre AIDS-remmende medicijnen schadelijk zijn in verhouding tot de gevolgen van de uiteindelijke ziekte en of tussen deze twee een causaal verband bestaat. Hoewel alle twijfels omtrent AIDS en HIV bespreekbaar zouden moeten zijn, maakt de dissidente beweging het zich onnodig moeilijk door op teveel paarden tegelijk te wedden en zelfs over te gaan tot het zoeken naar verklaring voor zaken die de orthodoxe kant niet waterdicht heeft geformuleerd. Dat laatste is begrijpelijk, maar misschien niet altijd even slim. De dissidente groepen zouden kunnen volstaan met het ontkrachten van de officiële theorieën en strijden voor onafhankelijk onderzoek. Door zelf verklaringen te zoeken plaatsen ze zichzelf in een positie waarin men de orthodoxe kant de kans geeft op haar beurt gaten te schieten in de alternatieve theorieën. Dit vertroebelt de discussie en heeft vervolgens geleid tot een jarenlang steekspel waarin men elkaars bronnen en bewijsvoering diskrediteert met een patstelling in argumentatie als gevolg.

Hoewel de discussie omtrent AIDS zoals gezegd enkele overeenkomsten deelt met andere maatschappelijk beladen onderwerpen, is het grote verschil hier dat het dissidenten kamp ditmaal niet bestaat uit gelegenheidstheoretici en goedbedoelende kritische burgers. Nee, het dissidente kamp wordt ruimschoots gevuld door een groot contingent wetenschappers uit verschillende en relevante disciplines waarvan sommigen een buitengewoon palmares hebben en met autotriteit kunnen spreken over dit onderwerp. Dat verandert de zaak. Waar je bij de 9/11-discussie mensen nog weg kan zetten als “niet-gekwalificeerd” om over complexe instortingen en smeltpunten te spreken, gaat het bij deze discussie niet op. De volgende vraag doemt dan op: waarom zegt men dit? Zit er meer achter? Zijn het allemaal ontevreden wetenschappers die zich zo proberen af te zetten tegen het establishment? Het is mogelijk dat er in de groep dissidenten zich dergelijke wetenschappers bevinden, maar gezien de omvang van deze groep en de groei die het meemaakt lijkt dat uitgesloten. Daarnaast betekent het voor veel wetenschappers professionele zelfmoord, omdat het dissidente standpunt niet kan rekenen op steun vanuit de medische goegemeente en farmaceutische industrie wanneer het gaat om het toekennen van budgetten en het wijdverbreid publiceren van hun bevindingen.

Blijft de vraag over: bestaan HIV en AIDS wel of zijn het duivelse uitvindingen van mensen als Gallo om enorme bedragen geld in de toch al zo diepe zakken van de pharma-maffia te stoppen? Welnu, de artikelenreeks die hier de afgelopen twee weken voorbij is getrokken heeft in ieder geval aangetoond dat die vraag in ieder geval niet zomaar met “nee” beantwoord kan worden; er zijn teveel factoren die vragen opwerpen en op z’n minst verdacht zijn te noemen. Het feit dat deze discussie dermate gefrustreerd wordt en dat veel medici en wetenschappers bang zijn om er uitspraken over te doen is opmerkelijk. Als men daarnaast ook de ontstaansgeschiedenis van HIV en AIDS in ogenschouw neemt en zich die o-zo belangrijke vraag stelt “cui bono?” dan lijkt dit een aantal stellingen van de dissidente groep te onderschrijven. Helaas zal het voor de dissidenten niet zo makkelijk zijn hun zaak rond te krijgen. Als dit inderdaad een complot zou zijn tussen de farmaceutische industrie en wat geldgeile medici dan zou dit een schandaal van ongekende proporties zijn. Een schandaal wat vervolgens zou kunnen leiden tot meer opzienbarende onthullingen die zich in gezondsheids- en medische sector afspelen, aangezien de mechanismen voor dit soort complotten vaak dezelfde zijn.