Zapruder Inc.

De ‘auto-op-water’-hoax begon echt los te komen na de dood van ‘wetenschapper’ Stan Meyer. Deze Amerikaanse uitvinder haalde het nieuws met zijn auto die reed op niets meer dan water. Hij claimde dat zijn motor het water splitste in waterstof en zuurstof en zo het verbrandingsprocess in de motor dreef. Het splitsen van het water zou hij bereiken door een elektrische resonantie die de fijne ingespoten mist van water zou scheiden in de twee gassen met als afvalproduct water. De vrijkomende energie zou niet alleen de auto voortbewegen maar ook de dynamo aandrijven die de accu zou opladen voor de benodigde elektriciteit om de elektrolyse op gang te houden. Een hele mond vol, maar in wezen claimde Meyer een perpetuüm mobile te hebben gemaakt, voorop gesteld dat je water als brandstof zou toe blijven voegen. Toen emeritus professor in elektrotechniek Michael Laughton de uitvinding van Meyer wilde testen, gaf deze uiteindelijk niet thuis met vage excuusjes. Vervolgens raakte Meyer verstrikt in allerlei rechtszaken die tegen hem waren aangespannen door gedupeerde dealers die zijn waterenergietechniek zouden verkopen. Meyer werd uiteindelijk door de rechtbank veroordeeld voor fraude. Zijn patenten en bouwplannen voor zijn waterauto zijn in alle volledigheid op internet te vinden, maar niemand heeft nog een werkend prototype kunnen bouwen. Toen Meyer aan een hartaanval stierf begonnen de complottheorieën los te komen met het standaard verhaaltje als zou deze moderne Prometheus vermoord zijn door de olielobby en de Amerikaanse regering, omdat die niet wilden dat zijn uitvinding hun broodwinning zou opblazen. Standaard free energy complotgeneuzel dus door TFT-gebleekte internetjockeys.

Originele nieuwitem over de waterauto van Stan Meyer

Dat er wel degelijk krachten bestaan die het energie- en mobiliteitsmonopolie van olieboeren en automakers in stand willen houden is een simpel feit. Overal waar veel geld verdiend wordt en grote belangen worden verdedigd, zie je deze mechanismen terugkomen. Het complot waarmee een succesvolle introductie van de elektrische auto een decennium geleden de nek werd omgedraaid is vrij evident, maar inmiddels lijkt de grootschalige komst van elektrische auto’s toch niet te stoppen. Vanuit een wetenschappelijk oogpunt zijn de principes van het splitsen van water en het opwekken en tot ontbranding brengen van waterstof of knalgas (H₂O₂) gewoon bekend en wetenschappelijk onderbouwd. Echter, er is tot op heden geen enkel wetenschappelijk bewijs dat deze toepassingen gebruikt kunnen worden in de wilde claims die watermotor-goeroe’s doen. De grootste fout die telkens gemaakt wordt is dat de wet van behoud van energie wordt overtreden (eerste wet van de thermodynamica) waarbij er in wezen een perpetuüm mobile ontstaat. Samen met het transformeren van lood in goud is dit een oude alchemistendroom die sommigen nog steeds tevergeefs najagen. Het proces om elektrolyse te gebruiken om brandbare gassen uit water te verkrijgen is energie-inefficiënt met een negatief energiesaldo. Zelfs al is het mogelijk om op een stabiele en veilige manier in een automotor waterstof of knalgas te maken (knalgas is zeer explosief), dan nog zal dit proces vanzelf stoppen als de accu leeg is; de accu kan niet blijvend bijgeladen worden door het negatieve energiesaldo. En de optie om water gebruiken in combinatie met calciumcarbide (carbid) om acetyleengas te maken levert geen watermotor op, omdat niet water maar carbid hier de brandstof is die gewoon aangevuld moet worden. Kortom, de waterauto is een hoax.

Zoals zo vaak hangen dit soort verhalen van leugens en halve waarheden aan elkaar en op een gegeven moment wordt het voor de meesten steeds moeilijker de twee te scheiden. Hoewel we in rationele tijden leven waarin wetenschap steeds meer religie lijkt te verdringen, zie je dat mensen geloof gaan omhullen met wat wetenschappelijke terminologie om het feitelijker te doen overkomen. Er wordt gewoon handig gebruik gemaakt van het beperkte wetenschappelijk inzicht dat de meeste mensen hebben. Men voegt er vervolgens een flinke scheut geloof aan toe in de vorm van een ‘positieve boodschap’ en je hebt een recept voor een hardnekkige hoax die een eigen leven gaat leiden. En of het nu om natuurkundige, scheikundige, mechanische of bouwkundige kennis gaat, telkens staan er weer zelfbenoemde experts op die met een paar youtube-filmpjes en drie danslessen de wijsheid in pacht denken te hebben. En keer op keer trapt men erin. Niemand lijkt even stil te staan bij het feit dat in tijden waarin oorlogen gevoerd worden om energie, waar naties en financiële markten zuchten onder enorme prijsstijgingen en -al dan niet georchestreerde- schaarste men als een hongerige beer op dergelijke goedkope alternatieven zou springen; al was het maar om het feit dat hier ook weer geld mee te verdienen valt. Dit doodsimpele principe hebben al eerder hier uitgelegd, maar geloven in het sprookje blijft aantrekkelijker, lijkt het. Het ergste is dat dit soort wilde claims en uitzinnige theorieën mensen niet aanzet tot denken of verdere bewustwording, maar tot resultaat heeft dat bonafide pogingen die wél tot doel hebben alternatieve wetenschap op een onderbouwde manier te bedrijven door deze quatsch ondergesneeuwd raken. Kortom, free energy hoaxers draaien uitiendelijk zelf hun ‘droom’ de nek om.

En als je je aluminiumhoedje nou eens écht strak over hoofd trekt dan zou je kunnen betogen dat free energy een hoax is die juist door de traditionele energie-NWO de wereld in is gestuurd. Door mensen maar dit ongrijpbare vrije energie-spook te laten najagen vergeet men dat alternatieve energiebronnen wel degelijk voor een belangrijk deel in onze energiebehoefte kunnen voorzien. En deze wetenschap zou de “energie NWO” wel eens echt pijn kunnen doen.