Zapruder Inc.

Je kunt natuurlijk meteen roepen dat entertainment niet intellectueel hoeft te zijn en best een moment van ontspanning kan brengen en dat klopt natuurlijk, echter de balans tussen (hersenloos) entertainment en wat meer hersenstimulerende content lijkt de laatste tijd compleet zoek te zijn. De nieuwbakken popsterren lijken allemaal uit dezelfde popfabriek afkomstig, compleet met schandalen en verslavingen voor diegenen die het duidelijk niet van hun talent moeten hebben. Om over de voorbeeldfunctie die toch vaak van dit soort ‘sterren’ uitgaat maar te zwijgen. Voor de rest lijkt het vooral te doen om seks en geld/bling en het is vrij duidelijk dat een deel van de jeugd daar sterk door beïnvloed wordt. De vrouwelijke pop- en acteerstarlets lijken met hun gedrag eerder uit die andere industrie te komen waar het lichaam als (vlees)waar wordt aangeboden. Het gaat ver om te zeggen dat zij de oorzaak zijn van de verstoorde seksuele moraal van veel jongeren tegenwoordig, maar helpen zal het zeker niet. Daarnaast zal de muziekliefhebber die al wat langer meedraait het in de gaten hebben dat creativiteit en originaliteit allang ingeruild zijn voor fantasieloze reproductie en zielloosheid waarbij “bankability” een hoofdrol speelt en de kwaliteit dramatisch terugloopt.

Het lijkt allemaal misschien op wat “vroeger was alles beter” prietpraat, maar objectief kun je stellen dat creativiteit, diversiteit en originaliteit steeds meer ondergeschikt gemaakt worden aan het ‘product’ en dat de uitvoerende artiest niets meer is dan een levend reclamebord, die met allerlei roddelbladfratsen de aandacht erbij moet houden. De vercommercialisering doet soortgelijks ook in de (top)sport. Waar je vroeger nog sporters had die uitgesproken en eigenzinnig waren, loopt de TV nu over van zielloze en mediagetrainede klonen die hun dingetje doen en daar exhorbitant veel voor betaald krijgen. Echter, de romantiek die normaliter met sport vergezeld gaat wordt er successievelijk uitgesloopt en het begint allemaal meer op Amerikaans showworstelen te lijken. Kijk naar de saaie overbetaalde nerds die de tennisvelden, Formule 1 bolides, voetbalvelden of wielrenfietsen bevolken; je ziet nog maar zelden de characters die je vroeger had en waar je je mee wilde identificeren. Allemaal platgeproduceerd en doorvercommercialiseerd. De heroïek die deel uitmaakt van de sport is niet af te meten aan het prijzengeld of aan de gage die de sporter ervoor binnensleept, maar aan zijn prestatie en zijn drive om die prestatie neer te willen zetten. Nu komen sommige sporters nog niet eens de bank af als de prijs niet goed is. En hoe je het wendt of keert, sport is en blijft vermaak, maar zo gaat de lol er wel vanaf.

Een andere vreemde ontwikkeling is die van reality-TV. Men plaatst mensen in een geforceerde en geredigeerde omgeving en zet er wat camera’s op en verkoopt het dan als realiteit. Vervolgens wordt de intelligentie van ieder normaal mens beledigd door naar een stelletje gedresseerde oetlullen te kijken met de verstandelijke vermogens van een zuiglam en die de meest afgrijselijke nonsense rondspuiten. Het rare is dat sommige kijkers dit soort gemanipuleerde realiteit gaan verwarren met de echte realiteit, iets dat je ook ziet gebeuren op het internet. Het internet is een andere plaats waar de dagelijkse realiteit met grote regelmaat geweld wordt aangedaan en het brengt de meest vreemde en onvermoede kanten in mensen naar boven. Het internet is tevens een enorme bron van informatie, maar ook desinformatie en oppervlakkigheid is er vaak troef. Gelukkig is het een vrij democratisch medium en kun je je er nog enigszins onttrekken aan alle commerciële manipulatie en corporate belangen. Toch draagt het ook als medium zijn steentje bij aan de algehele vervlakking.

Welnu, wat heeft deze vreselijke ouwelullen rant nu met verdomming van de maatschappij te maken? Deze rant geeft aan hoe de maatschappij vervlakt door zaken die een stimulerende uitwerking zouden moeten hebben op de burgers door de prestatie die er neergezet werd op intellectueel, sportief of creatief vlak, maar die nu ontzield worden door commerciële belangen en nep-heroïek. Het enige voorbeeld wat men nu er aan zou kunnen nemen is de vraag stellen: “hoe zou ik er financieel beter van kunnen worden?”, in plaats van “ik zou ook graag een dergelijke prestatie neer willen zetten”. De voorbeeldfunctie is weg en de enige ambitie die meegegeven wordt is die van geld of kortstondige roem. Popartiesten of filmsterren met een ‘boodschap’ zijn in de regel lachwekkend of huichelachtig, omdat ze vaak geen echte kritiek uiten en ze het meer uit p.r.-overwegingen doen dan daadwerkelijke betrokkenheid (uitzonderingen daargelaten). Het is vreemd dat iemand die vele miljoenen per jaar verdient en eigenlijk niet weet wat echt werken is jou morele principes gaat bijbrengen en je vertelt hoe het nu werkelijk zit in de wereld. Of erger nog, wanneer ze bepaalde politici gaan aanprijzen of zich anderszins politiek uitspreken. Ze leven in een wereld die lichtjaren ver afstaat van die van de meeste andere stervelingen. En toch loopt men achter deze valse profeten aan en laat men de mensen die daadwerkelijk wat te vertellen hebben links liggen.

Verdomming is heel gevaarlijk, zeker nu we in dit systeem leven wat men zo graag democratie noemt en waar het volk belangrijke beslissingen moet nemen over welke malloot ze nu weer aan het roer zetten. Verdomming leidt tot desinteresse en afleiding van de belangrijke zaken. De burger wordt steeds meer opgezadeld met een vals gevoel van invloed door hem de illusie te geven dat hij daadwerkelijk meebeslist en meeregeert. TV-shows waar de kijker mag meedoen om de één of andere schaatsende sukkel of zingende zwakzinnige weg te stemmen, moeten wat van het verloren gevoel teruggeven dat de kiezer bekruipt wanneer hij weer gedesillusioneerd uit het stemhokje wegloopt; dan maar zijn invloed laten gelden met “onaneren met sterren over het ijs” of “klussen met zeverende debielen”. Hij zal ze. De lawine aan lauwe prut zorgt er ook voor dat men overvoerd wordt met informatie, zodat belangrijke zaken op de achtergrond geraken. Maar belangrijke zaken lijken steeds minder de moeite, omdat ze saai zijn en niet vergezeld gaan van brute camcorderseks, heftige explosies, sliploze sloeries, gorilla’s die denken dat ze Bud Spencer zijn en slaapverwekkende komkommerschandalen. De kudde graast voldaan verder, de spin docters wrijven zich in de handen en je krijgt een tapijtbombardement voor je kiezen waarin vertelt wordt wat je idealen voor de komende tijd zijn; courtesy of Al Gore en zijn CO2-jihad. De Bokitoburger wordt warm geserveerd op een bedje van onbenulligheid.

Idealisme en zelf kritisch nadenken worden vakkundig uit de burger gesloopt en hij wordt handig tot een kwijlende consument omgeturnd: consument van bullshit, valse sentimenten, domheid, oneliners, slecht onderwijs, religieuze en politiek retoriek en armoedige culturele uitingen. Dit alles onder het mom “pak wat je pakken kunt, voor een ander het doet, maar denk vooral niet na”. De mensen worden steeds dommer en ze vinden het niet eens erg. Ignorance is bliss. En zoals Bill Hicks ooit zei:”We’re all whores in the capitalist gangbang.”
Alleen worden sommigen harder genaaid dan anderen.