Zapruder Inc.

Hét argument tegen een complottheorie is ‘dat is te debiel om waar te kunnen zijn’. Vaak klopt het ook. Wat dacht je van déze: tijdens de Koude Oorlog zouden West-Europese regeringen gigantische hoeveelheiden ultrageheime bankbiljetten hebben laten drukken. En die bewaarden ze in even ultrageheime onderaardse bunkers. Want, zo luidde de theorie: bij oorlog konden ze dan de economie in het land met die vloedgolf aan bankbiljetten ontwrichten. Yeah, right.

Zoals we reeds zagen blijven OOPArts lastige objecten voor wetenschappers omdat het bestaan van deze artefacten morrelt aan bestaande dogma’s en opvattingen in de verschillende wetenschappelijke en historische disciplines. Wanneer een OOPArt echt blijkt te zijn, zal dit getoetst moeten worden aan de bestaande theorie. Moderne objecten die gevonden worden in millennia-oude (of zelfs miljoenen jaren oude) geologische lagen of gesteenten, lijken tegen alle bestaande opvattingen in te gaan. Een treffend voorbeeld van tegenstrijdige historische tijdsindeling is het bestaan van de kolossale negroïde hoofden van de Olmeken (terwijl men ervan uitgaat dat de eerste Afrikanen pas tijdens de slavernij in Midden-Amerika terecht kwamen). Al deze ontdekkingen lijken keihard in het gezicht te lachen van de gevestigde wetenschap. We hebben enerzijds al moeten concluderen dat onze kennis over de vorming (en de duur van die vorming) van gesteenten niet geheel correct is en dat we derhalve moeilijk waterdichte leeftijdsbepalingen kunnen uitvoeren. Iedere uitzonderlijke ontdekking negeren of belachelijk maken geeft geen blijk van drang naar wetenschappelijke vorsing. Dissidente onderzoekers als Graham Hancock, Robert Bauval en Charles Hapgood hebben dit aan den lijve mogen ondervinden. 

Hou je vast: dit is misschien wel het gebied waarin OOPArts voor de grootste controverse zorgen. Er zijn namelijk archeologische vondsten gedaan die zo tegenstrijdig lijken met wat wat we denken te weten over de aardse historie, dat ze meestal alleen terug te vinden zijn in esoterische literatuur en science-fiction verhalen. Toch zijn deze vondsten authentiek en te talrijk om zomaar genegeerd te worden en ze worden dan ook dankbaar aangegrepen door alternatieve historici en onderzoekers om sommige algemeen erkende mysteries op te helderen. Dat mensen als Hancock, Hapgood en zelfs de verguisde Erich Von Däniken (check deze boeiende docu gebaseerd op zijn besteller Chariots of the Gods) daarmee vaker hoon dan bewondering oogsten van het establishment, doet niks aan de bijzonderheid van deze artefacten af. Niettemin staan aardig wat mensen open voor deze alternatieve theorieën, want de boeken van deze schrijvers vinden gretig aftrek. Misschien appelleren ze aan de eeuwige zoektocht naar het goddelijke in de mens of misschien zijn hun beweringen nog niet zo gek als ze lijken…

Een belangrijke reden waarom de gevestigde wetenschap sommige OOPArts niet weet te plaatsen is omdat ze veronderstelt dat bepaalde wetenschappelijke en technische ontdekkingen maar in één bepaalde tijdvak zijn gedaan. Ze vergeten dat bepaalde uitvindingen en wetenschappelijke principes al veel ouder zijn dan algemeen aangenomen, maar dat ze in de loop der tijd vergeten zijn of zelfs doelbewust verborgen. Sommige ontdekkingen zijn later opnieuw gedaan of gebaseerd op principes die lang geleden al bekend waren. De kennis dat de aarde rond is bijvoorbeeld, is eeuwenlang door ondermeer de katholieke kerk onderdrukt, terwijl de Soemeriërs allang wisten hoe ons zonnestelsel in elkaar steekt en dat de aarde rond is.

Update 10/10/2006: linkcorrectie plus aanvullende info over geologische strata en C-14 methode

In de wereld van archeologie, paleontologie en historie nemen de Out-Of-Place Artifacts (OOPArts) een bijzondere plaats in. Het zijn namelijk historische objecten die gevonden worden in onlogische of onmogelijke locaties en tijdvakken en daardoor regelrecht ingaan tegen algemeen geaccepteerde historische opvattingen. De gevestigde wetenschap verzwijgt liever het bestaan van de OOPArts of doet ze af als hoaxes, terwijl alternatieve historici en creationisten ze juist aangrijpen om de theorieën van de gevestigde orde te ondermijnen. Wat ze ook zijn, ze bestaan echt, zijn vreemd en geven aanleiding tot erg interessante theorieën. 

Dacht je alles te weten over onze historie en de ontwikkeling van de wetenschap, krijgt je dit: Weird Science Week bij Zapruder_Inc!
En dan niet zomaar “gekke wetenschap” maar eventjes een complete herziening van je paradigma; net zoals je altijd van ons gewend bent. We denken dat we op het gebied van wetenschap en historie enorm ver ontwikkeld zijn, maar zijn tegelijkertijd blind voor alternatieve theorieën die regelrecht tegen de huidige dogma’s in lijken te gaan. De wetenschap zoals we die nu kennen gaat grotendeels van het causaal determinisme uit, wat wil zeggen dat er voor ieder effect een oorzaak dient te bestaan. Dit sluit vervolgens het feit uit dat een ‘goddelijke component’ een oorzakelijke factor zou kunnen zijn in de natuur. Creationisme, hoor ik daar roepen? Nee, want we hebben niks met religieuze agendas, maar we snappen wel dat er meer tussen hemel en aarde bestaat dan onze wetenschappers ons willen doen geloven. We gaan je vast warm maken voor echte ‘hardcore science’ en tot die tijd hebben we deze traktatie voor je. Bereid je de komende week dus voor op een flinke lading OOPArts, graancirkels, UFO’s en alternatieve en verborgen historie. Laat je vooroordelen varen, open je geest en wrijf eens goed in je derde oog. 

En zo kan het gebeuren, beste lezers, dat je in de zijstraatjes en achterbuurtjes van het internet over een fenomenaal record struikelt. Afgelopen zaterdag, 12 augustus dus, bereikte de Voyager 1 als eerste ruimtevaartuig in de geschiedenis een afstand van 100 AU, vanaf de zon gemeten. Ter verklaring: een AU (astronomical unit) is de officiële afstandsaanduiding onder astronomen en ruimtevaartwetenschappers; één AU is ruwweg gelijk aan de afstand aarde-zon.

Blijkbaar wisten de geallieerden van de Jonastal-plannen.  De 89ste Infanteriedivisie van het Amerikaanse derde leger deed er in elk geval alles aan om zo snel mogelijk naar het Jonastal door te stoten. Begin april 1945, dus nog voor de geplande oplevering (op 20 april 1945, de verjaardag van Hitler), bereikten ze het dal. Ze moesten tot op het bot vechten met aanwezige SS-troepen. Toen die verslagen waren, doken de Amerikanen onmiddellijk de grond in. Wat ze er aantroffen, was interessant genoeg om een aantal hooggeplaatste atoomenergie-specialisten naar het Jonastal te halen. Die bezochten het gebied op 7 april 1945. De spullen en documenten die niet door de SS waren vernietigd, verdwenen richting VS. Omwonenden beweren tot de dag van vandaag dat er stápels documenten zijn meegenomen. Wie in Washington echter op zoek gaat naar die archieven, wordt weggestuurd: hun status als Classified is onlangs verlengd en ze blijven de komende 50 jaar geheim.

De omgeving van Ohrdruf is al sinds de Nazi-tijd een militair oefenterrein. Na de oorlog viel het in handen van de Sovjets. Iets verderop, tussen de plaatsjes Crawinkel en Arnstadt, ligt een dal: het Jonastal. Dat Google helemaal over de zeik gaat als je dit begrip invoert, is begrijpelijk. In de bergwanden van het Jonastal zijn namelijk tientallen gangen uitgehakt – en niemand weet waarvoor ze dienen. Minstens 25 zijn er geteld. Waarschijnlijk zijn het er meer.

Nog tientallen jaren na de tweede wereldoorlog beweerden de Duitse atoomgeleerden dat ze Hitlers atoomprogramma doelbewust hadden vertraagd. Ze wisten dat een atoombom mogelijk was, zo zeiden ze, en probeerden de zaken stiekem zo te draaien dat de Nazis die bom niet konden bouwen. Want, zo gingen ze verder: het zou toch verschrikkelijk zijn geweest als ze Hitler aan de atoombom hadden geholpen. Dat konden ze met hun geweten niet in overeenstemming brengen.

Dat ze daarover keihard hadden gelogen, bleek rond 1992. 

Ohrdruf is een klein dorpje in de voormalige DDR. Het ligt tussen de heuvels van Thüringen. Samen met zijn omgeving, het Jonastal, geldt Ohrdruf intussen als het Area 51 van Duitsland.

Sommige mensen zijn er namelijk zeker van dat daar rare dingen zijn gebeurd. Wichelroedelopers en samenzweringsfanaten speuren door het gebied. Schrijvers schrijven erover, tv-redacties documenteren erover. Maar óók de serieuze pers en wetenschap bemoeien zich ermee. Het onderwerp: hadden de Nazis een atoombom?

Hitlers atoomgeheimen

In het Jonastal, een prachtig bergdal in de voormalige DDR, gebeurt niet veel. Tenminste: bóven de grond. Maar wat er onder de rotsen en heuvels is gebeurd, weet nog steeds niemand. Vermoedens zijn er genoeg. Hier zou Hitlers laatste bunker zijn gebouwd. En hier zou hij een atoombom hebben laten testen. Maar bewijzen?

Zapruder_Inc gaat op zoek. Naar de dagboekaantekeningen van een Amerikaanse kolonel. Naar een Duitse bouwtekening die niemand kan verklaren. En naar de leugens van gerenommeerde kernwetenschappers.

Trouwens: waarom zijn alle Amerikaanse archieven over het gebied nog steeds classified? Waarom gingen de troepen van generaal Patton in 1945 linea recta richting Jonastal en lieten ze Berlijn over aan de Russen? Is het toeval dat de eerste Amerikaanse atoombom sprekend leek op het Duitse ontwerp? Vanaf volgende week…

(Het plaatje toont een schema van de Nazi-Nuke)

Er zijn inmiddels al zo’n 180 planeten buiten ons zonnestelsel ontdekt. De planeten zelf worden niet direct waargenomen, omdat het licht van de sterren waar ze omheen cirkelen het zicht ontnemen. Door middel van het Dopplereffect kan men de planeten indirect waarnemen door de verschuiving van golflengte binnen het lichtspectrum te meten (m.a.w. in hoeverre wordt het licht van de ster dat je waarneemt verstoord). Zo’n verschuiving duidt dan vaak op een (onzichtbare) planeet. Ook de onmetelijke kleine “wobble” van een verre ster kan duiden op planeten in de nabijheid. De in verhouding bescheiden massa van de planeet zorgt voor een hele kleine schommeling van de ster, doordat de hemellichamen elkaar beïnvloeden middels hun eigen zwaartekracht. Recent is er een zonnestelsel ontdekt dat eruit ziet als het onze: een ster 41 lichtjaren van ons vandaan met 3 planeten die er omheen cirkelen. Eén van de planeten schijnt zelfs water te bevatten en meteen dringt zich de vraag op of leven op die planeet mogelijk zou zijn. Welnu, in antwoord op die ultieme vraag is er een nieuwe techniek ontdekt. Eigenlijk is deze techniek niet zo nieuw. Sterker nog, hij is voor het eerst ontdekt door ons favoriete genie Leonardo Da Vinci.

Met de vondsten van zeer oude apocriefe geschriften en door schriftgeleerden die nu zonder de censuur van de Kerk hun werk kunnen doen, is men er achter gekomen dat de Bijbel in feite een gecensureerd en herschreven boek is. Deels is dat te wijten aan onnauwkeurige vertalingen (van het Hebreeuws naar het Grieks en weer naar een andere taal bijvoorbeeld) en voor een groot deel aan doelbewust redigeren door de religieuze leiders van die tijd (moderators avant la lettre dus). We zagen eerder al dat de Kerk het verhaal van Christus zwaar aangepast had om de grote (religieuze) invloed van vrouwen uit de bijbel te schrappen en dat is niet alleen beperkt gebleven tot de invloed van de vrouwen. Maar nu dat lustige schrappen, redigeren en herschrijven van complete stukken weer ongedaan gemaakt kan worden, zijn er mensen die beweren dat de oorspronkelijke religieuze geschriften vol zitten met allerlei verborgen codes.

Eén van enige echte officieel door God zelf gelicenseerde kerken is (terecht) bang dat jullie te goedgelovig zijn en wil dat jullie na het kijken van de Da Vinci Code even hier kijken. De Da Vinci Code is namelijk schadelijk voor jullie geloof. Neem het niet al te serieus, want ik kan me van school nog herinneren dat de kerk dat ook riep van Galileo, jeweetwel die halve zool die riep dat de aarde om de zon draaide…

Welnu, de langverwachte film The Da Vinci Code is eindelijk uit en na het overweldigende succes van het boek, is het afwachten of men ook massaal toestroomt voor de bewegende versie.

Toen ik las wie de hoofdrollen voor hun rekening zouden nemen, was ik niet ontevreden; op misschien Tom Hanks na: kundige acteur, maar niet echt spannend in de wat serieuzere films. Jean Reno was een opleggertje, omdat Brown hem in gedachten had toen hij het boek schreef (net zoals hij een jongere Harrison Ford in gedachten had voor de rol van Robert Langdon). Nee, het grootste gevaar kwam in mijn ogen van de regisseur: Ron Howard. De man van het valse sentiment, de opgeklopte heroïek, de klootloze verfilmingen en die altijd op veilig speelt met doortimmerde verhalen welke meestal op een waar gebeurd verhaal gebaseerd zijn. Vooral zijn meest recente draken A Beautiful Mind en Cinderella Man (beide met Russell Crowe) deden bij mij bijkans de maaginhoud naar boven stuwen. 

In Dan Brown’s Da Vinci Code wordt de kwade macht belichaamd door de geheimzinnige kerkelijke organisatie Opus Dei. Volgens Brown een machtige organisatie die tegen elke prijs het geheim omtrent Jezus en Maria Magdalena wil bewaren en tegelijkertijd de Graal voor zichzelf wil opeisen. Brown heeft zich schijnbaar veel vrijheden gepermitteerd toen hij het illustere genootschap opvoerde in zijn boek: dat van de zelfkastijding heeft een kern van waarheid, maar niet op de manier waarop Opus Dei-monnik Silas (een albino) dat in het boek doet. Althans, dat zegt Opus Dei. Er zijn andere geluiden over de zelfkastijding. Trouwens, een (vage) organisatie die voor rechten van albino’s opkomt was not amused over de moordende Silas, zeker nu het de tweede keer was dat albino’s in films in een kwaad daglicht werden gesteld (zoals eerder de moordende -coole- albino tweeling in de Matrix II). Ook de omvang van de Opus Dei orde is flink overdreven (85.000 echte leden versus 5 miljoen in de DVC). Wel vinden ze het belangrijk om macht te verkrijgen via financiële en politieke middelen; wat dat betreft lijken ze nogal op de Tempeliers. Helemaal mooi wordt het als Opus Dei ook gelinkt wordt aan verschillende fascistische regimes en stiekem toch veel meer macht achter de schermen blijkt te hebben dan het op het eerste gezicht doet voorkomen. De huidige paus Ratzinger is een groot fan van de beweging en haar oprichter Jozefmaria Escrivá, maar hij is misschien niet de beste referentie gezien zijn verleden in nazi-Duitsland en het geheime communiqué dat hij in 2001 uitstuurde, waarin hij bisschoppen over de hele wereld instrueerde over hoe om te gaan met seksueel misbruik. De harde lijn die Ratzinger voorstaat past prima bij de traditionele opvattingen van Opus Dei. Als voormalig Prefect van de Congregatie voor de Leer van het Geloof, was Ratty niks minder dan de hoofdman van wat vroeger de Inquisitie heette.

De mensen van Opus Dei zijn desondanks niet ontevreden over de negatieve publiciteit in DVC, want het brengt hen weer meer aandacht. Nu vraag ik me af of ze ook aandelen in de MediaMarkt hebben…

De Graallegende
De Graallegende is onlosmakelijk verbonden met Jezus Christus. Jezus zou niet aan het kruis gestorven zijn, maar zijn kruisiging nauwlettend in scene gezet hebben aan de hand van een oude Joodse mythe. Het volgen van die mythe had ervoor moeten zorgen dat hij gezien zou worden als de Messias van de Joden; in die dagen waren er wel meer ‘profeten’ die aanspraak maakten op die titel. Het pakte iets anders uit, want in eerste instantie werd Jezus niet gepruimd door de Joodse religieuze leiders (met name door zijn opvattingen over Egyptische mystiek en de vrije rol die hij de vrouw toebedeelde), maar uiteindelijk viel de boodschap van Jezus wel in goede aarde bij de overheersers van die tijd, de Romeinen. Hoewel zij verantwoordelijk waren voor zijn kruisiging, zag men in de snelle opkomst van het Christendom een krachtig middel om het verkruimelende Romeinse Rijk bij elkaar te houden.

The Holy Blood & The Holy Grail
Om maar meteen met de voorpui in huis te vallen: The Holy Blood & The Holy Grail van Leigh, Baigent en Lincoln is het handvest voor iedereen die de achtergronden van de Da Vinci Code verder wil doorgronden. Dan Brown heeft zich wel degelijk in grote mate gebaseerd op de centrale stelling in het boek dat Jezus niet aan het kruis gestorven zou zijn en dat hij zelfs getrouwd was met Maria Madagalena. Toen THB&THG uitkwam in 1982 creëerde het nogal een storm vanwege de stellingen die daarin geponeerd werden. Helemaal mooi werd het toen men beweerde dat de Kerk achter het verzwijgen van deze explosieve informatie zat. Dan Brown mag dan de rechtzaak gewonnen hebben die de schrijvers van THB&THG tegen hem hadden aangespannen, het is zo klaar als een klontje dat hij het boek als leidraad heeft gebruikt voor zijn mega-bestseller. 

Sinds het uitkomen van de Da Vinci Code van Dan Brown in 2003, is het een wereldwijde megabestseller geworden met bijna 40 miljoen verkochte exemplaren. Het kon ook niet anders of er zou een film van komen en 18 mei is het dan zo ver in Nederland; dan zal de film met Tom Hanks in de hoofdrol in première gaan. In de aanloop tot aan de première van de film besteedt Zapruder_Inc aandacht aan de Da Vinci Code en zal proberen te verklaren waarom het verhaal zoveel mensen op de wereld heeft weten te boeien. Maar Zapruder zou Zapruder niet zijn als we niet kijken naar de complotten die er achter de Da Vinci Code zitten. Hoewel Dan Brown recent de rechtszaak wegens plagiaat die tegen hem was aangespannen heeft gewonnen, is het verhaal achter de Da Vinci Code bij ingewijden allang bekend. Maak je dus op voor complotten over Katharen, Tempeliers, de Priorij van Sion, Maria Magdalena, kerkelijke leugens, moordpartijen en Opus Dei, de Dode Zee-rollen en de geschriften van Qumran en natuurlijk het enigma rondom Leonardo Da Vinci zelf.

Oh ja, en er zijn ook nog Da Vinci-goodies te scoren bij vkmag. Op de dag van de premiere van de film openen wij een topic en de eerste 4 die daar hun korte ‘review’ in de comments plaatsen krijgen van ons een Da Vinci Code pakket. Het speciale uitgave van het boek, een ongekend lauwe rugzak en het officiele Da Vinci Code bordspel. 80 woorden of meer vinden wij acceptabel. We letten natuurlijk vooral op jullie CT-kennis in deze materie.