Zapruder Inc.

We leven op en van geleende tijd. Letterlijk, in de vorm van de berg schulden die “we” hebben, en figuurlijk omdat al die schulden ook door toekomstige generaties afbetaald moet worden. Een schuld van geld, het opbranden van de voorraden fossiele brandstoffen en het vervuilen/exploiteren van deze planeet. Eeuwige economische groei bestaat niet, zoals de onlangs weer heilig verklaarde John Maynard Keynes al wist, maar als gevolg van ons financiële systeem (en de top-laag die het meeste profiteert van dit systeem) moeten we groeien. Helaas kunnen “we” (als we “goedkoop” willen blijven leven, al is dat “goedkoop” niet zo “goedkoop” als door globalisering alles wat we vroeger zelf maakten “goedkoop” ergens aan het einde van de planeet wordt geproduceerd) niet meer groeien zonder onze schulden. We bewegen ons, of bevinden ons in het voorstadium, van “neofeodalisme” of “post-democratie”. Maar dat is een ander onderdeel van het verhaal. Het gaat hier om schuld......

Een geldsysteem waarin banken zelf al het geld mogen creëren dat ze kunnen afdekken met schulden en leningen zolang ze maar een paar procent kasreserves houden. En over dat verzonnen geld ook nog eens rente mogen vragen. Waarvoor dan weer geld gecreëerd moet worden. Financiële producten zo complex zijn dat zelfs toezichthouders of andere banken ze niet begrijpen. Wat verwacht je van zo’n systeem? Voorspoed en stabiliteit? Think again. Wakkere mensen zagen de kredietcrisis dan ook al van verre aankomen, bijvoorbeeld aan de exponentiële toename van de totale geldhoeveelheid of schuld. Het exacte moment dat de crisis zou toeslaan was niet in te schatten omdat het onmogelijk was van tevoren te berekenen waar het plafond zou liggen maar inmiddels weten we dat: in 2008 bereikte het systeem z’n limiet, de markt weigerde nog meer schuld op zich te nemen. De wereldeconomie stortte in en dat gaf het systeem paradoxaal genoeg weer lucht die we nu weer terugzien in de vorm van wat tijdelijk herstel. Maar het plafond is er nog, er is immers niets veranderd aan het systeem. Er komt dus zeker een double-dip. En een triple-dip. Quadruple-dip. We leven in het tijdperk van peak-debt: het einde van groei binnen het huidige financiële systeem. Wedden?

Vanaf augustus dit jaar kunnen Amerikaanse „terroristenopspeurneuzen“ details over al uw banktransacties richting (en vanuit) non-EU landen opvragen. Hier kunt u zich niet tegen weren, niet in de EU en niet in de Verenigde Staten, en geen enkele rechtbank of andere „beslissingsinstantie“ wordt om toestemming gevraagd. De Amerikanen mogen het eenvoudigweg. Die gegevens vragen zij op bij het Belgische „Swift“, de digitale boekhouder voor internationale transacties. Swift kan helaas om technische redenen niet „doelgericht“ gegevens over betaalverkeer verstrekken en moet daarom informatie in „bulk“ verstrekken. Zo kan het gebeuren dat uw overboekingen richting, bijvoorbeeld, Japan, ergens op een FBI bureau komen te liggen. Omdat „terreur moet worden bestreden“. „Terreur“ in de meest vage, rekbare, definitie natuurlijk.

„De huidige (Europese) crisis is het gevolg van ontoereikende regulering van markten en doorgeschoten staatsverschulding. Dat eenzijdig op winstmaximalisatie gerichte financiële spelers over het wel en wee van complete volken kunnen beschikken, komt voornamelijk door politiek verzaken.“, verzucht de Duitse president Horst Köhler naar aanleiding van de „Euro-crisis“. Na het (gedeeltelijk) imploderen van de markten voor „Collaterized Debt Obligations“ of „Credit Default Swaps“ tijdens de zogenaamde kredietcrisis, en het redden van de banksector door het „socialiseren van de bankschulden“, wereldwijd, heeft „de politiek“ letterlijk niets gedaan om een dergelijke „tweede crisis“ te voorkomen. De nucleaire „derivaten bom“ tikt nog steeds, toezicht op de markt voor dergelijke producten bestaat niet en G7 of G20 toppen bleken niet meer dan slecht gespeelde panthomime rond bankiersbonussen. De zwakke (Monetaire) Europese Unie wordt nu in een corporatistische en rivalistisch verglobaliseerde wereld afgestraft. En geholpen. De „Europese integratie“ zal vanaf nu in een stroomversnelling geraken. Ten kostte van democratie, de levensstandaard van de gemiddelde Europeaan en ten bate van het kapitaal. 

Het Europese experiment breekt op dit moment wet na wet. De “non-bailout” optie, lidstaten van de Europese Unie mogen andere lidstaten niet financieel bijspringen, bestaat niet meer. De Europese Centrale bank koopt direct “op de markt” staatspapier bij banken op. Het IMF, Internationaal Monetair Fonds, in het begin van de “Griekse crisis” een non-optie wegens de verbondenheid met Amerika, schiet de EU te hulp. Met slechts artikel 122 uit het Verdrag van Lissabon als legale basis, “een lidstaat mag een andere lidstaat helpen in geval van een natuurkatastrofe of buitengewone omstandigheid”, wordt een 750 miljard Euro kostende “schuttersput” gegraven tegen “financiële aanvallen”. Alsof het natuurfenomenen als “regen” en “wind” zijn, wordt er gesproken over “de markt” en “investeerders” ("morgen zonnig met 15 graden en weinig investeerders"), die het vertrouwen hebben opgezegd in de “hoog verschuldigde Europese Unie”. Alleen “rigoreuze bezuinigingen” kan de Euro, de Europese Unie en de toekomst van ons allen redden. Europa is “geschokt”, en wordt keihard, vrij naar het boek van Naomi Klein, “geshocked”. 

De banken zijn gered maar daarvoor hebben overheden zichzelf (ons) zover in de schulden moeten steken, dat ze (we) er nu zelf aan gaan.  De omgekeerde wereld, want een bank is slechts een middel om een economie te laten draaien, niet andersom zoals politici duidelijk lijken te denken. Economieën zijn zogenaamde ‘complex self-organizing systems’, en die zijn per definitie niet voorspelbaar of deelsgewijs analyseerbaar (vandaar dat geen enkele macroeconomische theorie ooit stand heeft gehouden) maar het is geen wilde gok te denken dat de met Griekenland zichtbaar geworden crisis erger zijn zal dan de kredietcrisis zoals we die tot nu toe hadden. Politici hebben namelijk geen van de systemische problemen opgelost en bankiers zijn zichzelf nog meer gaan belonen voor nog slechtere maatschappelijke resultaten. Niemand zal verbaasd zijn als over enkele maanden blijkt dat de economieën helemaal niet zijn gered maar dreven op staatssteun. Het grote publiek heeft nu ook met eigen ogen kunnen zien wat insiders al lang roepen: de fraude en manipulatie in het systeem is enorm. En dat komt nog eens bovenop de kennelijk bij het bankiersvak horende hebzucht. Zowel het huidige systeem als de huidige topspelers moeten buitenspel worden gezet. Maar hoe? Zapruder Inc. redt de wereldeconomie, why not? Iemand moet het doen…

Weinig dingen zijn voor ons zo vanzelfsprekend als ons huidige monetaire systeem. Centrale banken, een centrale munt, banken die meer mogen uitlenen dan ze hebben, geld dat elk jaar minder waard wordt. Het klinkt zo vanzelfsprekend. Dat komt door onwetendheid. Zelfs de meeste macro-economen begrijpen niets van mechanics of modern money. Er is echter niet veel zo onlogisch en oneerlijk als ons huidige monetaire systeem. Het hele systeem is een welvaartherverdelingsmechanisme. Is het nog niet opgevallen hoe geld als vanzelf omhoog valt? Centrale banken zijn onnodig. Geld hoeft niet te devalueren. Banken zijn niet het fundament van de economie, dat is productie. Grote investeringen kunnen ook worden gedaan zonder fractional reserve banking. Zonder moderne banken zou er zelfs meer welvaart in de reële economie (ons deel) achter blijven. Het is zelfs ook niet nodig een centrale munt te hebben. Geld kan best gewoon aan de markt worden overgelaten. Laat de markt - wij dus - maar bepalen wat geldig ruilmiddel is en wat niet en wat de waarde er van is. De enige reden voor een centrale munt is controle over ons en onze inkomsten. De enige reden voor een centrale bank is controle over ons en onze inkomsten. Hier wat verplichte kost voor iedereen die het echt wil begrijpen.

Voor onze ogen voltrekt zich de grootste roof aller tijden. Met volledige medewerking van politici worden giftige bankschulden, toxic assets, “gesocialiseerd” terwijl kapitaal en de financiële elite die verantwoordelijk is voor de huidige crisis onaantastbaar blijft. Nu de “kredietcrisis” economische groei in de reële economie wegvreet en “bubbeleconomieën” zoals in Oost Europa onder de schuldillusie imploderen, groeit in verschillende landen de sociale onrust tot, in decennia niet meer geziene, grootte. Onrust die niet alleen wordt gevoed door de onzekere tijden maar deels door verongelijking over het vrijkopen van het kapitaal. De Europese Unie heeft op dit moment in de crisis de slechtste kaarten. De monetaire unie ligt onder vuur, het heeft nog miljarden aan Amerikaans schrotpapier weggestopt en investeringen in het oosten zijn waardeloos geworden. Traditioneel is de politieke onmacht in het bloc groot. Daar bovenop moeten ook nog kopers gevonden worden voor de in snel tempo oplopende staatsschulden. ***In het kader van zogenaamde “Griekse crisis” in de herhaling. Eerste publicatie 03.03.2009.***

A. De hartslag van iemand genaamd “Debt”.
B. Gewoon een grafiek van twee dingen die niet zoveel met elkaar te maken hebben.
C. Iets met BBP en iets met schuld. In Amerika. Ziet er niet goed uit, maar dat wisten we al.
D. De verandering in BBP verdeeld over verandering in de hoeveelheid schuld. Conclusie: schuld voegt uiteindelijk geen productiviteit meer toe.

Meer.

Alsof de „kredietcrisis“ al jaren voorbij is, brullen media, politici, bankiers en experten al maanden om het hardst over „de lessen die uit de crisis zijn geleerd“. Ondertussen een nogal abstracte en wereldvreemde uitlating. Griekse staatsschuld wordt getorpedeerd, Spaans waardepapier gebombardeerd en de financiële haaien draaien al rondjes om hun nieuwste slachtoffer: de Britse Pond. Met hedge-constructies en „Foreign Debt Obligations“ is door Hedge Funds en superbanken de aanval ingezet op de door waardeloze „konjuktuurpakketten“ en „Bankreddingsprogramma’s“ extra verschuldigde Eurozone. De media juichen om het „vertrouwen in Griekenland“ dat een miezerige 5 miljard aan schulden weet te verpatsen (tegen 6% rente), Spanje schreeuwt om toezicht op het agressieve speculatieve kapitaal, de Luxemburger Junckers roept iets over „martelwerktuigen tegen speculanten“ en in de Verenigde Staten opent het ministerie van Justitie een onderzoek naar een „feestje“ waar Hedgefund-managers hun aanval op de Euro bespraken. Terwijl „carry-trade“ en „goedkoop geld“ bij banken en speculanten weer hoogtij vieren, en goed geld wordt verdiend aan het dumpen van en wedden tegen staatsschuld, staat de politiek machteloos. Wat is er over van de beloftes van „regulatie“, en „dit nooit meer“? Is de discussie blijven steken bij het probleem “bankier-bonussen” om de CDS en “debt obligations” per ongeluk te vergeten? Er is niets, maar dan ook niets geleerd van de, verre van overgewaaide, kredietcrisis. 

Superbank Goldman Sachs doet God’s werk(tm) hier op aarde, gewapend met pistolen om het gepeupel van zich af te houden, en miljarden aan bonussen aan personeel uitbetalend zodat “we”, via het ingenieuze Reaganeske “trickle down” systeem, er allemaal beter van worden. Goldman Sachs, of Godman, is onmisbaar voor het financiële systeem, en pompt miljarden de “reëele economie“ in, en creëert daarmee reëele banen. Goed, de bank speculeert soms tegen complete internationals, landen of tegen financiële producten die de bank zelf verkoopt, blaast bubbels zoals de „olie-shock“ van 2008 en is eigenlijk, zoals we in deel 1 gezien hebben, niets meer dan een casino-speler vermomd als hyper-hedgefund. Maar GS is gewoon „too big to fail“, heeft teveel tentakels in teveel sectoren. Gelukkig heeft de regering Obama ook door dat een financieel Frankenstein als Goldman Sachs niet echt bevorderlijk is voor het welzijn van de mensheid en er wordt daarom hardop nagedacht over wetgeving en maatregelen om „het gedrag van bankiers“ bij te sturen. Of wordt het spel iets subtieler gespeeld? 

Niet dat we deze aan hebben zien komen. Uh-huh, met een torenhoge (staats)verschulding, overgewaardeerde onroerendgoedmarkt en lage, door krediet aangezwengelde, groei, moet je minstens Milton Friedman heten om te snappen dat project “Euro” in het oude, vermoeide, energie-arme Europa midden in de “kredietcrisis” tot problemen gaat lijden. Griekenland aan de leidraad van Brussel inclusief binnenlandse onrust, politieke crisis in Portugal en een geknapte Spaanse bubbel. Tel daar schuldslavenstaat Ierland, lala-land Nederland en natuurlijk de immer op de pof levenden Italianen en Franzosen bij op, en we hebben een berg Europese schuld dat bijna zo onmogelijk “aflosbaar” is als de schulden-himalaya van the USA. Het besef dat “Europa” in de 21ste eeuw niet de groeicijfers-knaller en bloeiende “kennis-economie” gaat worden en allang het Kenyesiaanse “eindstation” van 0% en zelfs negatieve groei heeft bereikt (service economie), lijkt met de problemen in Zuid Europa voor het eerst invloed te hebben op de “waardering” van Europa in de markt. Van Azië tot Wallstreet worden handelaren nerveus van Euro-schulden. Een partij heeft het afgelopen jaar wel goed zaken gedaan door de “bail-out” en “konjunktuur-pakket” waas van politici: banken. Of het nu Goldman Sachs, Deutsche Bank of het Spaanse Santander is, als handelspartner in staatspapier tikken zij op staatsschuld, substantieel, een prima miljardenwinst af. 

“Moge u in interessante tijde leven” luidt dat bekende spreekwoord. En interessant zijn ze, helemaal op Planet Clusterfuck. De laatste weken worden met name prominent ingenomen door de Ongenaakbaren. Waar vroeger nog presidenten werden afgezet, regeringen vielen en het volk de straat op ging voor het hoofd van de koning, komen deze teflon prinsen weg met moord en doodslag. En erger. Wat dacht je van genocide? Balkie legt het rapport van de Commissie Davids kalmpjes naast zich neer, alsof Nederland niet één van de grootste misdaden heeft begaan sinds onze bemoeienissen in voormalig Nederlands-Indië. En nu zien we ook DNB-president Wellink de conclusies van Commissie De Wit naast zich neerleggen alsof het de krant van gisteren is. Beiden beroepen zich op de onvoorspelbaarheid van het voortschrijdend inzicht. Wir haben es nicht gewusst! Of was het nu “nicht wissen wollen”? Ze vergeten kennelijk dat ze opperbaas wilden worden en dat van baasjes wordt verwacht dat ze inzicht, visie en daadkracht moeten hebben. Het is toch heerlijk dat je achteraf kunt zeggen dat je met de kennis van nu toen anders had besloten? Los van deze filosofische kwestie is het duidelijk dat zowel Wellink als Balkenende donders goed wisten wat ze deden. Er was destijds voor beiden meer dan genoeg informatie beschikbaar om wél de juiste beslissing te maken. Of in ieder geval niet de foute…

Nog voordat de tot vervelens toe gehypte “klimaatconferentie” in Kopenhagen van start ging, laten de gezamelijke Nederlandse banken weten dat zij “hopen op een robuust akkoord”. Zoiets zou je van een Triodos nog kunnen verwachten, en toegegeven: vrijwel iedere corporation is tegenwoordig marketingtechnisch gedwongen om aan “greenwashing” te doen, toch valt een dergelijk communiqué op. Banken en klimaatverandering? Yep. Banken zijn zelfs extreem geintresseerd in klimaatverandering. Niet omdat zij zo begaan zijn met onze planeet, of zoals Al Gore en de VN “geloven” in klimaatverandering, maar omdat er enorm, en werkelijk enorm, veel geld te verdienen valt met milieu. Of eigenlijk: CO-deux. De nachtelijke beraadslagingen van verschillende wereldregeringsleiders, officieel om “de wereld te redden”, hadden in werkelijkheid niet zoveel te maken met “de wereld redden”. De miljarden die Hillary Clinton, Angela Merkel en Gordon Brown voor de “arme landen” op tafel gooiden, kwamen niet opeens tevoorschijn uit nobele idealen, maar uit het blazen van de volgende financiële bubbel. Kopenhagen ging om derivaten, CO2-handel en neokolonialisme. 

Michael C. Ruppert is een beetje de verre, oude (vieze) knuffeloom van Zapruder Inc. De oud LA smeris struikelde ooit over CIA-drugshandel, ging vervolgens lastige vragen stellen aan Amerikaanse politici en richtte uiteindelijk het oer-complotterblog (al kun je het eigenlijk niet zo noemen) From The Wilderness op. Ruppert is tevens de schrijver van Crossing the Rubicon, volgens de gehele Zapruder Inc. redactie het (het enige waarover we het met elkaar eens zijn) ultieme 911-boek. Geen ontploffende torens, maar duizenden en duizenden feitjes, onderbouwd door duizenden referenties en artikelen, opgetekend binnen een geopolitiek raamwerk met als belangrijkste leidraad: Peak Oil. Ruppert maakt zich zorgen om peakoil en ziet peakoil als belangrijkste leitmotiv voor alles wat in onze tijd op het internationale-, maatschappelijke-, en politieke toneel afspeelt. Volgens Mike Ruppert stormt de mensheid in sneltreinvaart af op een onovertroffen ramp. CoLLapse.

***dit artikel heeft een addendum (oorspronkelijk gepost 26/10/09)***

Zapruder Inc. is een grote, grote fan van de Amerikaanse (zaken)bank Goldman Sachs. Er zijn weinig corporations op deze wereld te vinden, behalve misschien een Monsanto of in het zogenaamde military-industrial-security-complex, die zo in-your-face, dikke middelvinger, kwaadaardig zijn. En erom lachen. Dat maakt Goldman zo speciaal: het interesseert GS geen moer dat iedereen ziet dat ze de planeet oplichten en rectaal visiteren. Hey, zij zijn de besten, de elite, en zij bepalen hoe het spel gespeeld wordt inclusief de regels. Bovendien, ze hebben de machtigste regering op aarde opgekocht, in de zak en weer verkocht. GS doet “God’s Werk ™“. Vergeet Wouter Bos en Nout Wellink die voor hun Nijenrode-vriendjes de DSB omleggen, Goldman Sachs is het echte werk. Een jonge geschiedenis over hoe de Verenigde Staten van corpocratie een kleptocratie werden. 

Het verhaal lijkt steeds duidelijker te worden: de Dirk Scheringa Bank lijkt geslachtofferd door Nout Wellink en Wouter Bos. Het verhaal doet steeds meer denken aan een Shakespeariaans drama, met verraad, spijtoptanten, samenzwering en hoogmoed. Dirk dacht dat hij Icarus was en zijn vleugels werden verbrand door de zonnekoning Nout Wellink. De omstandigheden rondom het ontslag van Frank de Grave eerder dit jaar worden steeds duidelijker en zeer pikant is de aanstelling van De Grave’s huisvriend Robin Linschoten. Was Linschoten de financial hitman die door DNB werd gepost om de boel ‘kalt te stellen’? Moest De Grave zwijgen zodat DSB later geslachtofferd kon worden? Lieten DNB en Bos Dirk’s bank vallen zodat er iets van een ‘voorbeeldfunctie’ uit kon gaan, zodat we niet gaan denken dat het toch nog steeds allemaal één grote ponzi scheme is? Zou het niet prachtig zijn als blijkt dat Lakeman een vuig dubbelspel speelde achter de schermen en Nout Wellink heimelijk hielp de ondergang van DSB te versnellen? Dirk was natuurlijk wel een bonte hond in het “old boys network” van de gevestigde banken.

Hoe bizar. Er komt een onderzoek naar hoe het mogelijk is dat de media zo vroeg konden melden dat de DSB-bank failliet zou gaan, de veronderstelde oorzaak van de paniek onder de spaarders die en masse hun geld uit de bank terugtrokken. Wat een domme vraag, wat een dom onderzoek. Ze zouden zich moeten afvragen hoe een bank kan omvallen door een publicatie in een krant. Hoe is dat mogelijk? Het antwoord is eenvoudig, een bank belazert de boel door maar een fractie van het uitgeleende geld daadwerkelijk te bezitten. Niet alleen de DSB, elke bank. Maar nu, een bank valt om, wat dan? Het spaargeld dat verloren is gegaan, wordt door de staat gegarandeerd tot maximaal €100.000. Alweer zo vreemd. Waarom zou een overheid (dat zijn wij, ons geld) garant moeten staan voor spaargeld dat wel is ingelegd maar kennelijk niet meer kan worden uitbetaald? Had de bank niet tot taak dat geld veilig te stellen? Wederom het gevolg van ons frauduleuze bankstelsel. Bijzonder is echter wat er gebeurt als dat spaargeld door de overheid of een garantiefonds wordt teruggegeven aan de sippende spaarder…

Mensen, gefeliciteerd. Het enige dat u hoefde te doen was zich te verenigen en zo moeilijk was dat toch niet? Met weinig meer moeite kunnen hele regeringen naar huis worden gestuurd, kan de grootste triple-A bank worden omgegooid, kan het land gentech-vrij gemaakt worden. Zie het als een geslaagde vingeroefening en laat het er vooral niet bij zitten.  Hoe cool, een bank laten klappen. Maar vraag u zelf af? Hoe kan een bank klappen? Hebben ze soms niet goed op de centjes gepast? Hoe werkt dat dan precies? Vraag het de gemiddelde macro-econoom en hij zal het antwoord niet weten. Gelooft u mij maar, ik vroeg het professor Heertjes een keer voor 700 man. Geldcreatie, the mechanics of modern money is niet iets dat een moderne studie economie de moeite waard vindt. Geen idee waarom dat zo is, wellicht gewoon omdat anders iedereen zou gaan begrijpen hoe frauduleus het hele systeem is. Er zijn namelijk weinig ‘instituten’ kwaadaardiger dan moderne banken. De dag dat we ze allemaal laten klappen zal er heel veel waarde vrijkomen voor ons en vanaf het moment dat we ze vervangen door iets integers en robuusts zullen we veel minder hard hoeven werken voor meer welvaart en zal die welvaart zichzelf eerlijker verdelen. Laat het me uitleggen.

Omgeven door de schaduwen van de kredietcrisis, terwijl regen lui neerdruppelt als honderden kleine omgevallen Amerikaanse banken en dode bladeren door de lucht dansen alsof het waardeloze CDS’s zijn, verzamelen een zevental figuren zich rond een s-vormige kuil. Er worden gebeden in het Arabisch gepreveld. Een man neemt een slok uit een wodkafles, een andere man tipt de as van zijn Gauloise sigaret en een derde haalt een pakket vuurwerk tevoorschijn. De groep vormt een cirkel rond het gat waarbij een figuur ietwat schuchter achter de rest blijft staan. Hij vist een telefoon uit zijn jaszak. “Konnichiwa?“. We zijn beland op een begrafenis. De begrafenis van de petro-dollar. De overledene leeft nog maar heeft niet lang te gaan. Welkom in de nieuwe wereld. Of toch niet?