Zapruder Inc.

Voor het geval Albert Heijn/Super de Boer/Lidl niet tot in de puntjes uitgewerkte rampenscenario’s in de kast hebben liggen, en vanwege de toch wel erg grote kans dat in 2012 “life as we know it” een tikje anders gaat worden: 

Anonymous Survival Guide for Citizens in a Revolution

Het gaat op dit moment zo slecht in de Verenigde Staten dat zelfs het legendarische kinderprogramma Sesamstraat zich aan de actualiteit aanpast. Bert, Ernie en Koekiemonster krijgen een nieuw vriendje, Lily, een meisje uit een in armoede vervallen gezin dat met moeite iedere dag haar eten bij elkaar weet te schrapen. Het karakter Lily komt niet uit een ver land ergens in Afrika (al doet Lily ietwat Afro-Amerikaans aan) maar keihard uit Sesamestreet USA. Zo leg je dus aan een jong publiek uit dat het land behoorlijk kapot is en ondertussen een op de vier kinderen van voedselbonnen leeft. Nu Nederland voor 100 miljard zijn nek in de mega-Euro-Bank-bailout heeft gehangen, binnenkort uitleg bij Pino en Tommie over gemeentelijke gaarkeukens en slaapadressen bij het Leger des Heils.

De aarde is oud, 4.5 miljard jaar. Zegt men. Zo oud, dat is in jaren niet meer te beschrijven. Op basis van belangrijke paleontologische gebeurtenissen, hebben geologen daarom – gek genoeg dan weer niet paleontologen – de leeftijd en ontwikkeling van de aarde opgedeeld in verschillende tijdschalen, van eonen, era’s en periodes tot epochs. Belangrijke gebeurtenissen om die tijdperken op te baseren waren natuurlijk de diverse tijdperken van ‘mass-extinction’. Aan het einde van van het Perm-tijdperk sterven 95% van alle soorten uit. Ergens aan het einde van het Paleoceen tijdperk stierven de grote Dinosaurussen uit. Ergens aan het einde van het Pleistoceen stierven de mammoeten en de grote zoogdieren uit. Geologen denken kennelijk ook graag vooruit en hebben daarom alvast een nieuw tijdperk benoemd op basis van het eerstvolgende mass-extinction event: ergens aan het einde van het Antropoceen stierf de mensheid uit. ***Weer naar boven gehaald, zie bijvoorbeeld titelstuk van The Economist***

Josh Fox is één van de vele tienduizenden mensen in de VS die een aanbod kreeg van een gaswinningbedrijf om zijn land te verkopen zodat het onderliggende gas gewonnen kon worden. Noord-Amerika zit namelijk op misschien wel het grootste gasreservoir ter wereld, dat zich zo’n beetje over meer dan de helft van het land uitstrekt. Dit aardgas of ‘natural gas’ zoals de Amerikanen het noemen is big business. De VS zijn nog steeds energieconsument numero uno en kunnen hun honger niet stillen met het omverwerpen en koloniseren van olierijke staten alleen. Maar wie denkt dat ze op eigen grondgebied vreedzamer te werk gaan heeft het mis. Fox gaat op onderzoek uit om te zien hoeveel andere Amerikanen gekocht worden door de gasindustrie en komt tijdens zijn zoektocht achter de werkwijze van dit onzichtbare ‘gas industrial complex’. Na de successievelijk broodroof en kaalslag in de Amerikaanse landbouw en veeteelt door grote corporaties als Monsanto en Cargill, is het aan de Halliburtons van deze aarde om ervoor te zorgen dat over een aantal decennia grote delen van de VS compleet onleefbaar zijn.

Kwaliteit is allang voorbij, u kijkt er niet eens meer naar. Je mag al blij zijn als je nieuwe Uggs-jes een jaar meegaan zonder dat je tenen eruit steken. Stop vooral je Nicholson jack niet per ongeluk in de droger of zelfs wasmachine. Een moderne smartphone haalt niet eens het einde van de tweejarige contractperiode die je nodig had om het ding te kunnen betalen. Niet voor niets heeft de nieuwe iPhone helemaal niets meer te bieden dan het vorige model. Niet voor niets heeft elke nieuwe generatie Nokia’s weer een nieuwe lader nodig. Niet voor niets bestaan er geen standaard accu’s en niet voor niets heeft Steve Jobs elk model weer de specificaties zodanig veranderd dat je ook weer nieuwe accessoires nodig hebt. En als het ding per ongeluk toch weet te overleven, hebben ze al wel iets anders bedacht dat het ding onpraktisch tot onbruikbaar maakt. Dat is dus allemaal geen toeval, dat is geëngineerd. Moderne troep wordt heel bewust ontworpen om niet te lang bruikbaar te blijven. Planned obselescence heet deze perversiteit.

Nu Geert Wilders nog steeds de publieke opinie beheerst, de touwtjes stevig in handen heeft en het kabinet bij de minderheidsballen, kunnen we concluderen dat men er nog steeds geen jota van begrijpt wat er precies loos is. Ieder weldenkend mens had gehoopt dat de PVV met het betreden van de bankjes meteen op zijn plaat zou gaan zoals dat met de LPF gebeurde. Maar Wilders is sluw en heeft mede daarom niet gekozen voor verantwoordelijkheid in de regering. Zo hoeft hij geen enkele van de losse kanonnen in zijn partij op ministerposten te zetten en houdt hij als enige lid van de PVV ultieme controle over wat er gebeurt. De rest van zijn partij is stemvee in de kamer wat gedwee doet wat Grote Geert beveelt. Onlangs betoogde filosoof Rob Riemen (vanaf minuut 11) dat Wilders volgens de historische definitie een fascist is en hoewel daar technisch gesproken zeker iets voor te zeggen is, valt ook Riemen in de valkuil waar de gevestigde politieke partijen in vielen die de degens kruisten met Wilders. Sterker nog, hij bezondigt zich zelf aan de polariserende discussietechniek van Wilders door met zulke grote termen te gooien. De historie is zeker belangrijk om iets te begrijpen van de situatie van nu, maar is op veel punten ook weer niet te vergelijken met vroeger. Tegenwoordig staan de oude concepten van “links”, “rechts” en “liberaal” compleet op de schop en zijn veel mensen niet in staat de parallellen te trekken naar een politiek klimaat van 80 jaar geleden. Komt daarbij ook dat de burger van nu een heel andere burger is die ook andere motieven heeft om op iemand als Wilders te stemmen. Eén daarvan is chronische onvrede.

Mensen gaan op weg om ergens te komen. Voordat ze in de auto of in de trein stappen, maken ze een afweging: ‘Is deze reis wel noodzakelijk en de moeite waard.’ Meestal besluiten ze toch op pad te gaan. Vanwege stijgende kosten van openbaar vervoer en brandstof zal men er vaker voor kiezen om niet te gaan. Het aantal kilometers dat we met zijn allen reizen, zal na peakoil gaan dalen. In de VS is dat al aan de gang. Van alle aardolie, die dagelijks wordt opgepompt, wordt 75% gebruikt voor vloeibare brandstof. Zonder vloeibare brandstof staan auto’s stil, blijven vliegtuigen en helikopters aan de grond. Elektrische auto’s lijken een oplossing, maar voorlopig zijn er op aarde nog 700 miljoen auto’s die vloeibare brandstof nodig hebben. Met biobrandstof kunnen we een paar jaar tekorten voorkomen (het helpt niet de CO2-uitstoot te beperken), maar dan zal de prijsstijging haar werk doen en ervoor zorgen dat we minder gaan rijden.

In tijden van voorspoed en groei van de welvaart is het leuk om te regeren en mee te doen met regeren. Er worden steeds meer uitkeringen en subsidies bedacht. Iedereen wil daarover meepraten en een graantje meepikken. Er komen bestuurslagen en inspraakorganen bij. De gevolgen van peakoil en economische krimp vereisen een andere managementstijl. Bezuinigen, afschaffen van voorzieningen, roept weerstand op bij de bevolking. Bestuurders en volkvertegenwoordigers moeten opeens impopulaire maatregelen verdedigen. In alle bestuurslagen haken veel politici af.  De invloed van bankiers en hedgefunds wordt steeds groter. De invloed van politici op de economie neemt snel af. Politici geven dat natuurlijk niet toe, ze zijn nog nooit voor een leugen teruggedeinsd.

Matt Simmons, een van de eerste peakoil-profeten, schreef een boek over de oliewinning in Saoedi-Arabië, Twilight in the Desert. Bottomline van dat boek: als de olieproduktie in Saoedi-Arabië piekt, dan piekt de wereldproduktie.
De Saoedi’s beweren dat er nog altijd 88 miljard vaten olie zitten in ‘s werelds grootste olieveld Ghawar. En olieminister Ali Al-Naimi zegt dat de olieproduktie makkelijk met 50% kan worden opgevoerd van 8 miljoen vaten per dag naar 12 miljoen vaten.
De gegevens van EIA (Energy Information Administration) laten zien dat die produktie van 12 milj. vaten nog nooit gehaald is.

Onze instincten dwingen ons om zo weinig mogelijk energie te gebruiken. Daarin verschillen we niet van apen. Zien we een boom vol vruchten, dan plukken we eerst het laaghangende fruit. Al onze activiteit plannen we volgens hetzelfde instinct. Als we steenkool willen, dan beginnen we op de plaats waar we het minst hoeven te graven. En we ontginnen eerst de steenkool die het beste brandt. Voor metaal is het niet anders. We beginnen met de rijkste ertsen, die de hoogste opbrengst aan metaal geven. Dat geldt voor ijzer en koper, maar ook voor indium en uranium. Nadat het laaghangende fruit geplukt is, wordt het geleidelijk moeilijker. Het kost steeds meer energie (moeite) om dezelfde hoeveelheid steenkool of metaal uit de aarde te halen. We moeten steeds dieper graven en steeds armere ertsen gebruiken. Als de oliebronnen op land uitgeput raken gaan we pas op zee boren.

Iedereen weet het en toch willen we er niet aan: onze huidige voedselketen is eindig en het hoogtepunt is in zicht. Hebben we nu nog alle luxe van duizenden artikelen in de supermarkt, straks komt daar onherroepelijk een einde aan. Althans, voor de mensen die het dan niet meer kunnen betalen. Onze voedselketen is uiterst onduurzaam omdat ze in toenemende mate op olie is gebaseerd. Olie om gewassen te verbouwen, olie om er veevoer van te maken, olie om het ‘op te waarderen’ en olie om alle eindproducten van de ene naar de andere kant van de wereld te vervoeren. Dit heeft als direct gevolg dat er bossen en andere ecosystemen voor geruimd moeten worden en dat het een enorme berg afval oplevert in de vorm van CO2-uitstoot en alles wat er gedurende de logistieke keten bijkomt. De calorische rekensom komt erop neer dat we veel meer energie erin stoppen dat we er aan voedingsenergie uithalen. Plus dat door de extensieve en onduurzame technieken er toenemende bodemverschraling ontstaat en een afname in biodiversiteit van zowel plant als dier. Een eindig model wat we niet onder ogen willen zien totdat de schappen in de buurtsuper leeg raken.

De Verenigde Staten waren het eerste land dat peakoil ondervond. In 1970 bereikte de binnenlandse olieproduktie haar hoogtepunt. Sinds 1970 zijn de VS een importeur van aardolie, het verbruik is groter dan het land zelf produceert.
Vanaf Gerald Ford houdt elke nieuwe president een traditionele “we-moeten-minder-afhankelijk-worden-van-buitenlandse-olie"-toespraak. De meeste Amerikanen zappen dan snel weg. De president houdt de rest van zijn ambtstermijn wijselijk zijn mond over peakoil. De oplopende energierekening van de VS begint steeds zwaarder te wegen, vooral sinds de olie in prijs is verdrievoudigd (van $25 naar $75 per vat). Je kunt dagelijks in de krant lezen dat de economische macht en de welvaart van de VS afneemt. Uit een onderzoek van Gallup blijkt dat de gemiddelde Amerikaan nog maar $59 per dag uitgeeft, tegen $99 in 2008.

M. King Hubbert ontdekte in de jaren 50 dat iedere oliebron op een gegeven moment een maximale productie haalt, cq de piek van Hubbert. Daarna vloeit er minder olie uit de bron en op een gegeven moment moet er zelfs gepompt worden om de laatste olie naar boven te halen. De theorie die hij ontwikkelde, bleek ook uit te komen voor de totale productie van alle olievelden in de Verenigde Staten. King Hubbert voorspelde daarop dat de totale olieproduktie in de VS in 1970 zou pieken en daarna zou dalen. Hij kreeg gelijk. De VS veranderde in de 10 jaar na 1970 van ’s werelds grootste olieproducent in ’s werelds grootste olie-importeur. Maar toen was olie nog goedkoop. Van de 54 olieproducerende landen op de wereld hebben er inmiddels al 40 de productiepiek gepasseerd: waaronder Mexico, Groot-Brittannië en Noorwegen. Het vervelende is dat alternatieven voor olie, zoals aardgas en steenkool, ook beperkt voorradig zijn en dat aardgasvelden en steenkoollagen ook een piekproductie vertonen. De wereldsteenkoolpiek valt waarschijnlijk al voor 2020 en de wereldaardgaspiek niet veel later. Het blijkt dat de de winning van de meeste andere delfstoffen uit de aardkorst ook verloopt volgens de theorie van Hubbert. Zo is inmiddels peak-goud in 2002 gepasseerd. Peak-strontium in 2005, peak-wolfraam in 2004, peak-platina in 2006. Wat staat ons te wachten ?

Auteur: Anthony Migchels (Activist Post), vertaald door Antares.

De meeste gevorderde politieke en economische discussie wordt gedomineerd door de Amerikanen. Dankzij films als Zeitgeist Addendum, Money Masters and Money as Debt en boeken als die van Thomas Greco en Ellen Brown. Zij zijn enorm belangrijke bijdragen geweest aan de ontwaking van de velen (inclusief mezelf!) aangaande het meest drukkende probleem van onze tijd, ons monetaire ‘systeem’. De ene opmerkelijke uitzondering is rente. Natuurlijk hebben al de eerdergenoemde bronnen ook rente behandeld, maar naar mijn mening is er nog geen werkelijk uitgebreide en bevredigende analyse van rente in de Angelsaksische wereld. In feite concentreren de meeste analyses zich op het feit dat geld schuld is. Er schijnt een soort consensus te zijn dat schuld de kern vormt van het probleem. Maar dat is niet zo. Zonder rente zou schuld geen probleem zijn, zoals ik hier heb uitgewerkt. Rente is één van de weinige zaken die diepgaander wordt begrepen in Europa, meer specifiek, Duitsland. Gedurende de 20e eeuw werd rente geanalyseerd door een aantal onbekende maar briljante denkers. Silvio Gesell komt in me op, Gottfried Feder en later Helmut Creutz en hun huidige autoriteit Margrit Kennedy. Feder schreef een boek “Breaking the shackles of interest” ("Het breken van de ketenen van rente") en adviseerde later Hitler, die keer op keer placht te zeggen “de kern van Nationaal Socialisme is het breken met de afhankelijkheid van rente”. Misschien deed dat enige schade door associatie met het onderwerp.

We besteedden al eerder kort aandacht aan het recent verschenen boek De Demmink Doofpot, samengesteld door Drs. Jan Poot. Hoewel we Demmink-gate al jarenlang volgen en er meerdere malen over geschreven hebben, blijft het een ongelooflijk verhaal. Ongelooflijk in de zin dat Joris Demmink schijnbaar onaanraakbaar nog steeds als Secretaris-Generaal (SG) op de hoogste post van het Ministerie van Justitie zit. Ongelooflijk dat een man in zijn positie dergelijke beschuldigingen van kindermisbruik en machtsmisbruik kan overleven zonder dat zijn positie in twijfel getrokken wordt. Maar nog meer ongelooflijk is dat de gehele machtsstructuur er omheen hem kennelijk uit de wind houdt en dus medeplichtig is. Het is een verhaal dat op meerdere fronten verbazingwekkend is en tegelijkertijd aantoont dat Nederland niet het kneuterige polderlandjesimago verdient dat het in het buitenland meestal heeft. Met de moord op Pim en Theo heeft Nederland definitief haar ‘onschuld’ verloren, maar met Demmink-gate treedt het toe tot de landen met vieze, donkere geheimen, die passen bij de foute naties waar men in de VN de mond van vol heeft. De vraag alleen is: willen we het wel weten?

Duurzaamheid is gekaapt door industrie. Het begrip dat symbool zou moeten staan voor een groene toekomst is volledig overgenomen voor marketingdoeleinden. Massale greenwashing moet ervoor zorgen dat ze allemaal een graantje kunnen meepikken van de nieuwe feel-good hype. Nieuw benoemde duurzaamheids- en CO2-managers maken, ongehinderd door kennis van zaken, van het middel hun doel en dulden daarbij geen inspraak. Niet alleen in mijn bedrijf, maar in jouw bedrijf en in vrijwel elk ander (groot) bedrijf. De duurzaamheid die zij zichzelf en daardoor ook ons aanmeten is gebaseerd op mindering en efficiëntie en vooral politieke correctheid. Zoals oorlogvoerende koningen in de middeleeuwen hun misdaden konden afkopen met aflaten, zo kunnen bedrijven hun CO2 uitstoot afkopen met CO2-certificaten. De oorlog ging gewoon door, net als de uitstoot, maar nu met de zegen van de kerk. Die van God of die van Al Gore. Same shit, different asshole.

Even een intellectueel intermezzo, als de spreekwoordelijke vlag op de Zapruder Inc. modderschuit. Aan het woord de belichaming van alles wat NWO is. Althans zo mogen onze meest fanatieke bezoekers graag over prins Charles denken in al hun verlichting. In een toespraak van 50 minuten vat prins Charles treffend het gedachtegoed van Zapruder Inc. samen. Onze moderne Westerse maatschappij is behoorlijk van het pad af geraakt vooral daar waar het de zorg om Gaia betreft. Onze maatschappij is in totale disharmonie met de natuur geraakt. Consumentisme en kapitalisme zijn ons aan het verteren. Moderne wetenschap is vanwege haar dogmatische reductionisme en determinisme de oorzaak van veel structurele problemen en ongeschikt voor de complexe vraagstukken waar mensheid voor staat. Niet in de laatste plaats ook vanwege de ondergeschiktheid aan corporate belangen. Wij zullen ons contact met de natuur snel moeten hervinden anders gaat het slecht aflopen met onze aarde en dus onze samenlevingen. Het is niet slechts een kwestie van betere, meer holistische wetenschap en deindustrialisatie. De oplossing die Charles ziet is het hervinden en omarmen van onze spiritualiteit en het is vooral de leer van de zuivere Islam die mensheid daarbij kan helpen. De Islam leert ons juist wel dicht bij ons spirituele zelf te blijven en in harmonie met natuur en het grote geheel te leven. Het is voor fijnproevers die er wat tijd voor over hebben maar dan heb je ook wat. Een zeer inspirerend en vooral visionair verhaal en dat kunnen we ook wel eens gebruiken. Hand in de lucht als je deze zag aankomen!

“Terroristen, dat is hoe het grote leger het kleine leger noemt”. Doorgaans is de teneur van onze Israëlisch-Amerikaans georiënteerde media dat iedereen die de wapens oppakt tegen het imperialisme een terrorist. Tenzij ze braaf diezelfde imperialistische agenda dienen en dan heten ze ‘vrijheidsstrijders’. In het geval van de Libanese verzetsbeweging Hezbollah is ook hier weer het terreurlabel van pas. Kennelijk is het niet zo netjes om je eigen land te verdedigen tegen een indringer die met tanks, F-16’s, fosfor –en clusterbommen en rest van het summum op het gebied van modern uitroeiingsmaterieel je om de zoveel tijd naar de Steentijd probeert te blazen. En als er al één land is dat een woelige en gewelddadige historie kent van invallen, burgeroorlogen en binnenlandse terreur dan is het Libanon wel. En dat gaat tot op de dag van vandaag door. Maar hoe terroristisch is Hezbollah dan en waarom worden de VS en Israël zo zenuwachtig van ze? Zapruder zocht het uit en ging op de muntthee bij Hezbollah in Libanon