Zapruder Inc.

Uit een onderzoek van investeringsbank Dalman Rose & Co. blijkt dat de wereld komend jaar 9% meer zal uitgeven aan de speurtocht naar nieuwe olie en gasvelden. De totale uitgaven zullen in 2012 oplopen tot $595 miljard. Dat bedrag is nodig om in de diepzee en het poolgebied naar olie en gas te zoeken. En om moeilijk winbare teerzandolie en schaliegas te kunnen exploiteren

Het is geen enkel probleem om dat geld bij elkaar te krijgen. Als investeerders Duitse staatsobligaties kopen met een negatieve rente dan zullen er genoeg banken zijn die oliemaatschappijen geld willen lenen. Oliemaatschappijen maken nog altijd recordwinsten en kunnen de leningen op tijd terugbetalen.

Wat kan beter een wereldwijde recessie inluiden dan torenhoge prijzen voor olie-futures. Nu de “geopolitieke-factor” een dikke 25% bovenop de prijs van olie tikt, gaat het smeermiddel van de verglobaliseerde industriële wereld de komende tijd duur betaald worden. Te beginnen met de grootste gezamelijke militaire oefening van de Verenigde Staten en Israël. Duizenden Amerikanen in het Beloofde Land, om raketafweer-systemen te testen, en wat oorlogsschepen en duikenboten vlak voor de kust van Iran. Samenwerking, intergratie en oorlogsscenario’s zijn de codewoorden voor het Israëlische-Amerikaanse oorlogje spelen (dat ieder moment “live” kan gaan). Schietschijf-natie Iran kondigt daarnaast nog meer heen-en-weer geschuif en geschiet in Persische Golf aan, en traint wat aan de grens met Afghanistan. Groot-Brittannië stuurt ondertussen haar meest high-tech oorlogbodem richting de olie-slagader van Hormuz. Mocht er “per ongeluk” is verkeerd gaan bij al dit scheepsverkeer, liggen bij de International Energy Agency (IEA) al de draaiboeken klaar om 14 miljoen vaten olie uit verschillende strategische reserves per “Persische-Golf-lamgelegde-dag” op te soeperen. In de havenstad Tartus van regime-change kandidaat nummer 1 Syrië is ter perventie van onverhoopte NATO-acties-ter-bescherming-van-burgers de volgende lading Russische marineschepen aangekomen. Diezelfde Russen die in Roebel willen betalen voor Iraanse olie. ***Deze week hopelijk van start met de Maandagmorgenbriefing editie 2012***

“Het feit dat ik deze wet als geheel ondersteun, betekent niet dat ik het met alles wat in deze wet staat eens ben. In het bijzonder, heb ik deze wet onderschreven ondanks mijn reserveringen ten aanzien van bepaalde paragrafen die het vastzetten, ondervragen en vervolgen van personen die van terroristische activiteiten worden verdacht regelen.” Jawel, de nieuwe National Defence Authorization Act is wet en vanaf nu, precies op het moment dat bijvoorbeeld #occupy-bewegingen aan de stoelpoten van de corpocratie beginnen te zagen, kan iedere pipoo die door de powers-that-be wordt verdacht van terroristje-spelen ook binnen de grenzen van homeland USA voor eeuwig, zonder normaal proces, in de kerkers gegooid worden. Hopsa, een paar eeuwen burger- en mensenrechten overboord. Maar de NDAA kent nog veel meer addertjes onder het gras. Zo kan ieder financieel instituut, waar ook ter wereld, dat zaken doet met Iran rekenen op Amerikaanse straf-sancties. Kortom: de zweep voor Russen, Chinezen en een handvol Europese landen. Nog los van het feit dat deze boycot een directe oorlogsverklaring aan Iran zelf is. 

De Amerikaanse marine heeft een contract afgesloten om 450.000 gallons (bijna 2 miljoen liter) biobrandstof, gemaakt van vet en plantaardige olie, in te kopen. De biobrandstof kost ongeveer vier keer zoveel als de normale (fossiele) brandstof. In de komende zomer zal al die biobrandstof worden verbruikt door schepen en vliegtuigen in de buurt van Hawai. De Amerikaanse marine wil in 2020 de helft van alle benodigde brandstoffen uit duurzame alternatieven halen, niet omdat biobrandstof zorgt voor een afname van de CO2-uitstoot. Want zelfs op de klimaatconferentie in Durban ziet men in dat biobrandstof niet de oplossing is, die men gehoopt had.

Het uiteenvallen van de Sovjet-Unie en het Romeinse Rijk ging gepaard met een economische ineenstorting.

Het uiteenvallen van het Europese Imperium heeft ook grote economische gevolgen.

De economische collaps

De financiële crisis leidt tot het stilvallen van economische groei. Bedrijven kunnen geen geld meer lenen en zullen niet investeren. Produktiecapaciteit wordt niet uitgebreid, de produktie neemt niet verder toe.

Na de recessie van 2008 nam de produktie in de EU wel weer toe, maar zij heeft nog niet het nivo van voor de recessie bereikt.

Met of zonder toestemming van de Verenigde Naties (China en Rusland), het ziet er naar uit dat “het westen” plus Arabische Liga (NATO) op het punt staan om een “no-fly zone” boven Syrië in te stellen. Met andere woorden: uitschakeling van Syrische luchtverdediging (en wat cruciale civiele infrastructuur) en het kapot bombarderen van het regulaire Syrische leger. Dit alles om uiteraard “de burgers van Syrië te beschermen”. Het “resposibility to protect” principe wordt al door de Fransen uit de kast gehaald. De Verenigde Staten roepen ondertussen hun burgers op Syrië te verlaten en “bronnen” in de corridors van Brussel en Washington fluisteren over een Turks/Arabisch luchtscherm met ondersteuning van de Amerika. De Amerikaanse vlootbewegingen voor deze week? Jawel, CVN-77 George H.W. Bush is voor de kust van Syrië aangekomen.

Kaart: Stratfor.

De winning van aardgas in Groningen heeft al honderden kleine aardbevingen veroorzaakt en een paar grotere. De aardbevingen begonnen pas in 1986 na meer dan 20 jaar gaswinning.

Nu het Groningse aardgas begint op te raken wil minister Verhagen graag aardgas gaan winnen uit schalie, ondergrondse leisteenlagen. In de VS en in Engeland wordt dat al gedaan. Maar die schaliegaswinning veroorzaakt ook aardbevingen: niet na 20 jaar, maar direct bij het opstarten van het project.

Jarenlang horen we al dat biobrandstof beter is voor het klimaat omdat er dan minder fossiele koolstof in de atmosfeer komt.
Dat geldt alleen als het gebruik van biobrandstof leidt tot een daling van het verbruik van fossiele brandstof. Dat is nog niet gebeurd: er blijft geen vat olie in de bodem omdat wij in Europa nu 5% biobrandstof bijmengen. En bovendien blijkt dat de produktie van biobrandstof ook nog leidt tot extra CO2-uitstoot.

Een week geleden opende Vladimir Putin de Nordstream-aardgas-pijpleiding. De aanleg van de pijpleiding kostte $10 miljard. En op den duur zal er genoeg aardgas door de leiding stromen om 26 miljoen Europese huishoudens te verwarmen.

Ergens in oktober 2010 stapt Nouri Mesmari met zijn voltallige familie aan boord van een vliegtuig richting Tunesië. De reis van de “Chef Protocol” van Ghadaffi eindigt echter niet in Tunis maar in het Concorde Lafayette Hotel in Parijs, waar de rechterhand van Ghadaffi officieel wegens “gezondheidredenen” naar is uitgeweken. De dagen daarna is het voor het Concorde Lafayette een komen-en-gaan van leden van de Franse geheime dienst en leden van de regering Sarkozy. Iedereen wil met de “Libische wikileaks” spreken. Mesmari wordt daarop semi-officieel onder huisarrest gesteld, op verzoek van Libië, terwijl er vanuit Libië verzoeningspogingen worden ondernomen. Maar Nouri Mesmari zelf vreest ondertussen voor zijn leven en vraagt officieel politiek asiel aan. Rond die tijd komt een delegatie uit het Libische Beghasi op audiëntie, mannen die op basis van informatie van Mesmari zijn gecontacteerd door de Franse inlichtingendienst. Deze groep zal de voorhoede vormen van de revolte tegen Ghadaffi. Op 21 februari verschijnt Nouri Mesmari in een videoboodschap, geschoten in de bureau’s van de Franse krant Liberation, voor de internationale gemeenschap. “Ghadaffi creëert een slachting ieder uur, ieder moment en overal. Met de kracht en strijdlust van het volk zal het Ghadaffi regime vallen”. 

De Libische “nationale overgangsraad” heeft een huzarenstukje afgeleverd. Niet alleen wist hij tientallen verschillende oppositiegroepen onder zich te verenigen, een proces wat normaal gesproken maanden zo niet jaren kan duren (zie bijvoorbeeld Syrië, of de overige “Arabische revoltes” zoals Egypte en Tunesië waar nog altijd “oppositie” versplinterd is) en Libische stammen aan zich te binden, de raad wist ook nog eens het wantrouwen ten aanzien van de “overlopers” uit Ghadaffi’s meest intieme regeringscirkels die zitting kregen in de raad weg te nemen. De legitimiteit van de overgangsraad werd zowel door de vechtende rebellen als de “internationale gemeenschap” (lees: de EU, VS en Golfstaten) niet in twijfel getrokken, hoewel bij meerdere figuren, en vooral de ex-Ghadaffi mensen, vraagtekens gezet kunnen worden. Opgeteld een bijna natuurwetten overtredend optreden van dit niet weinig schimmig orgaan (wegens “veiligheidsredenen” werden de namen van de meeste leden van de oppositionele regering geheim gehouden). Tel hierbij op de “spontane” golf van overlopers uit het Libische diplomatieke corps en de opstand in Libië begint vrij onwerkelijke dimensies aan te nemen. 

Op 2 november 2010 sluiten Frankrijk en Groot-Brittannië hernieuwd een militair pact. De beide landen willen vliegdekschepen gezamelijk inzetten, een 10.000 man sterke interventiemacht oprichten en een “ongekende samenwerking aangaan op het gebied van nucleaire wapens”. De samenwerking wordt bekrachtigd met een zogenaamde “war-game”, een militaire oefening, onder de naam “Southern Mistral”. Het scenario: in een staat ten zuiden van Frankrijk, Southland, heerst een autoritair regime dat Frankrijk’s “nationale interessen” dwarsboomt. De zittende dictator treedt echter terug en geeft de macht over aan zijn zoon. Vanaf dat moment wordt Southland’s politiek meer agressief, en het komt tot schendingen van Frankrijk’s territorium. Frankrijk besluit samen met Engeland “daadkracht” te tonen en begint met steun van een VN-resolutie een luchtaanval tegen Southland. De geplande datum voor de oefening: 21 tot 25 maart 2011. Zo ver zal het niet komen. Op 19 maart beginnen Frankrijk, Groot-Brittannië en de Verenigde Staten met hun luchtoorlog tegen het Libië van Ghadaffi. 

De Amerikaanse politici hebben een compromis bereikt over het verder oplopen van de Amerikaanse schulden. Het schuldenplafond is verhoogd: het is een kunstmatig plafond, dat altijd verder kan worden verhoogd. Om de Amerikaanse kiezers niet tegen zich in het harnas te jagen hebben beide partijen besloten niet heel veel te bezuinigen. Het begrotingstekort heel snel verlagen vereist grote bezuinigingen, die “de economie” en the American Way of Life zullen schaden.
Ook in Europa werd een compromis bereikt. Geen enkel euro-land zal failliet gaan, zelfs de Grieken worden (opnieuw) op sleeptouw genomen, desnoods met privaat-kapitaal van banken.

Zowel in de VS als in Europa groeien de schulden nog altijd, door het plafond heen.

In Griekenland zijn de Grenzen aan de Groei bereikt.
In dec. 2001 kochten de Grieken voor 1 miljard euro, 50 miljoen vaten Brent-olie. Die olie werd gebruikt voor economische groei: er werd geld mee verdiend. De investering werd terugverdiend.

In juli 2011 kunnen de Grieken met 1 miljard euro’s, die nog knisperen van versheid, slechts 12,5 miljoen vaten Brent kopen. Da’s nog maar één kwart van de hoeveelheid olie, die men in 2001 kon kopen.
Met 12,5 miljoen vaten olie kan de economie minder groeien dan met 50 miljoen vaten. Dat scheelt een slok. 

Afgelopen week gaf een aantal Westerse landen onder leiding van het IEA 60 miljoen vaten ruwe olie vrij uit de strategische reserves. Deze ingreep was bedoeld om de olieprijs omlaag te brengen en is te vergelijken met de Quantitative Easing-operatie van de Amerikaanse Federal Reserve. Zoals de FED een enorme hoeveelheid krediet in de markt stortte en de Amerikaanse staatsleningen opkocht. Zo kan het IEA de strategische reserves vrijgeven om de haperende economie tijdelijk een duwtje in de rug te geven.

Feitelijk neemt het IEA met de strategische reserves de rol van Saoedi-Arabië als ‘s werelds laatste olieproducent met reserveproduktiecapaciteit over. De Saoedi’s konden het wegvallen van de lichte, zoete olie uit Libië niet opvangen met hun zurige olie. Daarom springt het IEA bij met 60 miljoen vaten kwaliteitsolie uit de reserves.

Net als je denkt dat het niet meer pijn kan doen (de olie-prijs en benzine-prijs), komt er nog meer slecht nieuws. China stopt haar olie-export. “China’s olie-gigant Sinopec heeft haar olie-producten-export stilgelegd om binnenlandse toevoer te garanderen en uit zorg om de toelevering door onrust in het Midden Oosten en de aardbeving in Japan”. Joh! En Saudi Arabië, de “reserve-exporteur” van olie ziet geen enkel probleem op de olie-markt. Klaarblijkelijk zien de Chinezen dat eventjes anders en “hedgen” ze zich tegen een oil-shock (vraag neemt in de zomer toe) door een stop te zetten op raffinage-producten. Kortom, eventjes geen aanbod van olie en benzine vanuit het Verre Oosten. Kunnen die Libische rebellen aub snel de pomp weer aanzetten? Straks is het hier een groot Keratea.......

Het ziet eruit als een deal, het ruikt naar een deal en het is een deal. Het grote Libië-nieuws deze week is niet het “Jimmi Carter moment” van Barack Obama die vage rebellengroepen met al qaida-referenties van wapens gaat voorzien. Wie wil weten of de CIA bezig is met een Afghanistan-1979 deel II, maar nu in het theater Libië, hoeft alleen maar naar de kopstukken van de zogenaamde Libische oppositie te kijken. Ook de Britten die wanhopig de Libische Lockerbie-connecties opgraven, oogsten weinig opzien. Maar Saudi’s die uit de school klappen over de “deal” tussen Saudi Arabië en de Verenigde Staten ten aanzien van de Saudische invasie van Bahrain en de steun van de Arabische Liga aan de Frans/Amerikaans/Britse aanval op Libië, is behoorlijk explosief. Exit Arabische revolutie (op Syrië en Jemen na), de gevestigde macht stelt orde op zaken. 

Een moeilijke vraag. Een Libiër is nu in ieder geval veel meer waard dan een jaar geleden. Operatie Odyssee Dawn, het beschermen van Libische burgers tegen aanvallen van Khadaffi en zijn troepen, kost 100 miljoen euro per dag. Er zijn 6,4 miljoen Libiërs, dus kun je stellen dat de NAVO elke dag 15 euro per Libiër uitgeeft. Als de burgeroorlog een jaar duurt en de NAVO blijft 100 miljoen per dag besteden, dan komt het bedrag op 5500 euro per Libiër.
Sommige deskundigen vrezen dat de burgeroorlog 30 jaar kan duren.

Met de meltdown van de Fukushima kerncentrale in het door de tsunami getroffen Japan, komt onvermijdelijk de wereldwijde discussie op gang of kernenergie wel een volwaardig alternatief is voor energie uit fossiele brandstoffen. Anti-kernenergiegroepen springen op om, ondanks de apocalyptische tragedie die het land treft, hun stokpaardjes af te stoffen en mee te liften op de slechte naam die kernenergie nu krijgt. Hoewel kernenergie in haar ontstaan werd gepresenteerd als een vervanger voor fossiele energie – omdat men ondermeer niet meer afhankelijk zou zijn van de politieke instabiliteit van de olieproducerende landen – werd voorbij gegaan aan het feit dat kernenergie te lijden heeft van dezelfde beperkingen als fossiele energie (dit nog even los van de grotere risico’s die het met zich meeneemt als het mis gaat). Kernenergie draait net als fossiele energie op een delfstof die moeilijk te winnen is en die eindig is, en dus inherent hetzelfde basisprobleem kent als fossiele energiebronnen. Hoewel de nucleaire grondstoffen net als aardolie en gas nooit helemaal op zullen raken, komt onvermijdelijk het Peak-moment waar het delven van de grondstof meer energie kost of geldverslindend wordt dan wat het uiteindelijk oplevert. Je vraagt je dan af waarom al die wereldleiders en knappe koppen zo vast blijven houden aan dit achterhaalde concept van energiewinning, helemaal als blijkt dat we daarmee ook nog ons milieu verzieken. Het antwoord lijkt geopolitiek te zijn.