Zapruder Inc.

Hoe het leven soms ironisch kan zijn. Op het moment dat ik doodvermoeid de laatste bladzijde van George W. Bush’ “autobiografie” Decision Points uitlees, hoor ik dat Osama Bin Laden “gedood” is. De grote nemisis van Bush heeft nu ook de buhne verlaten. Officieel tijdens een Amerikaanse grond-operatie rond Islamabad gesneuveld, al is Bin Laden vele malen voor dood verklaart (door de Pakistanen Musharraf en Bhutto, een assorti aan inlichtingendiensten, journalisten en “complotters"). Bin Laden moest ook sterven. Het concept van “zijn” Al Qaida, en de Arabische geloofswaanzinnige horden die gewapender hand een extremistisch kalifaat of emiraat nastreven, is sinds het uitbreken van de Arabische lente en de revolutie-golven die Noord Afrika en het Midden Oosten overspoelen, hopeloos achterhaald. De tijd heeft Bin Laden ingehaald en daarom is het tijd om afscheid te nemen van de wazige tdk-tapes, opplak-baard video’s en de immer voor het “westen” politiek oppertune uitspraken. Zelfs zonder Arabische lente was Bin Laden al verworden tot een niet-serieus te nemen boogy-man. Een slecht verklede Sinterklaas die alleen nog kinderen schrik aan kan jagen, maar zichzelf daarbij treurig serieus neemt en zonder in te zien dat hij tot een karikatuur verworden is. Nu dragen de Amerikanen hem ten grave, maar eigenlijk hebben de bevolkingen van Egypte, Tunesië, Jemen, Bahrain, Oman, Irak, Marokko, Algerije Osama begraven. 

In de dytopische klassieker The Matrix komt een scene voor waar één van de rebellen van de Nebukadnezzar onderhandelt met de agenten van de Matrix. In ruil voor een ‘normaal’ en comfortabel leven in de Matrix (een virtuele wereld waar de menselijke geest in een droomstaat leeft) is hij bereid zijn mede-rebellen te verraden, zolang hij maar terug wordt geplaatst in de Matrix en geen herinnering heeft aan hoe vreselijk de echte wereld is. Hij verkiest bewust de droom boven de realiteit, omdat die laatste te gruwelijk is. Dit is herkenbaar voor een groeiend aantal mensen, want we zijn met z’n allen in sneltreinvaart bezig onthecht te raken van de wereld om ons heen. Hoewel de global warming hoax misbruikt wordt voor nationale en geopolitieke doeleinden, raakt het toch aan een belangrijk punt in onze samenleving, namelijk dat we niet meer in contact staan met de natuur en de wereld om ons heen. We leven in het antropoceen, waar de mens denkt de natuur naar zijn hand te kunnen zetten door middel van techniek een oneindig vertrouwen in de wetenschap. Maar men beseft niet dat we uit die natuur voortkomen en dat onderwerping van diezelfde natuur onherroepelijk ons einde betekent. Maar voordat het zover is, zal de mensheid afglijden in een neerwaartse spiraal en zullen steeds meer mensen te lijden hebben van de geleidelijke afbrokkeling van onze maatschappij.

Corporaties en Internet
Maar hoe zit het dan met het internet? Daar waar de mensen en hun interactie door de corporaties steeds meer wordt ondergraven is dit ultieme sociaal platform er toch voor de mensen? Nee, helaas, want ook het internet is omgeturnd van een sociaal platform tot een marktplaats waar corporaties de dienst uitmaken. Mensen definiëren zich tegenwoordig aan de hand van hun consumptie en op het internet wordt dit nog extra uitvergroot: door profielen aan te maken op de websites waar je je spullen koopt of op netwerk communities kun je melden welke boeken je leest, welke films je bekijkt, wat voor muziek je beluistert en welke gadgets je aanschaft. Deze aankopen en voorkeuren ‘vertellen’ wie je ‘bent’ op een manier die corporaties enorm aanspreekt, namelijk communiceren op basis van consumptiepatronen. Mensen geven perfecte consumentenprofielen van zichzelf op die weer andere consumenten moeten aantrekken met een overeenkomstige smaak. Niet eerder werd het corporaties zo gemakkelijk gemaakt om informatie over hun consumenten te verzamelen nu men met elkaar communiceert in een vorm die het corporaties toestaat nog meer spullen te verkopen. Het delen van interesses op basis van consumptief gedrag wordt weerspiegeld in ‘vriendschappen’ die je sluit: op LinkedIn gaat het erom hoeveel zakelijke connecties je hebt en bij welke groepen je bent aangesloten, op social platforms als Hyves en Facebook is men continu bezig met het opwaarderen van de eigen virtuele identiteit totdat deze in iets verandert dat interessanter is dan de eigen reële identiteit. Je kunt een ‘vriend’ worden van een muziekband en hun laatste nieuws ontvangen (lees: meer reclame voor hun producten) of toetreden tot de kring van andere consumenten om hun liefde te delen voor lifestyle-bedrijven zoals Apple of Diesel en megamerken als Nike of Starbucks. Al deze ‘vrienden’ bepalen je online identiteit en zijn in veel gevallen niet eens echte personen.

Big Pharma: zieke mensen = is business
De geneesmiddelenindustrie legt het grote probleem al bloot in haar benaming: het is een industrie. Hier wordt geld verdiend aan zieke mensen. Mensen die gezond zijn of beter gemaakt, daar valt niets aan te verdienen, dus dicteert de logica dat meer zieke mensen beter voor de business zijn. Dit klinkt amoreel en verwerpelijk, maar in de logica van een corporatie bestaan dit soort subjectieve argumenten niet. Een geweten is een luxe die een corporatie niet heeft, aangezien het flink conflicteert met optimaal geld verdienen. Het sleutelwoord binnen deze industrie is patent: met behulp van patenten kan geld verdiend worden. Veel geld. En aangezien patenten aflopen is het ook zaak om zo snel mogelijk ‘return on investment’ te verkrijgen voordat de concurrentie ook het medicijn kan gaan produceren en de gouden marges verdwijnen als sneeuw voor de zon. Het vervelende is dat deze industrie wel in een heel belangrijk gebied zit, namelijk het beter maken van mensen en zo het beter maken van onze wereld door de kwaliteit van leven te verhogen voor iedereen. Dat is nogal een belangrijke taak om over te laten aan de kille parameters van marktwerking.

Een corporatie heeft de kenmerken van een bedrijf en de staat, maar is geen van beide. Ze is machtiger, veel machtiger. Ze verenigt verschillende belanghebbende groepen in één centrale entiteit waarbinnen de verschillende groepen interacteren volgens vastgestelde processen en regels. Ongeveer 400 jaar geleden werden de corporaties zoals we ze nu kennen opgericht door de Europese koloniale mogendheden, omdat de monarchen zochten naar een manier om de exploitatie van de koloniën, en de explosieve groei van bedrijvigheid die daarmee gepaard ging, te controleren. Hiertoe werd de corporatie opgericht: een onheilige kind met de wetgevende en militaire macht van de staat en de financiële macht van de nieuwe economie die door de handelaren werd geëxploiteerd. Het belangrijkste doel van corporatie was om lokaal welvaart en goederen te onttrekken en ze te centraliseren in de diepe zakken van bourgeoisie en de heersende adel. Zo werden de koloniën met behulp van speciale handelswetten, monopolies en legers onderworpen zodat de handelaren het alleenrecht hadden de rijkdommen te exploiteren. De Verenigde Oost-Indische Compagnie was één van de eerste corporaties ter wereld, die met behulp van een machtige oorlogsvloot en bij koninklijk decreet de koloniën stripte van hun rijkdommen. Na de Amerikaanse burgeroorlog werd de corporatie een rechtspersoon en praktisch onaantastbaar door haar lokale ongebondenheid en beperkte aansprakelijkheid. Nu worden corporaties gezien als de zegen van de mensheid en de brengers van werkgelegenheid en welvaart. Maar dat is niet zo. Hoewel een rechtspersoon en gevuld met echte mensen van vlees en bloed, is de corporatie weinig humaan. De emergente aard van de corporatie is erop ingericht dat ze de mens gaat vernietigen. Althans, de meesten van ons.

Het dodelijke virus dat corporatisme heet, in drie delen.

De Edmonds Tapes; de beerput gaat verder open

Hoewel de Bush-clan Edmonds een tijdlang de mond heeft kunnen snoeren door te zeggen dat de nationale veiligheid op het spel stond, lijkt het tij nu eindelijk na bijna 8 jaar gekeerd. Sibel Edmonds heeft vorige maand een bekentenis afgelegd die in het teken stond van de rechtszaak Krikorian vs. Rep. Jean Schmidt. De inzet van deze zaak zou het vermoedelijk aannemen van Turks smeergeld door Schmidt zijn in ruil voor het frustreren van een resolutie van het Amerikaanse Congress, waarbij officieel erkend zou worden dat de moordpartij op 1,5 miljoen Armeniërs door Turkije inderdaad als “genocide” zou worden bestempeld. Voor een land dat staat te trappelen om tot de EU toe te treden niet zo’n gekke gedachte. In dit licht staat ook het noemen van Republikein Dennis Hastert, de Speaker of the US House of Representatives, die onder Bush de derde man van de staat was. Hij stond bekend voor zijn steun aan Turkije en zou volgens Edmonds substantiële gelden hebben ontvangen van Turkse officials in de vorm van campagnegelden. Hastert had de Armeense genocideresolutie reeds tot tweemaal toe geblokkeerd. Daarnaast zou Hastert ook gechanteerd worden met zijn seksuele voorkeur. Hastert zou homoseksueel zijn, iets wat niet lekker zou vallen bij zijn rechtse partijgenoten als die informatie publiek zou worden (te zien in video 1 van de Edmonds tapes). Hier doen wilde complotten over de ronde. In Edmonds verklaring maakt ze ook melding van een zittend vrouwelijk Congresslid dat gechanteerd zou worden met bewijs van lesbische seks die ze gehad zou hebben met een Turkse intrigante. Het vermoeden op dit moment is dat dit de Republikeinse Jan Schakowsky zou zijn, zij is de voorzitter van een comité dat onderzoek doet naar ondermeer het reilen en zeilen bij de CIA. Ook hier zou het nodige te verliezen zijn als je de black ops en martelpraktijken van deze club in ogenschouw neemt. 

De Turkije – Baybasin Connectie

De Mossad had destijds reden om mee te luisteren met de Baybasin-affaire (die zagen misschien hun betrokkenheid bij de omvangrijke drugshandeltjes in het daglicht komen), want het werd duidelijk dat de enorme hoeveelheid drugsgeld die Baybasin opleverde werd afgeroomd door figuren in de hoogste regionen van de Turkse regering. Ook de minister van Binnenlandse Zaken Mehmet Agar, een neef van Baybasin’s partner-in-crime Yunus Agar, gebruikte een deel van het drugsgeld om doodseskaders te financieren die ongewenste entiteiten uit de weg ruimden, waaronder ook PKK-strijders die inmiddels internationaal als terroristische organisatie waren aangemerkt. En hierbij werd Mehmet Agar – die volgens Baybasin aan het hoofd stond van de omvangrijke drugs -en contraterreuroperatie – soms een handje geholpen door de Mossad. Opmerkelijk, want Baybasin zou samengewerkt hebben met de PKK, maar of die relatie onder dwang tot stand is gekomen of niet is tot op heden niet echt helder. Baybasin speelde duidelijk een gevaarlijk spel en Turkije wilden dan ook dat hij uitgeleverd werd door de Nederlandse justitie. De zangkunsten van Baybasin brachten veel schade aan de regering van Çiller en haar croonies aan en men besloot dus rond de millenniumwissel om Baybasin voor altijd monddood in Nederland achter de tralies te zetten aangezien ze hem niet uitgeleverd kregen. 

Turkije is altijd een belangrijk land geweest als het ging om de verbinding tussen Oost en West. De Zijderoute kwam door Constantinopel en toen het Ottomaanse Rijk tussen de 14e en 20e eeuw in volle bloei was, werd bijna het hele Mediterrane bekken en het nabije Oosten gecontroleerd. Na het verval van het rijk en de ongelukkige alliantie met de Duitsers tegen de imperialistische krachten van een eveneens afbrokkelend Brits Rijk in de Eerste Wereldoorlog, nam de macht van Turkije zienderogen af. Met de komst van Mustafa Kemal Atatürk werd de islamitische staat omgedoopt tot een seculiere staat, wat de religieuze binding met het voornamelijk islamitische Oosten deed afnemen. De Verenigde Staten zocht tijdens de Tweede Wereldoorlog al toenadering tot de Turken en in 1952 werd Turkije lid van de NAVO. Turkije was nog steeds een belangrijk strategisch bruggenhoofd en men wilde vooral toezicht houden op de Russische scheepvaartsroutes die via de Zwarte Zee en de Bosporus liepen. Ook werden er verschillende militaire bases gesticht die zo een goede uitvalsbasis boden naar de toenmalige Sovjet Unie en het Midden-Oosten en zo ook broertje Israël de nodige ruggensteun konden geven. Ondanks de toenemende aanwezigheid van de VS in het Midden-Oosten, blijft Turkije van wezenlijk belang in de regio. Naast de doorvoer van olie en gas (Bakoe-pijplijn), is het de belangrijkste doorvoerhaven voor opium en wapens. Zelfs atoomwapens. Dit alles in een wereldwijd complot dat zijn weerga niet kent.

Vandaag in drie delen De Turkije Connectie.

Het antwoord op de vraag ‘wie traint de piraten’ geeft de BBC op 5 januari 2005 wanneer in een bericht de Somalische minister voor Planning en Internationale Samenwerking, dr. Abdirizak Jurile, wordt geciteerd. Er is voor 55 miljoen dollar een tweejarig contract gesloten met een private bewakingsdienst TopCat Maritime Security, 545 8th Avenue, Suite 401, New York. Dit bedrijf moet de scheepvaart voor de kust van Somalië tegen piraten aanvallen beschermen, let wel aanvallen die er toen nauwelijks waren!. Het bedrijf lijkt een ideale keuze. Niet alleen bouwen ze razendsnelle speedboten en veilige vissersboten, maar ook zitten ze in de beveiliging. 

Karamatullah K. Ghori schreef op 15 maart 2002 verwijzend naar een Los Angeles Times report van 18 januari 1993 van een correspondent in Mogadishu, Mark Fineman, over het werkelijke belang van de Amerikanen in de Hoorn van Afrika: de aanwezigheid van olie. Het verhaal begint in de tachtiger jaren toen Bush Senior de vice-president was van Ronald Reagan. De Hunt Oil Company, een oliegigant in Texas, vindt olievoorraden in Jemen van meer dan 1 miljard vaten. Verder onderzoek toont aan dat er een trog van olie is dat loopt van de Rode Zee tot in Somalië en Jemen. De Wereldbank laat een studie uitvoeren door zijn meest beroemde olie ingenieur, de Ier Thomas E. O’Connor. En O’Connor is er absoluut van overtuigd dat het er barst van de olie. De oliekartel vrienden van Bush Senior duiken er als haviken op. Niet alleen vanwege de olie maar ook omdat Ronald Reagan het zat is om met een pro-Israëlische pet op het tegen Arabische en moslim belangen op te nemen. Wanneer in april 1986 de nieuwe olieraffinaderij van Hunt Oil in Maarib, Jemen, in gebruik wordt genomen, zegt vice-president George H.W. Bush Senior dat het voor het westen van strategisch belang is om ver van de Straat van Hormuz olie aan te boren. De Amerikaanse olie concerns troggelen vlot van de Somalische president Siad Barre de exploitatie rechten af. De man is een corrupte lakei van Washington en wordt goed gesmeerd. De vier bedrijven zijn Conoco, Amoco, Chevron en Phillips, allen bevriend met Bush Senior. Zij, en vooral Conoco, investeren tientallen miljoenen in het opsporen van nieuwe bronnen. 

Er worden oorlogsschepen ingezet om de piraterij rond Somalië te bestrijden, maar kan het ook anders? Kijk naar het gebied waar de piraten het meest actief zijn: het noorden van de Golf van Aden, tussen Jemen en Somalië. Het gaat om een zeeoppervlak van 500 x 75 mijl (= 900 x 135 kilometer). Jemen is bevriend met de Verenigde Staten en langs de kust kan men om de 200 kilometer een helikopter basis neerzetten. Dag en nacht bemand, klaar om binnen een minuut op te stijgen en in het uiterste geval binnen een half uur ter plekke te zijn. Een gevechtshelikopter heeft een snelheid van 300 kilometer per uur, dus reken maar uit. Met 5 basissen met ieder 3 helikopters en 50 tot 70 man waaronder goed getrainde commando’s kom je een heel eind. Dat werkt veel beter dan een peperdure oorlogsbodem inzetten. Alleen al een fregat met 160 man aan boord kost ongeveer 200.000 dollar per dag, laat staan een vliegkampschip met bijna 6.000 man en 18.000 maaltijden per dag! En zo’n oorlogsschip kan niets anders dan op volle snelheid erheen varen (met 30 knopen doe je er bijna vier uur over om 200 km af te leggen) en daarna een helikopter de lucht in te sturen. En dan zijn we weer terug bij het eerder genoemde scenario van de op land geparkeerde helikopters, hetgeen het volgende voorbeeld aantoont:

De Somalische piraten bedreigen de scheepvaart. Dat is waar. Alleen ontstaat deze piraterij op een nogal vreemd tijdstip. Tot begin 2008 speelt de piraterij in Somalië namelijk geen rol. Dan, plotseling, wordt het ene na het andere schip gekaapt en barst het er van de oorlogsbodems. 

Volgens het International Maritime Bureau IBM worden er tussen 2003 en 2007 meer aanvallen uitgevoerd op schepen in Indonesië en Nigeria dan in Somalië. Indonesië telt bij elkaar 387 aanvallen op schepen en pogingen daartoe, Bangladesh 158, Nigeria 137, de Straat van Malacca 96 en Somalië 81, op de hielen gevolgd door India met 73 en de Golf van Aden met 59.

Zoekende naar De Boogeyman, een club van bankiers en industriëlen die de wereld regering vormt, struikel ik – waarom ook niet – over prins Bernhard. Blijf er even bij, want het wordt grappig: voordat in 1944 de Duitse militaire machine in elkaar stort, worden op 24 en 25 augustus ettelijke wetenschappers en industriëlen met tonnen aan documenten, blauwdrukken en uitvindingen op Amerikaanse bodem gezet. Bij deze gebeurtenis lijken prins Bernhard en prinses Juliana te zijn betrokken. Het definitieve bewijs is (nog) niet geleverd, maar de feiten stapelen zich op en het koningshuis moet flink aan de bak om het tegendeel te bewijzen.

Het ongelooflijke verhaal – waarvan bewijsmateriaal is te zien op de bij het boek bijgesloten DVD - krijgt gestalte wanneer voor de kust van Cape Cod in de Amerikaanse staat Massachusetts op de bodem van de Atlantische Oceaan een Duitse onderzeeër van het type Xl-B wordt gevonden. De vondst staat op naam van Sub Sea Recovery Inc. en Trident Research & Recovery Inc, die in 1998 de exclusieve bergingsrechten krijgen onder het claimnummer van de Admiraliteit, Civiele Acties, nummer 95-11374RCL. Hoe de berging er nu voor staat weet ik niet, want sinds een jaar is Trident van de aardbodem verdwenen en heeft Sub Sea Recovery zijn naam veranderd in Sub Sea Research.

Toen enkele weken gelden het eerste bericht over de boogeyman op Zapruder verscheen, was ik direct al achterdochtig, ik heb mijn alias sxeptix niet voor niets ! Mensen die beweren het hele spel te doorgronden en in kaart te kunnen brengen worden door mij standaard met gezonde achterdocht bejegend.

Het eerste wat ik gedaan heb is eens te kijken wat de auteur tot op heden heeft gedaan, een dergelijk inzicht kost jaren van studie om te bereiken. Hij blijkt vooral bezig geweest te zijn met een zeilboot de wereldzeëen te bevaren. Niet echt de ideale omgeving om een dergelijk extreem veelomvattend onderzoek te doen. Ik sprak toen al het vermoeden uit dat het vooral een samenraapsel van al eerder op het internet gepubliceerde verhalen zou zijn en geen origineel verhaal. Peter Stuivenberg zegt 3000 uur onderzoek in dit project gestoken te hebben. Dat klinkt veel, maar is gezien het onderwerp heel erg weinig. Bij een 40 urige werkweek ben je in anderhalf jaar klaar.

Ik heb altijd gedacht dat de Tweede Wereldoorlog is begonnen door een ernstig gestoord typetje dat Europa wil veroveren en de Joden vernietigen. Ach, en misschien wel de hele wereld.  Bij de research van het boek De Boogeyman – waarin ik als vervolg op de frauduleuze 11 september aanvallen op het WTC in New York 200 jaar geschiedenis op zijn waarheid onderzoek en daarbij merk dat veel; is gelogen of verzonnen - struikel ik toevallig over een boekje dat in 1933 is gepubliceerd door de in Amsterdam gevestigde uitgeverij Van Holkema & Warendorf. De titel is De Geldbronnen van Het Nationaal-Socialisme, Drie Gesprekken Met Hitler, geschreven door Sidney Warburg.

Een publicatie in de New York Times van 24 november1933 verwijst eveneens naar dit boekje, dat de Amerikaanse financiering van Hitlers revolutie beschrijft. Onder de titel Hoax on Nazis Feared staat, dat in Holland een zekere Sidney Warburg een boekje heeft gepubliceerd. De vertaler is J.G. Shoup, een Belgische journalist die in Nederland woont. De krant vraagt zich af of er bedrog in het spel is: Het boekje vermeldt een oude geschiedenis, namelijk dat invloedrijke Amerikanen waaronder John D. Rockefeller, van 1929 tot 1932 voor een bedrag van 32 miljoen dollar Hitlers revolutie financieren [in 2006 ongeveer 1,29 miljard Euro]. Het motief is om Duitsland te bevrijden van de financiële wurggreep neergelegd in het Verdrag van Versailles.

De nieuwe wereldregering als politiestaat – zie het organogram – klopt aan de deur. Lijstjes met verdachte personen worden gemaakt. Washington wil gewapende bewakers hebben op alle vluchten vanuit Europa en wil van iedere reiziger naar de Verenigde Staten op 19 onderwerpen gedetailleerde informatie ontvangen. ‘Als we dat doen krijgen we gemakkelijker een visum,’ briest Europarlementariër Sophie in ’t Veld in de Mail & Guardian van 4 juli 2008:

“Frankrijk is al akkoord gegaan om privé gegevens van Europeanen aan de Amerikanen te verstrekken. Ze misbruiken hun EU-voorzitterschap om deze controversiële overeenkomst op Europees niveau erdoor te drukken.Dit gaat tegen de fundamentele rechten van de mens in om zijn persoonlijke gegevens te beschermen. En dat gebeurt allemaal in het geheim, door een paar administrateurs die daartoe opdracht hebben gekregen.”

Een paar weken later schrijft dezelfde krant dat landen wetten moeten aannemen die hen het recht geeft om ‘grensoverschrijdend’ emailverkeer te onderscheppen. Ook kunnen mensen worden opgesloten die ‘vertrouwelijke’ documenten openbaar maken, hetgeen onverbiddelijke leidt tot censuur en politieke onderdrukking. Overigens briest Sophie al twee jaar…

Zoals gezegd in deel 1 liggen economieën in puin. Derde wereld landen blijven voorlopig nog derde wereld en – ongelooflijk jij en ik vinden het normaal. Raken eraan gewend zeg maar. Net als vroeger de slaven, die met neergeslagen ogen ‘Yes Master’ mompelden.

Yes Master…

En dat is allemaal de schuld van De Boogeyman, de verpersoonlijking van de nieuwe wereldregering die is opgebouwd uit een elitair clubje bankiers en industriëlen. Absurd? Abstract en ongeloofwaardig? Een plan om de wereld te onderwerpen bestaat niet. Waar is het tastbare bewijs? De media schrijven er niet over en de kroeg op de hoek weet van niets. Tijdens het onderzoek struikelen wij voortdurend over de vraag hoe deze gigantische machtszwendel aan de kaak te stellen. Bepaalde onderwerpen zijn door zowel de pers als de wet taboe verklaard. De holocaust is een voorbeeld. Praat of publiceer je erover op een afwijkend toontje, dan word je doodgezwegen, voor gek verklaard, vervolgd en opgesloten. Een ander probleem is dat de nieuwe wereldregering geraffineerd de feiten verdraait en de pers foutieve informatie aanbiedt, die goedgelovig wordt gepubliceerd. Voortdurend wordt ons een rad voor de ogen gedraaid. Probeer maar eens dit stukje op Nujij of Wuz te plaatsen, bel de Telegraaf of Vrij Nederland of ze interesse hebben, moet je zien hoe snel je van de pagina’s wordt verwijderd…

Uw wereldregering. De mensen achter de schermen, The New World Order!!!

Wat moeten we hier nog meer bij vertellen behalve dat dit natuurlijk een verzamelaarsobject is. Wie wil dit nou niet aan de muur hebben hangen? Beschikbaar zolang de bandbreedte strekt. Klik voor een posterformaat 300dpi versie! Elke printshop kan hier een poster van maken voor je…

Veel meer organogrammen op de site van de BoogeyMan…

Economieën liggen in puin. Derde wereld landen blijven voorlopig nog derde wereld en – ongelooflijk jij en ik vinden het normaal. Raken eraan gewend zeg maar. Net als vroeger de slaven, die met neergeslagen ogen ‘Yes Master’ mompelden.

Yes Master…

Geld verdwijnt, aandelen kelderen en de olie gaat als een jojo op en neer. En economen hebben zoals gewoonlijk een achteraf verklaring: ‘Logisch dit en dat is er gebeurd en dan…’ Als de olie 140 dollar per vat is, is dat ‘logisch’. Als deze 50 dollar per vat is, is dat ook ‘verklaarbaar’. En uiteraard is het ‘vanzelfsprekend’ dat jij en ik dat ‘normaal’ vinden.

Yes Master…

Maar is dit wel zo ‘normaal’? Ik zeg van niet. Ga erbij zitten, want ik heb het hele alfabet ervoor nodig. In deze editie heb ik het alleen over de poen; over aandelen en olie heb ik het een andere keer. 

Naam en rugnummer werden gevraagd. U vraagt wij draaien. Want we hebben het hier altijd maar over die NWO, die New World Order. De NWO dit, de NWO dat. Wat Osama is voor het Idolskijkende deel van Nederland, is de NWO voor de complotterende deel. Onzin dus.

Of is het allemaal toch niet zo’n onzin? De Boogeyman deed onderzoek en kwam tot ontdekking dat history as we know it, niet meer dan een verzinsel is, bedacht om boosaardige plannen te maskeren. En daar waar hele legers Osama niet wilden konden vinden, vond de Boogeyman de NWO én al hun aanhang. Naam én rugnummer. De hele week scary-story week op Zapruder Inc. door de Boogeyman himself.

Nog een woord van zijn sponsor: koop dat fokking boek, blijf niet altijd maar dat gekke Zap napraten, lees het nu eens van iemand die het weten kan…