Zapruder Inc.

Frankrijk legt de fysieke verkoop van goud aan banden. Was het tot voor kort mogelijk anoniem uw euro’s om te wisselen tegen gouden munten zoals de Krugerrand of de Maple leaf, dat is nu afgelopen. Er is een limiet ingesteld van € 450,– per transactie. Een gouden munt van 1 troy ounce (31,1 gram) kost momenteel ruim € 1.300,–.  Wilt u meer goud kopen dan voor € 450,– dan dient u het bedrag per bank over te maken of met creditcard te betalen – als het maar voor de overheid traceerbaar is. In Oostenrijk is sinds kort een limiet ingesteld van € 15.000,– per transactie.

**Door Nico de Geit via het Zaplog**

Oude koffiefilters, oranje-wuppies, luiers, pokemon-plaatjes, breezers, Justin Bieber T-Shirts. Ja, de Europese Centrale Bank accepteert nu alle mogelijke soorten schrot en geeft hier vers geperst fiat geld voor terug. In een poging de Europese zombie-banken weer van wat liquiditeit te voorzien, worden de regels maar weer ietwat opgerekt. Off-balance, niet-traditioneel verhandelde papiertjes zijn nu ook goed voor een kredietlijntje bij Trichet. Dus daar gaan al die credit default swaps richting EBC. Regels zijn lastig en nood breekt wetten. Zie 2007. Zie 2008. Tot zover het stabiele beleid, voor een gegarandeerd stabiele Euro, van de ECB. 

Na de geruchtenstroom over een mogelijke Chinese oplossing voor het Italiaanse obligatieprobleem, en China’s antwoord: onderwerping van Europa aan Chinese economische politiek, wordt op dit moment keihard gepokerd door China, Euro-Europa en de VS. Inzet is nog steeds het overleven van de fiat-munt Euro. Het slagveld: Franse zombie-banken en Amerikaans schatkistpapier. Kort samengevat: China gooit de kredietlijnen richting Europese banken en staatsschuld dicht en laat weten liever Amerikaanse obligaties te kopen. De Chinezen zijn ontvreden over de Europese politiek, monetair beleid en de weigering van Europa een vazal van China te worden. De Fransen slaan terug door het mogelijke lager waarderen van de Chinese banksector door rating-boer Fitch. Linkse, rechtse, schop-en-sla. Een ordinaire economische bitch-fight is uitgebroken. Dan, voor wie zich afvraagt waarom juist de Duitsers de Grieken niet gewoon failliet laten gaan: de Duitse bad-banks West-LB en Hypo Real Estate, beide 100% in het bezit van de Duitse belastingbetaler, hebben hun Griekse “exposure” niet bij de ECB gedumpt (zoals de rest van de financiële wereld) en hebben nog enkele miljarden aan Grieks schrot in de boeken staan.

Op crisis-zitting nummer “zoveel” van de Europese ministers van Financiën en bank-chefs over de teloorgang van de fiat-munt Euro, deze ronde in het Poolse Wroclaw, mocht zelfs de Amerikaanse minister van Financiën Timothy Geithner aan tafel plaats nemen. De boodschap van de niet bijster populaire Amerikaanse minister aan zijn amb- en lotgenoten: minder sparen, meer uitgeven en laat de Europese Centrale Bank miljarden bijdrukken. Wacht, de complete Euro-zone spaart zich toch het economische graf in om de experimentele gemeenschapsmunt te behouden en de financiële markten tevreden te houden, en een afgevaardigde uit het land van de onbegrenste marktwerking komt onder andere Keynsiaans vertellen dat die staats-Euro moet rollen. Dat terwijl in de US of A zelf honderden miljarden dollars zware conjunctuur-paketten vrijwel nul impact hebben gehad op de thuis-economie. Bovendien is de ECB geen FED. 

Met het Griekenland-drama als het braaf door de massamedia geserveerde zoethoudertje voor het grote publiek, en recycle-geruchten over Chinese en Russische interventie op de markt voor Italiaanse obligaties (zo geloofwaardig als een gemiddelde NATO-persconferentie over Libië) voor de “investeerders”, rent de Euro-zone op haar “Lehmann-Brothers” moment toe. De Franse banksector staat op het punt te imploderen, en tenzij de EU en ECB een mega-bailout weten te strikken, mag op nationaal niveau de banksector voor een tweede keer gered worden. Dus meer staatsschuld=meer twijfel aan stabiliteit=game-set-match voor de Euro. Ow, en de Chinezen komen ons redden. Natuurlijk. Maar wel voor een prijs. Of de EU voortaan in internationale organen met graagte even voor de Chinese belangen wil stemmen. 

Een week geleden opende Vladimir Putin de Nordstream-aardgas-pijpleiding. De aanleg van de pijpleiding kostte $10 miljard. En op den duur zal er genoeg aardgas door de leiding stromen om 26 miljoen Europese huishoudens te verwarmen.

Ergens in oktober 2010 stapt Nouri Mesmari met zijn voltallige familie aan boord van een vliegtuig richting Tunesië. De reis van de “Chef Protocol” van Ghadaffi eindigt echter niet in Tunis maar in het Concorde Lafayette Hotel in Parijs, waar de rechterhand van Ghadaffi officieel wegens “gezondheidredenen” naar is uitgeweken. De dagen daarna is het voor het Concorde Lafayette een komen-en-gaan van leden van de Franse geheime dienst en leden van de regering Sarkozy. Iedereen wil met de “Libische wikileaks” spreken. Mesmari wordt daarop semi-officieel onder huisarrest gesteld, op verzoek van Libië, terwijl er vanuit Libië verzoeningspogingen worden ondernomen. Maar Nouri Mesmari zelf vreest ondertussen voor zijn leven en vraagt officieel politiek asiel aan. Rond die tijd komt een delegatie uit het Libische Beghasi op audiëntie, mannen die op basis van informatie van Mesmari zijn gecontacteerd door de Franse inlichtingendienst. Deze groep zal de voorhoede vormen van de revolte tegen Ghadaffi. Op 21 februari verschijnt Nouri Mesmari in een videoboodschap, geschoten in de bureau’s van de Franse krant Liberation, voor de internationale gemeenschap. “Ghadaffi creëert een slachting ieder uur, ieder moment en overal. Met de kracht en strijdlust van het volk zal het Ghadaffi regime vallen”. 

De Libische “nationale overgangsraad” heeft een huzarenstukje afgeleverd. Niet alleen wist hij tientallen verschillende oppositiegroepen onder zich te verenigen, een proces wat normaal gesproken maanden zo niet jaren kan duren (zie bijvoorbeeld Syrië, of de overige “Arabische revoltes” zoals Egypte en Tunesië waar nog altijd “oppositie” versplinterd is) en Libische stammen aan zich te binden, de raad wist ook nog eens het wantrouwen ten aanzien van de “overlopers” uit Ghadaffi’s meest intieme regeringscirkels die zitting kregen in de raad weg te nemen. De legitimiteit van de overgangsraad werd zowel door de vechtende rebellen als de “internationale gemeenschap” (lees: de EU, VS en Golfstaten) niet in twijfel getrokken, hoewel bij meerdere figuren, en vooral de ex-Ghadaffi mensen, vraagtekens gezet kunnen worden. Opgeteld een bijna natuurwetten overtredend optreden van dit niet weinig schimmig orgaan (wegens “veiligheidsredenen” werden de namen van de meeste leden van de oppositionele regering geheim gehouden). Tel hierbij op de “spontane” golf van overlopers uit het Libische diplomatieke corps en de opstand in Libië begint vrij onwerkelijke dimensies aan te nemen. 

Niet het oprichten van een parlement, of volksraad, niet het organiseren van een leger of militie, niet het opstarten van olieproductie, niets van dat alles. De allereerste handeling van de zelfbenoemde Libische “overgangsraad”, de politieke tak van de oppositie tegen Ghadaffi, zodra de Amerikaanse, Franse en Britse bommen beginnen te vallen, was het oprichten van een Centrale Bank. Een nogal opmerkelijke zet, aangezien men toch verwacht dat rebellen in een burgeroorlog tegen een dictator wel iets anders aan hun hoofd hebben als het vlot trekken van de banksector of een nationale valuta. Zelfs de toezeggingen over het mogelijk vrijgeven van de “bevroren” miljarden van Ghadaffi en Libië in het buitenland komen nadat de nieuwe bank een feit was. Met een beetje hulp van de Britse bank HSBC. 

Op 2 november 2010 sluiten Frankrijk en Groot-Brittannië hernieuwd een militair pact. De beide landen willen vliegdekschepen gezamelijk inzetten, een 10.000 man sterke interventiemacht oprichten en een “ongekende samenwerking aangaan op het gebied van nucleaire wapens”. De samenwerking wordt bekrachtigd met een zogenaamde “war-game”, een militaire oefening, onder de naam “Southern Mistral”. Het scenario: in een staat ten zuiden van Frankrijk, Southland, heerst een autoritair regime dat Frankrijk’s “nationale interessen” dwarsboomt. De zittende dictator treedt echter terug en geeft de macht over aan zijn zoon. Vanaf dat moment wordt Southland’s politiek meer agressief, en het komt tot schendingen van Frankrijk’s territorium. Frankrijk besluit samen met Engeland “daadkracht” te tonen en begint met steun van een VN-resolutie een luchtaanval tegen Southland. De geplande datum voor de oefening: 21 tot 25 maart 2011. Zo ver zal het niet komen. Op 19 maart beginnen Frankrijk, Groot-Brittannië en de Verenigde Staten met hun luchtoorlog tegen het Libië van Ghadaffi. 

Skynet is het geavanceerde neurale netwerk dat in de toekomst zal worden opgestart door Cyberdyne Systems om de mensheid te beschermen tegen vijanden. Met 90 teraflops per seconde evalueert de T1000000 core elke bedreiging. Tot zijn beschikking staat een armada aan semi-autonome Cyberdyne gevechtseenheden, voornamelijk T-800 en T1000 Terminators. De onontkoombare conclusie die dit netwerk trekt, is dat mensheid moet worden vernietigd: zij is namelijk zelf haar grootste vijand. Zo geschiedde.

Dit is het verhaal van de dystopische film Terminator waarin waarschijnlijk weinigen werkelijkheid zagen. Of zien. De werkelijkheid is dat Skynet leeft. Right here and right now. Skynet pwnes you. And me.

Van alle aandelenhandel wordt 70-80% gedaan door supercomputers, voornamelijk via private netwerken, buiten de publiekelijke beurzen om. Een kleine elite verdient daarmee net zoveel als de rest van de wereldbevolking samen. Beslissingen worden genomen door kille algoritmes die zijn geprogrammeerd door de best verdienende quants op aarde. Armoede, honger, leven en dood zijn slechts performance indicatoren in het geheugen van een machine. Het echte Skynet heeft geen moraal. Slechts één einddoel: winst ten koste van alles. ALLES.

Skynet is de beurs. De beurs is Skynet. Menselijkheid is de vijand.

Na gevangen te zijn genomen, verschijnt ex-president van Ivoorkust Gbagbo kort voor de camera’s. Duidelijk aangeslagen en geslagen, met een angstige blik in de ogen, lispelt hij dat “voor Ivoorkust een nieuwe periode is begonnen”. Gbagbo bevindt zich op dat moment in het hol van de leeuw: het hoofdkwartier van zijn politieke tegenstander Ouattara, het Golf Hotel in de hoofdstad van Ivoorkust Abidjan. Na een warrige presidentverkiezingen (2010) en een impasse aan de onderhandelingstafel escaleerde het conflict tussen de langzittende Gbagbo en de nieuwkommer Ouattaras, een oud-manager van het IMF, in geweld. Gbagbo is zeer waarschijnlijk opgebracht door Franse elite-eenheden, nadat de inzet van Franse panzers, helicopters en troepen van de VN-missie UNOCI de strijd in het voordeel van Ouattaras deed beslissen. Om vervolgens door de VN en de Fransen te worden uitgeleverd aan de milities van Ouattaras.

Slecht nieuws voor de liefhebber van Cubaanse rum of sigaren: online betaalsysteem-monopolist Paypal bedreigt online-aanbieders van deze kleine pleziertjes met het bevriezen of zelfs opheffen van hun accounts. Sinds 1962 (!) bestaat er immers een Amerikaans handelsembargo tegen Cuba en Paypal, of beter gezegd moedermaatschappij Ebay, voelt zich genoodzaakt om dit embargo ook online door te zetten. Zo weert Ebay al tijden goederen uit Cuba van haar wereldwijde veiling-websites. Eerst een vriendelijk doch dringend emailtje met het verzoek de waren uit de shop te halen, om vervolgens de stekker uit webshops van “overtreders” te trekken. Ook in Europa, waar al sinds 1996 “medewerking aan de handelsblokkade tegen Cuba” is verboden. 

Niet sociale ongerechtigheid, werkloosheid, uitzichtsloosheid, armoede en de meest keiharde bezuinigingsmaatregelen sinds de inval van de Noormannen zijn verantwoordelijk voor de recente rellen in Groot-Brittannië (sinds de austerity measures van de regering Cameron van kracht werden, werd meteen gewed waar als eerste onlusten zouden uitbreken: Liverpool, Manchester, London of een andere Britse grootstad naar keuze). Nee, het sociale netwerk “Twitter” is schuldig. Prima dat de internetdienst tijdens arabische revoluties “democratie” verspreidt, maar wanneer “binnenlandse terroristen” van het netwerk gebruik maken, moet de stop erop. Ah, politici. Maar de politieke “Canard des Tages” komt van de Duitse minister van Binnenlandse Zaken Hans-Peter Friedrich. De conservatieve minister wil na het Breivik moord-drama in Noorwegen meteen maar een einde maken aan het anoniem bloggen en de (staats/politie)controle over het internet flink uitbreiden (ondergetekende begint al te zweten). Om vervolgens maar weer te beginnen over het overweldige gevaar van islamitisch terreur en de dreiging voor het “vrije westen” vanuit (islamitisch) extremistische groepen. Oorzaak-gevolg-oplossing politiek van de meest geloofwaardige orde. Maar onthoud. Wat er ook gebeurt: internet is de schuldige. 

“Bij deze een nummer voor de kids in het jaar 2135 als wellicht het kapitalisme is uitgestorven of deze planeet niet eens bewoonbaar is.
Wie zal het weten?
Het leek me in ieder geval nuttig voor de mensen die na ons leven om een naslagwerk te hebben, een beeld van hoe de aarde eruit zag in de zomer van 2011. Wellicht interresant voor ze om later de waanzin terug te lezen.”

Check: ongeordend.

De Amerikaanse politici hebben een compromis bereikt over het verder oplopen van de Amerikaanse schulden. Het schuldenplafond is verhoogd: het is een kunstmatig plafond, dat altijd verder kan worden verhoogd. Om de Amerikaanse kiezers niet tegen zich in het harnas te jagen hebben beide partijen besloten niet heel veel te bezuinigen. Het begrotingstekort heel snel verlagen vereist grote bezuinigingen, die “de economie” en the American Way of Life zullen schaden.
Ook in Europa werd een compromis bereikt. Geen enkel euro-land zal failliet gaan, zelfs de Grieken worden (opnieuw) op sleeptouw genomen, desnoods met privaat-kapitaal van banken.

Zowel in de VS als in Europa groeien de schulden nog altijd, door het plafond heen.

Hmmmm, langzaam worden de zaken toch serieus. De Amerikaanse republikeinse partij ligt nu compleet overhoop met elkaar en zoals het er nu uitziet gaat het in stemming brengen van Amerikaanse budgetplannen nog een tijdje duren. Tiktik. Waar is het compromis over de “schuldenbovengrens”, en wanneer kan de US of A weer geld gaan lenen, in plaats van pensioenfondsen te plunderen, om het overheidsapparaat te betalen? Tiktik. Gaan de Amerikanen echt “de facto failliet”? Tiktik. Nu iedereen met een hartslag, van de politieke hoofdrolspelers tot tele-evangelisten en “celebs” hun mening hebben gegeven over de politieke (non)crisis in Washington, en de Amerikaanse bevolking meer dan ooit helemaal klaar is met hun politieke elite, worden de noodplannen uit de kast getrokken. Tiktik. De houders van Amerikaans schuldpapier krijgen voorrang bij een “default”. Sorry ambtenaar, soldaat of gepensioeneerde. Daar bovenop komen nog de Amerikaanse groeicijfers van Q2 2011. Waarschijnlijk hopeloos. We zullen zien hoe het af gaat lopen. Hier in Europa hebben we nog Spanje, na het mislukken van de Griekse bailout, om ons zorgen om te maken. Tiktik. 

Hoewel alles tien jaar eerder in de VS gebeurt dan hier, kunnen we inmiddels ook hier lang en breed de trend herkennen dat psychofarmaceutica aan een enorme opmars bezig zijn. Met de DSM (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders)-bijbel in handen, zijn psychiaters er al in geslaagd om het gebruik van ‘medicijnen’ als Ritalin en Efexor exponentieel toe te laten nemen onder kinderen in Nederland. Opeens lijken ze allemaal te lijden aan psychologische aandoeningen als ADHD, ADD of bi-polariteit. Psychiatrie is geen geneeskunde, in dat het zich niet empirisch laat diagnosticeren door fysiek onderzoek of wetenschappelijke testen. De diagnose wordt dus gesteld door psychiaters die met het gekkenbijbel op schoot hun ‘patiënten’ allerlei aandoeningen aanpraten waarvoor middelen – die net zo sterk en schadelijk zijn als harddrugs – de redding moeten blijken. Kwetsbare groepen zoals kinderen en ouderen zijn vooralsnog het belangrijkste doelwit, hoewel het gebruik van deze middelen over de gehele bevolking sterk aan het toenemen is. Je zou dus denken dat wat zich in de VS in bijna bijbelse proporties voltrekt (en in Nederland ook steeds meer in opmars is) lijkt op een epidemie van massapsychose.
Overdreven? Nou, in de periode van 1987 – 2007 groeide het aantal psychiatrische patiënten in de VS tot 2,5 keer zoveel, waarbij de toename onder kinderen in die periode vervijfendertigvoudigde! De diagnose voor bi-polaire stoornis kwam in de periode 1993 - 2003 opeens veertig keer vaker voor. En sinds 2009 voeren de anti-psychotische drugs met 25 miljard dollar omzet de lijst aan als het gaat om meest verkochte therapeutische medicijnen. En die trend gaat alleen maar verder omhoog.

In Griekenland zijn de Grenzen aan de Groei bereikt.
In dec. 2001 kochten de Grieken voor 1 miljard euro, 50 miljoen vaten Brent-olie. Die olie werd gebruikt voor economische groei: er werd geld mee verdiend. De investering werd terugverdiend.

In juli 2011 kunnen de Grieken met 1 miljard euro’s, die nog knisperen van versheid, slechts 12,5 miljoen vaten Brent kopen. Da’s nog maar één kwart van de hoeveelheid olie, die men in 2001 kon kopen.
Met 12,5 miljoen vaten olie kan de economie minder groeien dan met 50 miljoen vaten. Dat scheelt een slok. 

Hoe anders was het nog twee jaar geleden. Met enorme staatsinvesteringen in de vorm van zogenaamde conjunctuurpakketten probeerde de politiek in Europa en de Verenigde Staten de “kredietcrisis”, of “bankencrisis”, het hoofd te bieden. De lang begraven econoom John Maynard Keynes was opeens weer springlevend, de “markt” werd als “gevaarlijk”, “disfunctioneel” of zelfs “corrupt” bestempeld, en het einde van het “roof-kapitalisme” kon eigenlijk al gevierd worden. Miljarden stroomden vanuit de staatskas naar verschillende economische sectoren, al dan niet “ge-earmarked” door corporatistische sturing en belobbyde politici, om handel en consumptie weer vlot te trekken. De banken zouden weer beginnen met het uitlenen van geld, de door nevenactiviteiten in bank- en verzekeringssector aangeslagen auto-industrie zou weer gezond worden en uiteindelijk moest aan het einde van de tunnel het licht schijnen. De “kredietcrisis” werd voor overwonnen verklaard als de de “schuldencrisis”, of “Euro-crisis”, toesloeg. De natie-staten die nog geen jaar daarvoor met procentpunkten hun overheidstekorten lieten oplopen om onder waardeloze derivaten omvallende banken te redden en Keynesiaans de crisis te overleven, zagen geen andere oplossing om uit deze hernieuwde financiële crisis te komen dan simpelweg sparen. Sparen, snoeien en privatiseren. De voor dood verklaarde “markt” was terug, en de wraak zoet.