Zapruder Inc.

Rusland is de grootste olieleverancier van Nederland en waarschijnlijk van heel Europa. En Rusland is ook de grootste leverancier van aardgas voor veel Europese landen.
In deze koude februarimaand breekt het aardgasverbruik in Europa records. Er wordt snel ingeteerd op de bovengrondse voorraden. Daarnaast wordt er ook dagelijks Russisch aardgas naar Europa getransporteerd via een groot netwerk van pijpleidingen. Maar sinds afgelopen donderdag is de Russische aardgasexport naar Europa met ca. 30% afgenomen. Het is in Rusland zo koud, dat de Russen zelf ook meer gas nodig hebben.

De grote, boze, Russen (en in mindere mate Chinezen) hebben het op dit moment weer helemaal gedaan. “Koude oorlog mentaliteit”, “bescherming van wapenhandel”, “bescherming van een bondgenoot”. De geopolitieke elite, verzameld op de Munich Security converence 2012”, valt over elkaar heen om het Russische “njet” tegen een nieuwe VN-resolutie inzake Syrië te veroordelen. De zogenaamde “internationale gemeenschap”, lees: Europa, VS en een handjevol Arabische Golfstaten, staan (voorlopig nog) met lege handen en kan de “burgerbevolking van Syrië niet beschermen”. Dat terwijl stipt voor afstemming in de veiligheidsraad het Syrische leger in belagerde stad Homs een bloedbad aanrichtte. Volgens de niet in Syrië aanwezige oppositie, de in Turkije en Frankrijk actieve “overgangsraad” (vooral bestaande uit door Saudi Arabië gesteunde groeperingen rond de “moslim brotherhood") en de twee Arabische tv-zenders Al Arabya en Al Jazeera, die al maanden twijfelachtige verslaggeving aan de westerse massa-media voeren. Met de beslissing “het geweld in Syrië een vrijbrief te geven”, “isoleert Rusland zich”. Russische “angst” voor een “militaire interventie zoals in Libië” zijn “ongegrond”, verzekeren de Clinton’s, Hague’s en Westerwelle’s van de internationale gemeenschap. 

De verhaallijn rond de hypothetische Iraanse atoombom is weer terug van, eigenlijk, nooit weggeweest. Vergeet de Israëlische en westerse geheime diensten bij elkaar verzonnen “dodgy” inlichtingen van de VN-waakhond IAEA, vergeet de periodieke Israëlische hysterie over de mullah-bom die (al bijna tien jaar lang) binnen een jaar in elkaar geschroeft wordt of verhalen over smokkel in atoombom-onderdelen richting Teheran. Het “atoombom"-concept is ondertussen zo uitgemolken dat feitelijk bewijs over het in het geniep sleutel aan massavernietigingswapens door de olie- en gasrijke sjiietische staat er domweg niet meer toe doet. De door het Iraanse nucleaire programma “diep verontruste” staten, lees de EU, Israël, soennietische Golfstaten en de USA, rest tegenwoordig niets anders meer als slecht bij elkaar gelogen operette, dat weinig indruk maakt op de rest van de (Rusland, China) internationale gemeenschap, maar nog steeds slaafs wordt uitgedragen door de westerse media. “De druk van sancties moet bewerkstelligen dat Iran aan onze wens om terug te keren aan de onderhandelingstafel ernst neemt.”, kwaakt de EU minister voor Buitenlandse Zaken Ashton na het EU besluit eenzijdig nieuwe sancties tegen Iran af te kondigen. Diezelfde Ashton weigert ondertussen al een maand lang om, op aandringen van Teheran, een nieuwe agenda voor gesprekken op te stellen. De „groep-van-zes“, de diplomatische onderhandelingsgroep rond Iran’s atoomprogramma, partners Rusland en China halen de wenkbrauwen op. 

Ooit begonnen als paardenmiddel tegen post-911 anthrax-aanvallen, groeide het anti-griepmiddel Tamiflu (oseltamivir) tijdens het door de pharma-industrie en de door pharma-lobbisten geïnfecteerde WHO opgeblazen varkensgriep-delirium uit tot het middel dat iedereen en zijn buurman/vrouw in de koelkast had liggen om de naderende killer-pandemie te overleven. Producent Roche noteerde daarom, geholpen door een bijna monopolistische claim op heil- en werkzaamheid, op de piek van de “swine-flu"-waanzin een nette 3 miljard dollar omzet. Maar zoals de varkensgriep achteraf niets meer als een normaal griepje bleek te zijn, zo blijkt Tamiflu eigenlijk een middelmatig anti-griepmiddel. Inclusief bijwerkingen.

“Het feit dat ik deze wet als geheel ondersteun, betekent niet dat ik het met alles wat in deze wet staat eens ben. In het bijzonder, heb ik deze wet onderschreven ondanks mijn reserveringen ten aanzien van bepaalde paragrafen die het vastzetten, ondervragen en vervolgen van personen die van terroristische activiteiten worden verdacht regelen.” Jawel, de nieuwe National Defence Authorization Act is wet en vanaf nu, precies op het moment dat bijvoorbeeld #occupy-bewegingen aan de stoelpoten van de corpocratie beginnen te zagen, kan iedere pipoo die door de powers-that-be wordt verdacht van terroristje-spelen ook binnen de grenzen van homeland USA voor eeuwig, zonder normaal proces, in de kerkers gegooid worden. Hopsa, een paar eeuwen burger- en mensenrechten overboord. Maar de NDAA kent nog veel meer addertjes onder het gras. Zo kan ieder financieel instituut, waar ook ter wereld, dat zaken doet met Iran rekenen op Amerikaanse straf-sancties. Kortom: de zweep voor Russen, Chinezen en een handvol Europese landen. Nog los van het feit dat deze boycot een directe oorlogsverklaring aan Iran zelf is. 

Nu het militaire proces tegen “whistleblower” Bradley Manning, de man die wordt verdacht van het lekken van duizenden Amerikaanse diplomatische documenten en videobeelden naar de site Wikileaks, eindelijk van start is gegaan (Manning zit ondertussen achttien maanden in voorarrest) wordt duidelijk dat het circusproces niet zozeer om een veroordeling van Manning draait maar vooral een “voorproefje” is van een toekomstig proces tegen Wikileaks opperhoofd Julian Assange. De advocaat van Manning, David Coombs, ziet dit ook zo. Naast wraaking van de dienstdoende militaire rechter of het oproepen van getuigen als Obama, Clinton en ex-minister van Defensie Gates (is afgewezen, de verdediging mag twee getuigen inbrengen), beschuldigt Coombs de Amerikaanse regering van het “weekmaken” van zijn client voor een rol als kroongetuige in een proces tegen Assange. Inderdaad lijkt het Amerikaanse ministerie van Justitie zich op te maken tegen een proces tegen Julian Assange zodra hij via Groot-Brittannië wordt uitgeleverd aan Zweden en uiteindelijk de Verenigde Staten. 

De Amerikaanse marine heeft een contract afgesloten om 450.000 gallons (bijna 2 miljoen liter) biobrandstof, gemaakt van vet en plantaardige olie, in te kopen. De biobrandstof kost ongeveer vier keer zoveel als de normale (fossiele) brandstof. In de komende zomer zal al die biobrandstof worden verbruikt door schepen en vliegtuigen in de buurt van Hawai. De Amerikaanse marine wil in 2020 de helft van alle benodigde brandstoffen uit duurzame alternatieven halen, niet omdat biobrandstof zorgt voor een afname van de CO2-uitstoot. Want zelfs op de klimaatconferentie in Durban ziet men in dat biobrandstof niet de oplossing is, die men gehoopt had.

Ai, ai, ai......het ziet er naar uit dat het zogenaamde “Climategate” een tweede ronde in gaat. Nieuwe batches met emails, nieuwe onthullingen over de werkmethoden van Michael E. Mann, Phil Jones en collega’s. Op de verjaardag van Climategate 1.0. Hier de goodies via Wattsup en hier via het Zaplog.

Jones: I’ve been told that IPCC is above national FOI Acts. One way to cover yourself and all those working in AR5 would be to delete all emails at the end of the process

Welnu, dat is eventjes fout gelopen. Hans, aan het werk! 

Jarenlang horen we al dat biobrandstof beter is voor het klimaat omdat er dan minder fossiele koolstof in de atmosfeer komt.
Dat geldt alleen als het gebruik van biobrandstof leidt tot een daling van het verbruik van fossiele brandstof. Dat is nog niet gebeurd: er blijft geen vat olie in de bodem omdat wij in Europa nu 5% biobrandstof bijmengen. En bovendien blijkt dat de produktie van biobrandstof ook nog leidt tot extra CO2-uitstoot.

Ach, die Duitsers. Eeuwig achtervolgd door de Tweede Wereld Oorlog en dan nog eens een DDR-verleden daar bovenop. Maar de lessen uit het verleden zijn geleerd en nu is alles anders. Alhoewel....als Duitse journalisten een bureau van de Libische geheime dienst inspecteren en daar behoorlijk wat funky servers en sofware vinden, goodies uit- en in contact met- de Verenigde Staten, Frankrijk, Engeland en Duitsland, checken ze gelijk of dit spionage-speelgoed van Ghadaffi misschien ook in Duitsland zelf wordt ingezet. Jawel, ultra internet-en-telefoon-aftap-software, de stofzuiger-variant, wordt gewoon aan Duitse “Bundesländern” verkocht. Geen wonder dat bijvoorbeeld de Berlijnse piratenpartij, met 10% van de stemmen nieuw in de Berlijnse “Landstag”, de partijservers naar IJsland verhuist. Voor je weet draait een stuk, ruim over de wettelijk toegelaten bevoegdheden functionerend, malware van de Landespolizei, Rijksrecherche of Binnenlandse Veiligheidsdienst op computer of server mee. Weer een schandaal geboren. Goed, in afluister- en bespioneer-wereldkampioen Nederland de gewoonste zaak van de wereld, maar in Duitsland proberen ze nog te doen alsof ze in een democratische rechtsstaat leven. Een vos verliest zijn haren maar niet zijn.......

Het is bijna als een lang vergeten scenario uit de donkerste dagen van Arnold Schwarzenegger: twee Iraanse agenten gelieerd aan de Al Quds brigades van de Iraanse Revolutionaire Garde willen de ambassadeur van Saudi Arabië midden in Washington ombrengen. Of de Saudi wordt overhoop geschoten of hij wordt opgeblazen met “massavernietigingswapens”. Als we toch bezig zijn nemen we meteen de Israëlische ambassade mee (volgens niet nader genoemde bronnen). Om het een en ander te bewerkstelligen zullen Mexicaanse huurmoordenaars ingeschakeld worden. Helaas bleken de Mexicanen Amerikaanse agenten. Een complot en een internationale rel is geboren, aangevuurd door complete hysterie op CNN en FOX News. Iran plant allerlei verschillende aanslagen, overal. De (onbewezen) octopus van het internationale terrorisme slaat nu eindelijk toe. De Amerikanen houden zich meteen maar het recht voor om “met alle mogelijke middelen te reageren”. Alleen, de hamvraag, waarom zou Iran een ambassadeur midden in de VS willen ombrengen? Motief, of motivatie eigenlijk, ontbreekt compleet in het door Eric Holder prachtig uitgeschilderde terreur-plot. 

In 1979 telde Afghanistan 13 miljoen inwoners. Tijdens de Russische bezetting groeide de bevolking sterk. Zelfs gedurende de burgeroorlog bleef de bevolkingsgroei boven de 2% per jaar. Ten tijde van de Amerikaanse invasie in oktober 2001 was de Afghaanse bevolking uitgegroeid tot 24 miljoen Afghanen.

De Afghaanse voedselproduktie is in die periode niet noemenswaardig gestegen. Het land produceerde per jaar tussen de 2 en 3 miljoen ton graan. Tijdens de burgeroorlog daalde de graanproduktie zelfs tot minder dan 2 miljoen ton.

Na de Amerikaanse invasie kwam er veel humanitaire hulp en veel voedselhulp naar Afghanistan. Door droogte fluctueerde de binnenlandse voedselproduktie en ter compensatie werd er steeds meer graan ingevoerd.
Inmiddels verbruiken de Afghanen ruim 6 miljoen ton graan per jaar. En daarvan wordt 30 tot 50% ingevoerd.

Solyndra. Nog nooit van gehoord? Klopt, wij ook niet maar dat staat op het punt te veranderen. Een korte uitleg. Het Californische Solyndra was een fabrikant van zonnepanelen en werd gezien als innovator en “grote hoop” op het gebied van hernieuwbare energieën. Doormiddel van een speciale techniek, de zogenaamde “CIGS thin-film solar cells”, die als cylinders op de panelen werden aangebracht en daarmee bij alle mogelijk zonnestanden zonlicht konden absorberen, zou het bedrijf voor een doorbraak hebben gezorgd. Technisch verhaal en daar gaat het hier niet om. September 2011 ging het bedrijf failliet, jammer maar nog niet opmerkelijk, ware het niet dat Solyndra van de Amerikaanse staat een lening van 535 miljoen dollar in het kader van “stimulering en conjunctuurprogramma’s” kreeg. En dat terwijl accountants van PriceWaterhouseCoopers bedenkingen hadden ten aanzien van de financiële stabiliteit van de onderneming. Maar Solyndra moest en zou de lening krijgen, dankzij een lobby die klaarblijkelijk tot de hoogste regionen van het Witte Huis voert. Nadat de FBI de boeken in beslag nam en een senaats-commissie de bestuursleden aan de tand voelden, ruiken Obama’s tegenstrevers in de republikeinse partij bloed. Wat is er mooier de “lame-duck” regering van Obama in een clientele-politiek schandaal te storten? 

Oude koffiefilters, oranje-wuppies, luiers, pokemon-plaatjes, breezers, Justin Bieber T-Shirts. Ja, de Europese Centrale Bank accepteert nu alle mogelijke soorten schrot en geeft hier vers geperst fiat geld voor terug. In een poging de Europese zombie-banken weer van wat liquiditeit te voorzien, worden de regels maar weer ietwat opgerekt. Off-balance, niet-traditioneel verhandelde papiertjes zijn nu ook goed voor een kredietlijntje bij Trichet. Dus daar gaan al die credit default swaps richting EBC. Regels zijn lastig en nood breekt wetten. Zie 2007. Zie 2008. Tot zover het stabiele beleid, voor een gegarandeerd stabiele Euro, van de ECB. 

Deze draag ik op aan Erwin Lensink, naar een psychiatrisch ziekenhuis gestuurd vanwege het gooien van een waxinehouder.

Dat het er niet echt fris aan toe gaat in Afghaanse gevangenissen, is een publiek geheim. Noem een Bagram, of haal die paar kamervragen over het lot van “onze” krijgsgevangen nog even in herinnering. Nu komt de VN met het zoveelste rapport over misbruik in Afghaanse strafinrichtingen waarin de beschuldigingen schijnbaar zo hard aankomen dat de burgerbescherm-organisatie NATO zich gedwongen ziet voorlopig geen gevangenen meer aan de Afghaanse autoriteiten te overhandigen. Daar bovenop blijkt de zogenaamde “Afghan Local Police”, een militie opzet als “counter-insurgency” maatregel in het najaar van 2010 (en voorlopig kanonnenvoer voordat de Afghaanse politie en het leger voldoende opgebouwd zijn) en naar het voorbeeld van verschillende door de Amerikanen betaalde milities in Irak, zich vooral bezig te houden met afpersing, moord, massaverkrachtig en roof (PDF!). De NATO en deze hulptroepen werken in verschillende Afghaanse gebieden intensief samen. Kort samengevat: de Afghaanse geheimedienst NDS martelt, de Afghaanse politie martelt en de opvul-milities martelen. Gelukkig neemt Nederland nog steeds zijn verantwoordelijkheid voor “de historische rol” in Afghanistan. 

Ergens in oktober 2010 stapt Nouri Mesmari met zijn voltallige familie aan boord van een vliegtuig richting Tunesië. De reis van de “Chef Protocol” van Ghadaffi eindigt echter niet in Tunis maar in het Concorde Lafayette Hotel in Parijs, waar de rechterhand van Ghadaffi officieel wegens “gezondheidredenen” naar is uitgeweken. De dagen daarna is het voor het Concorde Lafayette een komen-en-gaan van leden van de Franse geheime dienst en leden van de regering Sarkozy. Iedereen wil met de “Libische wikileaks” spreken. Mesmari wordt daarop semi-officieel onder huisarrest gesteld, op verzoek van Libië, terwijl er vanuit Libië verzoeningspogingen worden ondernomen. Maar Nouri Mesmari zelf vreest ondertussen voor zijn leven en vraagt officieel politiek asiel aan. Rond die tijd komt een delegatie uit het Libische Beghasi op audiëntie, mannen die op basis van informatie van Mesmari zijn gecontacteerd door de Franse inlichtingendienst. Deze groep zal de voorhoede vormen van de revolte tegen Ghadaffi. Op 21 februari verschijnt Nouri Mesmari in een videoboodschap, geschoten in de bureau’s van de Franse krant Liberation, voor de internationale gemeenschap. “Ghadaffi creëert een slachting ieder uur, ieder moment en overal. Met de kracht en strijdlust van het volk zal het Ghadaffi regime vallen”. 

De Libische “nationale overgangsraad” heeft een huzarenstukje afgeleverd. Niet alleen wist hij tientallen verschillende oppositiegroepen onder zich te verenigen, een proces wat normaal gesproken maanden zo niet jaren kan duren (zie bijvoorbeeld Syrië, of de overige “Arabische revoltes” zoals Egypte en Tunesië waar nog altijd “oppositie” versplinterd is) en Libische stammen aan zich te binden, de raad wist ook nog eens het wantrouwen ten aanzien van de “overlopers” uit Ghadaffi’s meest intieme regeringscirkels die zitting kregen in de raad weg te nemen. De legitimiteit van de overgangsraad werd zowel door de vechtende rebellen als de “internationale gemeenschap” (lees: de EU, VS en Golfstaten) niet in twijfel getrokken, hoewel bij meerdere figuren, en vooral de ex-Ghadaffi mensen, vraagtekens gezet kunnen worden. Opgeteld een bijna natuurwetten overtredend optreden van dit niet weinig schimmig orgaan (wegens “veiligheidsredenen” werden de namen van de meeste leden van de oppositionele regering geheim gehouden). Tel hierbij op de “spontane” golf van overlopers uit het Libische diplomatieke corps en de opstand in Libië begint vrij onwerkelijke dimensies aan te nemen. 

Op 2 november 2010 sluiten Frankrijk en Groot-Brittannië hernieuwd een militair pact. De beide landen willen vliegdekschepen gezamelijk inzetten, een 10.000 man sterke interventiemacht oprichten en een “ongekende samenwerking aangaan op het gebied van nucleaire wapens”. De samenwerking wordt bekrachtigd met een zogenaamde “war-game”, een militaire oefening, onder de naam “Southern Mistral”. Het scenario: in een staat ten zuiden van Frankrijk, Southland, heerst een autoritair regime dat Frankrijk’s “nationale interessen” dwarsboomt. De zittende dictator treedt echter terug en geeft de macht over aan zijn zoon. Vanaf dat moment wordt Southland’s politiek meer agressief, en het komt tot schendingen van Frankrijk’s territorium. Frankrijk besluit samen met Engeland “daadkracht” te tonen en begint met steun van een VN-resolutie een luchtaanval tegen Southland. De geplande datum voor de oefening: 21 tot 25 maart 2011. Zo ver zal het niet komen. Op 19 maart beginnen Frankrijk, Groot-Brittannië en de Verenigde Staten met hun luchtoorlog tegen het Libië van Ghadaffi.