Zapruder Inc.

Iedereen die een paar maal op Zapruder Inc - en dan vooral ons forum - heeft rondgehangen, weet dat er een heleboel mensen zijn die denken dat ‘de NWO’ ons tot slaven wil maken. Er is al eeuwenlang een samenzwering gaande onder de elite van regeringen en bedrijven die er uiteindelijk in moet resulteren dat wij allemaal als één volk onder één regering en één religie worden geslaafd: De Nieuwe Wereld Order. Ik geloof er niets van, dat wil zeggen, ik geloof zeker dat we hard op weg zijn naar één wereldregering en dat we hard op weg zijn onze vrijheden te verliezen. Ik geloof echter niet dat die geheime, satanistische genootschappen zoals de Illuminati erachter zitten. Hoewel ik in het bestaan ervan wel weer ‘geloof’. Ik denk echter eerder dat er voor iedereen zichtbare en verschrikkelijk krachtige mechanismen achter zitten. Als bijproducten van ‘winst’. Als tools van de psychopaten die wij ‘multinationals’ noemen.

Hoe dan ook, in beide gevallen: corporaties en regeringen of geheime elite, hoe kunnen ze miljarden ‘vrije’ mensen zo manipuleren dat zij de NWO zo dociel en gewillig over zich laten komen als ze nu doen? Kijk naar de gemiddelde Nederlander, ook de meer intelligente.  Het eerst het beste weideschaap is oplettender en rebelser. Bestaat er een man-made mind-control mechanisme zo krachtig dat je het al snel zou kunnen verwarren met het werk van Satan?

Dat mechanisme bestaat en het heeft ook jouw mind in control, 100% zeker. Want als jij denkt dat er nog zoiets is als vrije wil, als jij denkt dat het onmogelijk is voor een paar machtige mensen (of corporaties (of politici)) om een heel volk te beinvloeden én sturen, dan is dit jouw wake-up call…

Afgelopen zondag werd de BBC-documentaire Bulgaria’s Abandonned Children getoond, die eerder was uitgezonden op BBC Four. Het liet een vreselijk relaas zien van kinderen met een handicap en onder welke erbarmelijke omstandigheden ze in een tehuis in het Bulgaarse dorpje Mogilino verbleven. Als je niet wist dat het hier om een Europees land ging, dacht je dat je zat te kijken naar de zoveelste dramatische reportage over één of ander derde wereldland. Maar niets is minder waar: één op de vijftig kinderen in Bulgarije zit in vergelijkbare omstandigheden in dit soort tehuizen en kent daarmee het hoogste percentage kinderen dat in tehuizen zit met een geestelijke of lichamelijke handicap in Europa. Vergeet niet dat Bulgarije geen oorlog, hongernood of nationale noodtoestand kent en zelfs deel uitmaakt van de EU! Naar aanleiding van de documentaire werd er een brief naar de Bulgaarse ambassadeur gestuurd om opheldering te vragen betreffende de leefomstandigheden van de kinderen. Hoewel het antwoord in eerste instantie veel te wensen over liet, lijkt er nu actie ondernomen te worden om de kinderen aan betere leefomstandigheden te helpen. 

Beyond any doubt, met twee vingers in de neus. Deze documentaire is briljant. 9/11 was een inside job. De derde versie van de meest bekeken documentaire over dit onderwerp zit retestrak in elkaar en laat al de juiste dingen zien en laat al de freaky stuff achterwege. Geen plofwolkjes, nauwelijks speculatie. Controleerbare feiten, onweerlegbare ontmaskeringen en terechte, onderbouwde suggestie. Wat overblijft staat als een huis en heeft zelfs wel wat weg van een Michael Moore documentaire qua stijl.

Hiervan zullen heel wat mensen slecht gaan slapen. Nog los van het feit dat het officiele verhaal op alle belangrijke punten volkomen ongeloofwaardig wordt gemaakt, worden veel belangrijke medeplichtigen, want zo kun je ze na het zien van deze documentaire wel noemen, ontmaskerd als ordinaire leugenaars. Stuk voor stuk met heel slim gekozen videofragmenten.

Dat Dick Cheney en Donald Rumsfeld nog moeten worden betrapt op zelfs maar een kleine waarheid, weet iedereen inmiddels wel, schijnen we zelfs normaal te vinden. We kennen dat soort figuren namelijk ook uit onze eigen politiek. Het feit dat ze politici zijn schijnt ze een soort impliciete vrijbrief te geven ons te mogen belazeren. Loose Change Final Cut gaat veel verder. Leden van de diverse officiele onderzoeks commisies worden genadeloos ontmaskerd voor wat ze zijn: of medeplichtig of bewust ignorant.

Ik kan me niet voorstellen dat mensen vrij van psychische problemen en voorzien van een enigszins werkende bullshit generator na het zien van deze documentaire nog kunnen twijfelen aan het feit dat 9/11 op z’n minst is gefaciliteerd door de Amerikaanse regering zelf. Persoonlijk geloof ik, zeker na het zien van deze documentaire, in de volledige regie van de aanslag door de Bush-regering.

Het is op de kop af drie jaar geleden dat de BBC voor het eerst de documentaire “The Power of Nightmares” uitzond, een driedelige, drie uur durende verhandeling over de belangrijkste antagonisten van onze tijd: de neoconservatieven (en ook neoliberalen) en extremistische Islam. De maker Adam Curtis (The Mayfair Set, The Century of the Self en The Trap – What happend to our Dream of Freedom) laat in zijn speels opgezette documentaire zien hoe westerse politici, in een tijd van vervagende politieke tegenstellingen tussen links en rechts en een overgebleven dominante ideologie (neoliberalisme), in Islam een bindende tegenstander vinden. Met oude angstgegner de Soviet Unie als sjabloon wordt extremistische Islam opgeblazen tot een tegenstander van mythische proporties. Een win-win situatie voor beide partijen en de zogenaamde “oorlog-tegen-terreur”, met veroveringsoorlogen in het Midden Oosten en een constante staat van paranoia in de Verenigde Staten en Europa, als gevolg. *Met dank aan het Zapruder-vertaalteam: VII voor vertaling, en Monkeyman en Eagle voor de technische ondersteuning.*

Opsluiting zonder ten laste legging is een fantastische oplossing voor veel van onze maatschappelijke problemen. Volgens bepaalde Nederlandse politici. Geert Wilders ziet wel iets in een Nederlandse Guantanamo, gevuld met mensen die volgens het Israëlische model van “administratieve dententie“ daarheen zijn gebracht. Een getuigenis van een persoon in dienst van de AIVD zou genoeg zijn om iemand achter tralies te zetten. Wilders kwam tot zijn uitspraken na een bezoekje aan de beruchte Amerikaanse gevangenis Guantanamo Bay. Ook de VVD-er Hans Van Baalen is vol enthousiasme over de gevangenis. Iedereen wordt prima behandeld, lekker bedje, lekker eten. Niets aan het handje. Toch raar dat de Amerikaanse oud-minister van Defensie Rumsfeld laatst hals-over-kop Frankrijk moest verlaten. Hij wordt door verschillende groeperingen en mensenrechtenorganisaties aangeklaagd wegens opdracht geven tot martelen en het schenden van internationaal recht. Schijnbaar is het toch niet allemaal zo zachtzinnig wat er in de naam van de oorlog-tegen-terreur gebeurt.

In de documentaire “Taxi To The Dark Side“ wordt uitgelegd hoe de internationaal gezochte Rumsfeld en een team van juristen het Amerikaanse congres zover heeft gekregen om actieve marteling van gevangenen goed te keuren. De film onderzoekt hoe marteling als ondervragingstechniek werd geïntroduceerd in verschillende Amerikaanse gevangenissen en “black-spots“ en welke sleutelfiguren in de Bush-administratie daarbij een rol speelden. 
***update: Hier de film in high-res***

Naast alle schandalen die onze maatschappij rijk is, blijft het gerommel met ons voedsel bovenaan staan als het gaat om misdadige praktijken van corporaties en overheden. Eerder schreven we al over het plan om de vrije verkoop van voedingssupplementen en geneeskrachtige kruiden via de Codex Alimentarius aan banden te leggen, zodat de pharma-industrie hier ook een flinke duit aan kan verdienen. Dit plan kent een onheilig één-tweetje met de voedingsindustrie en dan met name met bio- en gentechbedrijf Monsatan. Op deze wijze zal het overgrote deel van de voedselvoorziening op aarde in de psychopathische klauwen komen van bedrijven die zonder naar de mensheid om te kijken ons voedsel niet alleen moeilijker toegankelijk en duurder maken, maar ook slechter van kwaliteit. Helemaal bizar wordt het ook wanneer je bedenkt dat de milieufreaks hier ook nog een duit in het zakje doen door te hameren op meer gebruik van biobrandstoffen: niet alleen verhoogt dit de prijzen van voedselgrondstoffen, maar zorgt het ook voor toename van gebruik van pesticiden en verdere verschraling van de grond door monoculturen. We worden dus van alle kanten gepakt.

John Pilger is een Australische journalist die sinds 1958 actief is in de journalistiek. Zijn werk als oorlogscorrespondent in o.a. Vietnam en Cambodja laat zien dat we hier niet te maken hebben met iemand die graag veilig achter de telex gaat zitten. Zijn handelsmerk is vrij rauw, geen duur maatpak, flitsende intro’s of studio opnames. Een man, een camera en het verhaal, punt. Niet te schuw om pittige kritische vragen te stellen of de camera oncomfortabel lang te richten op menselijk leed. Dit alles heeft geresulteerd in tal van reportages waar de kijker een realistische rondreis krijgt op plekken van deze aardbol waar de poorten van de hel wagenwijd zijn geopend. Met recht mag deze meneer zichzelf dus een echte journalist noemen.

Door Gast-Zapper Monkeyman

Wat gebeurt er als de grote corporaties op oorlogspad gaan? Twee weken geleden bij Docs at the Docks, nu op Zapruder: Iraq for Sale: The War Profiteers. Is de oorlog in Irak een mislukking? In ieder geval niet voor profiteurs als Halliburton, KBR en Titan, die werken onder no-bid, kosten-plus overheidscontracten waarbij iedere dollar die ze verspillen ze alleen maar meer winst oplevert.

Documentaires die je wakker schudden

Op dinsdag 21 augustus aanstaande begint Docs at the Docks, een nieuwe, kritische documentairereeks op de NDSM-werf in Amsterdam Noord. Tot en met november worden iedere derde dinsdag van de maand documentaires vertoond met onderwerpen en invalshoeken die niet of nauwelijks door de reguliere media worden behandeld. Docs at the Docks biedt wisselende thema’s en een prikkelend, informatief randprogramma met interviews en gastsprekers. Daarnaast is er voor het publiek ruimte om vragen te stellen en geven kunstenaars hun visie op het thema van de avond.

In de stortvloed van documentaires in het truth movement-kamp valt de herziene versie van Zeitgeist, die enige maanden geleden verscheen op internet, positief op. In een drieluik proberen de makers aan te tonen hoe de mensheid door manipulatie en het recyclen van religie in een ijzeren greep wordt gehouden. Als ultieme voorbeeld van de georganiseerde clusterfuck wordt (helaas) weer 9/11 aangehaald als het ultieme bedrog van machthebbers die hun eigen burgers belazeren. De titel Zeitgeist vind ik wat misleidend, aangezien men juist aangeeft dat de mechanismen die nu ons tijdbeeld beheersen altijd in een ietwat andere vorm hebben bestaan. Geen tijdsgeest dus, maar een terugkerend fenomeen. Daarnaast neemt de film ook wat teveel hooi op de vork om tot een soort alles verklarende theorie te komen. De mechanismen die men beschrijft maken zeker deel uit van de controle die op de mensheid wordt uitgeoefend, maar ze zijn zeker niet de enige en hun onderlinge verbanden zijn zeker niet lineair. Niettemin blijft het een zeer knap gemaakt en redelijk goed onderbouwde documentaire, alhoewel de ‘belangrijke boodschap’ aan het eind voor mij teveel van het goede was. Beetje typisch Amerikaans om het er weer zo dik op te gooien.

Op Zapruder zijn al veel complotten en schandalen de revue gepasseerd: over bedrijven die zich gewetenloos verrijken, regeringen -of elementen daarbinnen- die volledig onconstitutioneel en misdadig te werk gaan, wetenschappers die willens en weten liegen en bedriegen, politici die het mandaat dat hen door het volk gegeven is misbruiken om onrechtmatige oorlogen te starten en de immer verzakende media die vervolgens deze zaken grotendeels onbelicht laat. Het is moeilijk om aan te geven welke partijen het meest misdadig bezig zijn en wie het meeste kwaad doet, maar als ik tussen al deze ellende één partij moest noemen die ik toch wel zie als de verpersoonlijking van “het kwaad” en misdadigheid tegen de mensheid, dan moet dat toch wel het biotech- en chemiebedrijf Monsanto zijn. Gekscherend heb ik het bedrijf al eens MonSatan genoemd, maar deze woordspeling dekt de lading perfect: dit bedrijf streeft naar niets minder dan naar dominantie van de globale voedseleconomie om deze vervolgens te gebruiken voor eigen gewin zonder enige scrupules. En wie de macht heeft over het voedsel, controleert de mensheid.

De holocaust van de Tweede Wereldoorlog is en blijft één van de meest beladen onderwerpen in ons deel van de westerse wereld. Het is een deel van onze collectieve geschiedenis waarnaar je niet makkelijk openlijk en onbevangen kunt kijken zonder het predikaat van “holocaustontkenner” of “anti-semiet” te riskeren, wat in veel westerse landen zelfs strafbaar bij wet is. Vreemd genoeg kun je je wel openlijk kritisch uitlaten over het Christendom, de islam en zelfs de eerdere diaspora en jodenvervolgingen die de geschiedenis gekend heeft. En dit zonder noemenswaardige wettelijke represailles. Zelfs recentere genociden als die van Kosovo, Vietnam en Irak kunnen open en bloot bediscussieerd worden, compleet met beschuldigingen en speculaties. Het is vanuit onze optiek dan ook des te vreemder dat in andere delen van de wereld daar heel anders over gedacht wordt: veel landen in het Midden- en Verre Oosten hebben niet dezelfde connotatie bij de Tweede Wereldoorlog of de gruwelen die toen hebben plaatsgevonden. In Japan kun je zelfs gewoon nazi-memorabilia in het straatbeeld zien zonder dat daarmee direct een neonazistische of fascistische referentie mee wordt bedoeld. Het is duidelijk: de holocaust is de oererfzonde van ons deel van de westerse wereld geworden, zij het dat ze wel eenzijdig belicht wordt.

**** UPDATE 9 augustus 2007: enorm massagraf met geliquideerde Ustaša-soldaten en hun familieleden gevonden. Naar schatting 15.000 mensen zijn destijds door de Joegoslavisch-communistische strijders van Tito gedood. Men spreekt van het grootste massagraf dat ooit in Europa gevonden is ****

De KRO zond donderavond de prima documentaire ‘ The great Global Warming Swindle‘ uit. Een heel erg gewenst tegengeluid op de enorm eenzijdige bijna propaganda-achtige nieuwshype die tegenwoordig elke dag wordt uitgestort over ons. Alsof wij mensen de aarde opwarmen en het einde nabij is.

Na afloop van de uitzending vond een discussie plaats tussen onafhankelijke wetenschappers en wetenschappers van instituten die geld verdienen aan het broeikaseffect zodat de verdeling van meningen zich laat raden. De naiviteit van de hele discussie vond ik schokkend. Het feit dat Peppi en Kokki de discussie aanvoerden was nog niet eens het grootste probleem, hooguit heel erg storend. Het grootste probleem was dat de KRO wetenschappers liet praten over een niet-wetenschappelijk probleem.

update 14/7 0:01: De discussie op video toegevoegd.

Sinds kort is de nieuwste documentaire van Michael Moore uit: Sicko. In deze docu wast Moore de oren van de Amerikaanse gezondheidszorg en de onfrisse praktijken van de politiek en big pharma daaromtrent. Persoonlijk vind ik het een zeer sterke documentaire, hoewel je je af en toe wel soms door Moore’s inmiddels kenmerkende “shortcuts” heen moet bijten als hij weer vol inzet op maximaal effectbejag. Desalniettemin is het weer een sterk opiniërende en humoristische blik op een onderwerp dat eigenlijk te schandalig voor woorden is. Onlangs bracht Moore de truth movements in rep en roer toen hij zich in een interview naar aanleiding van Sicko in bedekte termen uitliet over 9/11. Hij opperde dat de officiële versie zeker niet de waarheid vertelde en dat er meer onderzoek moest komen. Opmerkelijk, want Moore werd jarenlang bekritiseerd door de truth movements omdat hij zweeg over het feit dat 9/11 een inside job zou kunnen zijn. Ondanks die verguisde status, lijkt Moore toch de voornaamste spreekbuis te zijn van verontruste burgers en waarheidszoekers.

Met de pedofiliezaak omtrent Joris Demmink worden we er weer aan herinnerd hoe moeilijk mensen op machtige en publieke posities met hun handen van kinderen af kunnen blijven. Je vraagt je telkens weer af waarom dit soort lieden met zoveel macht zich geroepen voelen om dergelijke beestachtige misdaden te begaan. Sommigen zeggen dat het de macht is die corrumpeert en de daders doet geloven dat ze met alles weg kunnen komen. Anderen beweren dat juist de perverse voorkeuren van deze mensen de reden is waarom ze wordt toegestaan zo hoog op de maatschappelijke ladder te klimmen; ze zijn namelijk perfect chantabel voor de mensen die achter de schermen van de macht zitten. We hebben eerder al aandacht besteed aan vage genootschappen als Bohemian Grove, Skull&Bones en de seksschandalen die aan MK-ULTRA verbonden waren. Keer op keer zie je deze smerige misdaden in de hoogste echelons van de macht. In de oudheid stonden de Romeinen bekend om hun smeerpijperij met kinderen, maar dat andere uitvloeisel van het Romeinse rijk kunnen we toch wel aanwijzen als de ‘grondlegger’ van de pedocratie: de katholieke kerk.

De Amerikaanse documentaire Who Killed The Electric Car beschrijft in detail hoe de autoindustrie -en met name General Motors- de elektrische auto eigenhandig de nek omdraaide en zo de milieubeweging en de consument belazerde. In de jaren ’90 vaardigde de CARB namens de staat van Californië aangescherpte maatregelen uit voor de uitstoot van auto’s en bepaalde dat vanaf 1998 minstens 2% van alle auto’s die Californië verkocht werden zogenaamde Zero Emission Vehicles (ZEV) moesten zijn: auto’s zonder enige uitstoot. Men ging zelfs verder, want in 2003 moest dat percentage 10% bedragen. Bizar genoeg was het GM zelf dat CARB inspireerde tot deze milieubewuste maatregel, daar ze in 1990 een prototype voor een ZEV presenteerde op de autobeurs van Los Angeles. De historie die hierop volgde had zo uit een werk van Shakespeare kunnen komen; als je de middeleeuwse edelmannen, handelaren en burgers verwisselt voor CEO’s, lobbygroepen en consumenten.

In 1982 werd de invloedrijke Italiaanse bankier Roberto Calvi dood gevonden, met een touw om zijn nek bungelend aan de steigers van een brug in Londen. Zijn zakken zaten vol stenen en ruim 15.000 dollar aan cash in drie verschillende valuta. Alles wees erop dat de man zichzelf verhangen had, maar de dood van de “bankier van God” zoals hij beter bekend stond was allesbehalve een zelfmoord. Roberto Calvi begon ooit bij de kleine katholieke Banco Ambrosiano die hij liet uitgroeien tot een globale speler. Hij ontwikkelde steeds nauwere banden met het Vaticaan en nam ondermeer de bankzaken van de Paus en diens naaste getrouwen op zich. Maar ook de Italiaanse maffia was een klant van hem. In de aanloop naar zijn onfortuinlijke dood raakte de bankier in verschillende schandalen verstrikt, die leidden tot het faillissement van Banco Ambrosiano. Er worden verschillende partijen verdacht van de moord op Calvi: de maffia, vrijmetselaars, het Vaticaan en andere partijen die zich door de creatieve bankier genept zouden voelden. De verhalen omtrent deze machtige man lezen als een spannende thriller, iets dat Mario Puzo ook zag zodat hij zijn verhaal voor de Godfather III voor een belangrijk deel entte op de historie van Calvi.

07-06-07 - UPDATE: onlangs is er uitspraak gedaan in de 25-jaar oude moordzaak. De vijf verdachten van de moord op Calvi zijn allen vrijgesproken. Hoewel de zaak weer terug bij af lijkt, heeft men inmiddels het belachelijke idee van zelfmoord laten varen. Lees hier voor meer achtergrond in de zaak Calvi.

.

Van wie wil je het horen? Van ons? Zou je ons geloven? Of van ‘s werelds meest gereputeerde kanker- en retrovirus specialist? Misschien van de uitvinder van de belangrijkste test in de AIDS-industrie, die er ook nog eens een nobelprijs mee won? Of misschien van de uitvinder van een speciale klasse van AIDS-remmers? ‘s Wereld leidende expert op het gebied van de electronenmicroscopie? Een arts van het Amerikaanse leger? Van AIDS-patienten zelf? Wat is er voor nodig om te gaan beseffen dat het verhaal dat AIDS wordt veroorzaakt door een virus en dus besmettelijk is misschien wel kolder is? In de documentaire ‘The Other side of AIDS’ vertellen ze je het allemaal. AIDS is niet besmettelijk en van seropositiviteit ga je niet dood.

Dat het Pentagon aan propaganda doet dat weten we sinds de Irak oorlog in ieder geval allemaal zeker. Waar echter minder over bekend is, is de nauwe samenwerking tussen het Pentagon en Hollywood. In het verleden is er dikwijls samenwerking geweest met de film industrie en werd er geld gestoken in projecten die het imago van het Amerikaanse leger ten goede kwamen, of op andere wijze de doelstellingen van het Pentagon behartigden. De nauwe samenwerking tussen het Pentagon en Hollywood stamt uit de jaren tachtig, met de komst van Top Gun. Dit was weliswaar niet de eerste keer dat het Pentagon zoiets deed (denk aan films als The Longest Day), maar deze film had zoveel PR waarde voor het Pentagon in Amerika, dat toendertijd getraumatiseerd was door de Vietnam oorlog, dat men daarna steeds vaker samenwerking heeft gezocht met Hollywood. Andere bekende voorbeelden zijn onder meer Independence Day, We Were Soldiers, Pearl Harbor en Saving Private Ryan. Ook zijn er natuurlijk tal van voorbeelden waarbij het Pentagon samenwerking pertinent weigert, je kan dan bijvoorbeeld denken aan Platoon, Apocalypse Now, en andere films waarbij het Amerikaanse leger in een negatief daglicht komt te staan.

Afgelopen zondag zond de BBC de documentaire The Conspiracy Files uit over de gebeurtenissen op 9/11 en de complottheorieën daaromtrent in het bijzonder. Los van welke mening je bent toegedaan over 9/11 en of je de complottheorieën wel of niet aannemelijk vindt, iedereen kon zien dat dit geen objectieve documentaire was. Het was BBC-onwaardig, zeker als je het afzet tegen de eerder gemaakte en onmetelijk betere BBC docu-trilogie The Power of Nightmares, referentiewerk als het gaat om mondiaal terrorisme en staatspropaganda uit de doeken te doen. Ik zette mijn persoonlijke standpunt in deze kwestie opzij en probeerde objectief te kijken, aangezien ik de BBC als één van de weinige mediakanalen zie die nog wel eens feitelijk en objectief uit de hoek wil komen. Echter het toenemende verschil in kwaliteit van de documentaires en nieuwsgaring doet me vermoeden dat er steeds vaker (commercieel) materiaal elders wordt betrokken. Afgezien van de inhoud -waar ik zo op terug kom- stuitte de subjectiviteit, emotionele toon en onevenwichtige berichtgeving me enorm tegen de borst. Vanwege de opvallend slechte kwaliteit was het eerder een aanmoediging om nog kritischer te kijken naar de officiële versie dan het was deze klakkeloos aan te nemen.