Zapruder Inc.

Hoe anders was het nog twee jaar geleden. Met enorme staatsinvesteringen in de vorm van zogenaamde conjunctuurpakketten probeerde de politiek in Europa en de Verenigde Staten de “kredietcrisis”, of “bankencrisis”, het hoofd te bieden. De lang begraven econoom John Maynard Keynes was opeens weer springlevend, de “markt” werd als “gevaarlijk”, “disfunctioneel” of zelfs “corrupt” bestempeld, en het einde van het “roof-kapitalisme” kon eigenlijk al gevierd worden. Miljarden stroomden vanuit de staatskas naar verschillende economische sectoren, al dan niet “ge-earmarked” door corporatistische sturing en belobbyde politici, om handel en consumptie weer vlot te trekken. De banken zouden weer beginnen met het uitlenen van geld, de door nevenactiviteiten in bank- en verzekeringssector aangeslagen auto-industrie zou weer gezond worden en uiteindelijk moest aan het einde van de tunnel het licht schijnen. De “kredietcrisis” werd voor overwonnen verklaard als de de “schuldencrisis”, of “Euro-crisis”, toesloeg. De natie-staten die nog geen jaar daarvoor met procentpunkten hun overheidstekorten lieten oplopen om onder waardeloze derivaten omvallende banken te redden en Keynesiaans de crisis te overleven, zagen geen andere oplossing om uit deze hernieuwde financiële crisis te komen dan simpelweg sparen. Sparen, snoeien en privatiseren. De voor dood verklaarde “markt” was terug, en de wraak zoet. 

De twee politieke leiders van de twee “kernlanden” van de Europese Monetaire Unie, Frankrijk en Duitsland, zijn het vaak met elkaar eens. Ook op een treffen tussen Angela Merkel (D) en Nicolas Sarkazy (F) afgelopen vrijdag. Ten aanzien van de Euro-crisis in Griekenland: privaat vermogen (banken) zal “op vrijwillige basis” aan een “reddingspakket” voor Griekenland deelnemen, Griekenland mag niet failliet gaan, de EBC moet een redding goedkeuren en er moet snel een oplossing voor de crisis komen. De twee geloven er nog in, terwijl de rest van de wereld Griekenland al heeft opgegeven. Het Duitse voorstel om de looptijd van Griekse leningen te verlengen tot een jaar of zeven ging Sarkozy echter te ver. Waarom ook? Operatie “Griekse-schulden-van-bankbalans-richting-Europese-belastingbetaler” loopt gesmeerd.

Ergens in een Europese metropool, aan een metrostation waar dagelijks duizenden toeristen en forensen tussen hippe clubs, restaurants en winkeltjes verkeren.

**bewerkt maar waar**

Waarheid en leugen houden elkaar in een vertrengelde dans in het Obama-Osama spektakel. Dezelfde dans - maar dan zonder kogels en Navy Seals - wordt opgevoerd rond ‘poster-child’ van de EU-schuldencrisis, Griekenland.

In een moment van eerlijkheid verklaart de Luxemburgse minister van Financiën Luc Frieden tegenover de Duitse krant Frankfurter Algemeine Zeitung(FAZ) waarom de zogenaamde “Euro-landen” het Europese Stabilisatie Mechanisme hebben opgezet. FAZ: “Worden door het ESM de banken voor onbepaalde tijd tegen afschrijvingen (haircuts) beschermd?” Frieden: “Wanneer we in een zo verweven wereld anderen helpen, dan helpen we ook onze eigen banken. Gezien de grote betrokkenheid van Europese banken in de Euro-landen, stellen we vast dat we onszelf helpen, als we anderen helpen.” Met andere woorden: het helpen van Euro-landen met reddingsschermen en stabilisatie-fondsen is niets anders dan een verkapte “bank-bailout”. Voor wie het nog niet weet: sinds maart 2011 is er niet meer één Europese Unie, maar zijn er plotseling twee EU’s. Een groep met de zogenaamde “Euro-landen”, Europese landen met de Euro als als munt, en een groep zonder Euro. 

In Griekenland gebeurde vandaag weinig, behalve dan dat het hele land weer eens plat lag door de grootste staking sinds december 2008. Trouw wijdde er een artikeltje aan met de lauwe titel: Griekse demonstranten botsen met politie, net als De Pers. Nu.nl vindt het zelfs niet meldenswaardig dat circa honderdduizend mensen de straat op gaan in Athene om te botsen met de politie.

Terwijl een paar honderd kilometer verderop de wereld ook al in brand staat.

**Door gastzapper piet graniet via het Zaplog**

Met het in werking treden van het Verdrag van Lissabon is de Europese Unie ook een militair bondgenootschap geworden. Weliswaar een soort “schaduw” NATO (de meeste EU-lidstaten zijn ook NATO-lid), maar desalniettemin een ambitieus bondgenootschap. Gekoppeld aan de Europese dienst voor extern optreden, ofwel de Europese dienst voor Buitenlandse Zaken onder BZ-min Ashton, en onder bevel van de Europese Raad zijn verschillende EU-"battlegroups" het militaire gezicht van de Unie. Met een “Europese leger”, zo staat in het Verdrag van Lissabon, ontstaat een gemeenschappelijke Europese veiligheids- en verdedigingspolitiek en kan de EU ingrijpen bij rampen, in internationale conflictgebieden en deelnemen aan de bestrijding van terrorisme. Tot zover niets nieuws onder de zon, ware het niet dat de artikelen in het Verdrag van Lissabon (art 42 t/m 46) betreffende de militaire samenwerking voor een groot gedeelte mede vorm zijn gegeven door de Europese wapenindustrie. Europa zou Europa niet zijn als corporatische lobby niet opeens tot wet wordt. Tel hier talloze denktanken die invloed uitoefenen op Brussel, de belangen van de NATO zelf en de immer nijpend-wordende energiezekerheid van Europa bij op, en de EU is hard op weg een “full-blown” agressieve militaire grootmacht te worden. 

Sinds de invoering van het Verdrag van Lissabon heeft de EU een eigen diplomatieke dienst. In het Nederlands: Europese dienst voor extern optreden. Het idee achter dit nieuwe orgaan is een EU dat in internationale kwesties voortaan met een stem spreekt, die van de Unie, waardoor de traditionele versplintering van posities tussen de lidstaten onderling wordt tegengegaan. “De EU kan zich zo eindelijk van een “global player” tot een “global player” ontwikkelen”, luidt een woordgrapje. De EU richt daarom ambassades op en krijgt een eigen corps diplomatique. Aan het hoofd van dit “ministerie van Buitenlandse Zaken” staat de Britse baroness Catherine Ashton, een beroepspoliticus met geen enkele ervaring op internationaal/diplomatiek vlak. Ashton is een onbeschreven blad, zo als pijnlijk duidelijk werd tijdens de hoorzittingen voor haar benoeming. Toch zal deze onervaren “hoge vertegenwoordiger” of “super-afgevaardigde” de ontwikkeling van een diplomatisch- en veiligheidsapparaat in goede banen moeten leiden. Geen gemakkelijke opgave, daar de “machtigen” in Europa allemaal een stuk van de diplomatische EU-koek willen hebben. Daarnaast blijkt de “Europese dienst voor extern optreden” een vergaarbak van verantwoordelijkheden, speelvelden en zelf niet conform het Verdrag van Lissabon. Dat allemaal zonder democratische controle. 

De events lijken elkaar steeds sneller op te volgen. Opvlammen is niet beperkt tot de steeds bozer wordende burger; economische problemen schieten over de nieuwspagina. Politici van landen bestrijden elkaar openlijk via de media. De hitte begint toe te nemen.

De kans dat zaken vanuit de beerput in een onbewaakt moment naar buiten schieten neemt daardoor toe. Dat geeft de burger de mogelijkheid het topje van de gitzwarte werkelijkheid te zien. En het is niet fraai.

Met een „approval rating“ van nog maar 29% staat de Franse president Sarkozy op het punt het impopulariteitsrecord van zijn illustere voorganger Charles de Gaulle te breken. De Gaulle kreeg in 1968 een complete studentenopstand te verwerken en kon een jaar later vertrekken als president. Ook voor Sarkoo tikt de klok. Met plannen voor het verhogen van de pensioengerechtigde leeftijd heeft de kleine Napoleon een pandora’s doos geopend met burgelijke weerstand tegen de neoliberale agenda van zijn regering. De stakingen en rellen in Frankrijk gaan allang niet meer om pensioen, maar om de ongerechtigheid van een systeem waar Sarkozy de politieke posterboy van is. Na Griekenland, IJsland en Ierland is Frankrijk de nieuwe frontlinie waar wordt gevochten tegen het afwentelen van de kosten voor de kredietcrisis op de gewone man. Tegen de Shock Doctrine.

Men neme: een journalist van Sky-News die een verhaal over “Mumbai-achtige” aanslagen in Europa tevoorschijn tovert, zonder bronvermelding. Ergens in 2008 werden in de Pakistaanse grensgebieden met Afghanistan terreuracties voorbereid tegen doelen in London, Parijs en Duitsland. Maar dankzij samenwerking tussen verschillende inlichtingendiensten werden de aanslagen verijdeld. CIA-drones richting Pakistan en weg terroristen. Doellanden van dit nieuwsbericht: de VS, Groot-Brittannië, Frankrijk, Duitsland. Boodschap: de net weer opgevoerde drone-aanvallen op Pakistan zijn fantastisch. Bijeffect: positief terreurnieuws is goed voor “rechts” (Sarkozy, Merkel, Cameron). Nieuws wordt de pijplijn in gepompt en begint zichzelf aan te dikken: Duits-Pakistaanse gevangenen in martelgevangenis Bagram hebben het plot verraden (extra bonus voor Duitsland) tot de persoonlijke goedkeuring van Osama Bin Laden. Bericht verdwijnt voordat wordt opgemerkt dat het B*%$ is.
Notitie: Osama bin L. maakt tussendoor weer reclame voor cap&trade. 

Onze huisfilosoof merkte het al op: „wanneer is een Godwin geen Godwin meer?“. Wie anno 2010 naar de politieke kaart van Europa kijkt, kan aardig wat landen bruin/zwart inkleuren. Een golf van nationalistische, rechts-extremistische groeperingen weet een plaats in parlementen en regeringen te veroveren, „Wildersiaanse“ politici staan op om het trucje van Geert Wilders te herhalen, en „gevestigde“ politieke partijen reageren in verschillende landen met goedkoop populisme. Er waait een frisse (extreem)rechtse wind door Europa en dat slechts (daar komt de Godwin) 70 jaar na de Tweede Wereldoorlog. Deze ronde zijn het de moslims die een „bedreiging“ vormen, al wordt soms teruggegrepen op een traditioneel vervolgde groep: de statenloze (en daarmee wettenloze) zigeuners. Maar is het echt „onderhuids“ racisme dat op dit moment boven komt borrelen? De pavlov-reactie in economisch slechte tijden? 

Vanaf augustus dit jaar kunnen Amerikaanse „terroristenopspeurneuzen“ details over al uw banktransacties richting (en vanuit) non-EU landen opvragen. Hier kunt u zich niet tegen weren, niet in de EU en niet in de Verenigde Staten, en geen enkele rechtbank of andere „beslissingsinstantie“ wordt om toestemming gevraagd. De Amerikanen mogen het eenvoudigweg. Die gegevens vragen zij op bij het Belgische „Swift“, de digitale boekhouder voor internationale transacties. Swift kan helaas om technische redenen niet „doelgericht“ gegevens over betaalverkeer verstrekken en moet daarom informatie in „bulk“ verstrekken. Zo kan het gebeuren dat uw overboekingen richting, bijvoorbeeld, Japan, ergens op een FBI bureau komen te liggen. Omdat „terreur moet worden bestreden“. „Terreur“ in de meest vage, rekbare, definitie natuurlijk.

„De huidige (Europese) crisis is het gevolg van ontoereikende regulering van markten en doorgeschoten staatsverschulding. Dat eenzijdig op winstmaximalisatie gerichte financiële spelers over het wel en wee van complete volken kunnen beschikken, komt voornamelijk door politiek verzaken.“, verzucht de Duitse president Horst Köhler naar aanleiding van de „Euro-crisis“. Na het (gedeeltelijk) imploderen van de markten voor „Collaterized Debt Obligations“ of „Credit Default Swaps“ tijdens de zogenaamde kredietcrisis, en het redden van de banksector door het „socialiseren van de bankschulden“, wereldwijd, heeft „de politiek“ letterlijk niets gedaan om een dergelijke „tweede crisis“ te voorkomen. De nucleaire „derivaten bom“ tikt nog steeds, toezicht op de markt voor dergelijke producten bestaat niet en G7 of G20 toppen bleken niet meer dan slecht gespeelde panthomime rond bankiersbonussen. De zwakke (Monetaire) Europese Unie wordt nu in een corporatistische en rivalistisch verglobaliseerde wereld afgestraft. En geholpen. De „Europese integratie“ zal vanaf nu in een stroomversnelling geraken. Ten kostte van democratie, de levensstandaard van de gemiddelde Europeaan en ten bate van het kapitaal. 

Het Europese experiment breekt op dit moment wet na wet. De “non-bailout” optie, lidstaten van de Europese Unie mogen andere lidstaten niet financieel bijspringen, bestaat niet meer. De Europese Centrale bank koopt direct “op de markt” staatspapier bij banken op. Het IMF, Internationaal Monetair Fonds, in het begin van de “Griekse crisis” een non-optie wegens de verbondenheid met Amerika, schiet de EU te hulp. Met slechts artikel 122 uit het Verdrag van Lissabon als legale basis, “een lidstaat mag een andere lidstaat helpen in geval van een natuurkatastrofe of buitengewone omstandigheid”, wordt een 750 miljard Euro kostende “schuttersput” gegraven tegen “financiële aanvallen”. Alsof het natuurfenomenen als “regen” en “wind” zijn, wordt er gesproken over “de markt” en “investeerders” ("morgen zonnig met 15 graden en weinig investeerders"), die het vertrouwen hebben opgezegd in de “hoog verschuldigde Europese Unie”. Alleen “rigoreuze bezuinigingen” kan de Euro, de Europese Unie en de toekomst van ons allen redden. Europa is “geschokt”, en wordt keihard, vrij naar het boek van Naomi Klein, “geshocked”. 

Vanaf het ANP: Verhagen werkt aan vrij internet in Iran .
Minister Maxime Verhagen (Buitenlandse Zaken) heeft bij EU-beraad maandag algemene steun gekregen voor zijn idee om de uitvoer van internetfilters naar Iran te verbieden.
Ah fijn, het EU-exportproduct “internetfilters”. Een omzetknaller. Vraag: aan welke andere landen worden die filters dan geleverd?

Verhagen gaat het idee nu uitwerken, samen met zijn Finse collega.
Ah Finland, het land dat al lekker de filter op internet heeft gezet.

Verhagen heeft dat maandag gezegd na het beraad.’’Het moet ertoe leiden dat de Iraanse bevolking vrij toegang krijgt tot internet’’, zei Verhagen.
Verhagens kruistocht voor “internetvrijheid” is ontroerend. Maar meneer Verhagen, is het blokkeren van internetsites niet een Iraanse binnenlandse aangelegenheid? Gaan we ook een verbod op “uitvoer van internetfilters” naar Australië, Thailand, Finland, Denemarken, Groot-Brittannië en Zweden opleggen???

Byebye Sarkozy, byebye entertainment-industrie. “Les sages”, ofwel het hoogste Franse gerechtshof (grondwettelijke raad, om het zo te zeggen) heeft bepaald dat toegang tot internet een “menselijk basis recht” is. Dat betekent dat het “Three-Strikes-you’re-out” systeem, drie maal illegaal “iets” met copyright downloaden en afgesloten worden van het internet, in de Franse prullenbak kan. De staatsorganisatie die het internetverkeer in de gaten zou moeten houden, HADOPI, schendt privacy. Tegen de “Universele Verklaring van de Rechten van de Mens”, privacy schendend en tegen het “onschuldig tenzij tegendeel bewezen is” principe. Doei, “three strikes....” You’re out......

Er wordt in Europa flink “getapt”, “getrojan-d”, “opgeslagen”, “ge-databased”, “gecontrolleerd”, “gespioneerd” en weinig “gearresteerd”. Alles in het kader van de “oorlog-tegen-terreur(tm)”. Het gevaar van terreur is ondenkbaar groot dus worden staatsrechtelijke principes even vergeten. Het moet nu eenmaal. Nu kan men ondertussen aardig wat bedenkingen noteren of deze maatregelen überhaupt iets met terrorisme hebben te maken. Al eerder merkte het Amerikaanse “Department of Homeland Security” op dat sommige “anti-terreurmaatregelen” zoals “datamining” waardeloos zijn tegen Bin Laden, nu ligt er een rapport van het door George Soros, of all people, opgezette Open Society Institute dat concludeert dat Europese maatregelen “nutteloos” en “discriminerend” zijn. Europese landen verliezen massaal rechtsprincipes uit het oog in hun zucht naar nog meer regeltjes. Afkomst, ras, huidskleur en geloof spelen een belangrijke rol in opsporingsmethoden. Succes valt daarentegen nauwelijks op te tekenen. Natuurlijk, het is maar een onderzoekje. Prachtige maatregelen, zoals onze “Ausweis plicht” (iets wat in Duitsland pikant genoeg onbekend is), zijn blijvertjes. 

Werd vorige week het idee nog afgeschoten door het Europese parlement, in Frankrijk is vandaag het zogenaamde “Three Strikes You’re Out” systeem door het Nationale Assemblee aangenomen. Onder de wet kunnen internetconsumenten die drie maal illegaal content downloaden waarop copyright rust door hun provider kunnen worden afgesloten.

De ontwikkelingen in Frankrijk worden nauwlettend door andere regeringen gevolgd. Woensdag zal het Franse senaat de wet naar verwachting bekrachtigen. Een “staatsorgaan” gaat downloaders eerst waarschuwen met een email, daarna kunnen stappen worden ondernomen om de consument van het net te weren. John Kennedy van de internationale branche-organisatie voor de muziekindustrie IFPI begroette de maatregel als een “effectieve en proportionele manier om online copyright-schendingen aan te pakken”. 

Als de Russische president Poetin’s ambtstermijn ten einde loopt, doemt in het “westen” de vraag op: geeft de autoritaire Poetin zijn macht af? Er gaan geruchten over mogelijke aanpassing van de grondwet, een derde termijn voor de president of andere “noodgrepen” om Poetin aan de macht te houden. Plotseling is daar Dmitri Anatoljevitsj Medvedev, de voor Russische begrippen piepjonge presidentskandidaat voor Poetin’s partij “Verenigd Rusland”. Een loyalist opgeleid en geprepareerd in de coulissen van de Russische politiek. Medvedev wint, op de vleugels van de populariteit van Poetin, de presidentsverkiezingen voor “Verenigd Rusland” maar wordt gezien als een “verlengstuk” of “sokpop” van de uitgaande president. Iets wat onderstreept wordt als Poetin zichzelf parkeert in de functie van minister-president. De werkelijke machtsverdeling tussen het Russische “Witte Huis” (Poetin) en het Kremlin (Medvedev) blijft tot op heden onduidelijk. En Medvedev, zelfs voor Russen, een onbekende en een raadsel.