Zapruder Inc.

Het brutale politiegeweld heeft weinig effect gehad. Op dinsdag 17 mei 2011 staan wederom tienduizenden jonge Spanjaarden op het Puerta del Sol plein in Madrid om te protesteren. De demonstranten scanderen leuzen als „minder politie, meer onderwijs“ en „ze noemen het democratie, maar het is geen democratie“. De boodschap: stem niet meer op de traditionele links-rechts politieke partijen. Het knap honderd jaren durende experiment met de illusie van statistische volksvertegenwoordiging is in Spanje gesneuveld op schulden, werkloosheid, clientele-politiek en bezuinigingen. De staat Spanje reageert met een demonstratieverbod. In Griekenland slaat de politie bijna dagelijks protesterenden halfdood met de stalen grip van hun knuppel. Het excessieve geweld moet de „gewone burger“ afschrikken deel te nemen aan stakingen, optochten en oproepen tot burgerlijke ongehoorzaamheid. Het zorgenkind van de Euro-zone bevindt zich in een staat van burgeroorlog. Letterlijk. De burgerbevolking die zichzelf (eindelijk) ziet als melkluis van het (bank)kapitaal staat op tegen de zelfgekozen herders. In een wereld waar hedge funds nationaalstaten „bashen“, miljarden verslindende oorlogen worden gevoerd om strategische (energie)handels-routes, regeringen zoveel mogelijk over hun onderdanen willen weten, massamedia alleen vertellen en verslaan wat is toegestaan binnen de corporatistische partijlijn, private verliezen worden „gesocialiseerd“ en wat van belang is voor een bloeiende samenleving wordt afgebouwd, begint een nieuw tijdperk. De geschiedenis is niet dood. Het neofeodalisme begint. 

Met de meltdown van de Fukushima kerncentrale in het door de tsunami getroffen Japan, komt onvermijdelijk de wereldwijde discussie op gang of kernenergie wel een volwaardig alternatief is voor energie uit fossiele brandstoffen. Anti-kernenergiegroepen springen op om, ondanks de apocalyptische tragedie die het land treft, hun stokpaardjes af te stoffen en mee te liften op de slechte naam die kernenergie nu krijgt. Hoewel kernenergie in haar ontstaan werd gepresenteerd als een vervanger voor fossiele energie – omdat men ondermeer niet meer afhankelijk zou zijn van de politieke instabiliteit van de olieproducerende landen – werd voorbij gegaan aan het feit dat kernenergie te lijden heeft van dezelfde beperkingen als fossiele energie (dit nog even los van de grotere risico’s die het met zich meeneemt als het mis gaat). Kernenergie draait net als fossiele energie op een delfstof die moeilijk te winnen is en die eindig is, en dus inherent hetzelfde basisprobleem kent als fossiele energiebronnen. Hoewel de nucleaire grondstoffen net als aardolie en gas nooit helemaal op zullen raken, komt onvermijdelijk het Peak-moment waar het delven van de grondstof meer energie kost of geldverslindend wordt dan wat het uiteindelijk oplevert. Je vraagt je dan af waarom al die wereldleiders en knappe koppen zo vast blijven houden aan dit achterhaalde concept van energiewinning, helemaal als blijkt dat we daarmee ook nog ons milieu verzieken. Het antwoord lijkt geopolitiek te zijn.

Deng!Deng!Deng! Vergeet de 2012 cultus/mythe/maya/dingus. 2011, net een paar weken oud, wordt de knaller. Massa-stervende diertjes, overstromingen hier-en-daar en een exploderende Etna. Maar de echte “Big Bang” komt nog. Nee, niet de Goldman Sachs-truc met Facebook (hoe overtuig je miljoenen Facebook-junkies een “delete account” knop in te drukken? Hoe grappig zou dat zijn?), niet de ondergang van megalo-project Euro (Portugal heeft toch mooi 1.5 miljard verpatst, tegen 6.7% rente. Terwijl een gemiddelde bank voor.....ongeveer 1% bij de ECB leent!), niet climategate 3.5, niet schietgraage Amerikanen (waar ook ter wereld), niet peak-gas in Europa. Nee. De bom worden de voedselprijzen. Met dank aan de Centrale Banken, bij u op de hoek of iets verder weg, die voor niks geld weggeven aan speculanten die graag iets van waarde voor dat fiat-geld kopen. Gevolg: 1 miljard hongerige. Ow ja, speculatie maakt natuurlijk slechts een paar procent (uche!) van de prijs (uh, zoals bij cacao?) maar één slechte oogst is genoeg voor Algerije/Tunesië wereldwijd. Nu eens kijken hoe creatief die Q1 2011 inflatiecijfers gaan worden. 

Iedereen weet het en toch willen we er niet aan: onze huidige voedselketen is eindig en het hoogtepunt is in zicht. Hebben we nu nog alle luxe van duizenden artikelen in de supermarkt, straks komt daar onherroepelijk een einde aan. Althans, voor de mensen die het dan niet meer kunnen betalen. Onze voedselketen is uiterst onduurzaam omdat ze in toenemende mate op olie is gebaseerd. Olie om gewassen te verbouwen, olie om er veevoer van te maken, olie om het ‘op te waarderen’ en olie om alle eindproducten van de ene naar de andere kant van de wereld te vervoeren. Dit heeft als direct gevolg dat er bossen en andere ecosystemen voor geruimd moeten worden en dat het een enorme berg afval oplevert in de vorm van CO2-uitstoot en alles wat er gedurende de logistieke keten bijkomt. De calorische rekensom komt erop neer dat we veel meer energie erin stoppen dat we er aan voedingsenergie uithalen. Plus dat door de extensieve en onduurzame technieken er toenemende bodemverschraling ontstaat en een afname in biodiversiteit van zowel plant als dier. Een eindig model wat we niet onder ogen willen zien totdat de schappen in de buurtsuper leeg raken.

De Verenigde Staten waren het eerste land dat peakoil ondervond. In 1970 bereikte de binnenlandse olieproduktie haar hoogtepunt. Sinds 1970 zijn de VS een importeur van aardolie, het verbruik is groter dan het land zelf produceert.
Vanaf Gerald Ford houdt elke nieuwe president een traditionele “we-moeten-minder-afhankelijk-worden-van-buitenlandse-olie"-toespraak. De meeste Amerikanen zappen dan snel weg. De president houdt de rest van zijn ambtstermijn wijselijk zijn mond over peakoil. De oplopende energierekening van de VS begint steeds zwaarder te wegen, vooral sinds de olie in prijs is verdrievoudigd (van $25 naar $75 per vat). Je kunt dagelijks in de krant lezen dat de economische macht en de welvaart van de VS afneemt. Uit een onderzoek van Gallup blijkt dat de gemiddelde Amerikaan nog maar $59 per dag uitgeeft, tegen $99 in 2008.

M. King Hubbert ontdekte in de jaren 50 dat iedere oliebron op een gegeven moment een maximale productie haalt, cq de piek van Hubbert. Daarna vloeit er minder olie uit de bron en op een gegeven moment moet er zelfs gepompt worden om de laatste olie naar boven te halen. De theorie die hij ontwikkelde, bleek ook uit te komen voor de totale productie van alle olievelden in de Verenigde Staten. King Hubbert voorspelde daarop dat de totale olieproduktie in de VS in 1970 zou pieken en daarna zou dalen. Hij kreeg gelijk. De VS veranderde in de 10 jaar na 1970 van ’s werelds grootste olieproducent in ’s werelds grootste olie-importeur. Maar toen was olie nog goedkoop. Van de 54 olieproducerende landen op de wereld hebben er inmiddels al 40 de productiepiek gepasseerd: waaronder Mexico, Groot-Brittannië en Noorwegen. Het vervelende is dat alternatieven voor olie, zoals aardgas en steenkool, ook beperkt voorradig zijn en dat aardgasvelden en steenkoollagen ook een piekproductie vertonen. De wereldsteenkoolpiek valt waarschijnlijk al voor 2020 en de wereldaardgaspiek niet veel later. Het blijkt dat de de winning van de meeste andere delfstoffen uit de aardkorst ook verloopt volgens de theorie van Hubbert. Zo is inmiddels peak-goud in 2002 gepasseerd. Peak-strontium in 2005, peak-wolfraam in 2004, peak-platina in 2006. Wat staat ons te wachten ?

In het VN hoofdkwartier “Carbon Credits” in het Duitse Bonn klinkt eventjes een “whoopsi”. Dit keer geen klimaat-alarmistische IPCC rapporten met overgeschreven schoolwerkstukjes en fondsenwerf-angstcampagnes die de zelfbenoemde “klimaat-kredietbank” laat zweten. Nope. “Het fantastische werk van de VN-collega’s die nogal opzichtig beweren dat Nigerianen zelf hun land vervuilen in plaats van oliereus Shell misschien?”, hoor ik jullie vragen. Nope. Denk meer in de richting van het Wereldnatuurfonds/oerwoud-credits-schandaal. Hoe geniaal is dit? Terwijl de VN bepaalde chemische fabrieken beloont (met carbon-credits) voor het vernietigen van bepaalde broeikasgassen, beloont de VN diezelfde chemische fabrieken voor het produceren van diezelfde broeikasgassen. Conflictje tussen het “Verdrag van Koyoto” (broeikasgassen weg) en het “Verdrag van Montreal” (ozonlaag vriendelijke gassen gebruiken, graag).

Op naar het volgende cap&trade schandaal...... 

In het Pentagon sproeide koffie over buro’s en monitoren, in Washington zelf werden nijdig complete dossiers verscheurd, in Brussel werd achter oren gekrabt en in Tel Aviv de volgende bestellingen (gratis) bunkerbusters richting USA verstuurd. In Teheran klonk uit de burelen van de Revolutionaire Garde en religieuze elite The Beatles („With a little help from my Friends”) en Dionne Warwick („That’s what Friends are for“) voor dagen in een loop gedraaid. Ongeveer. De multipolaire wereld, of “nieuwe wereld” scoort haar eerste diplomatische coup tegen het Amerikaanse “empire” en haar vazallen, notabene in de strijd om Iran’s nucleaire programma. Met de “nuke-deal” tussen Turkije, Brazilië en Iran, een exacte kopie van het voorstel van de “groep van 6” (USA, Rusland, Frankrijk, VK, Duitsland en EU) dat eind 2009 met veel westers boe-geschreeuw door een argwanend Iran werd „verworpen“, lijkt een vierde ronde door de VN-veiligheidsraad goedgekeurde sancties tegen het regime in Teheran eventjes op een zijspoor te zijn beland. Al zal vredesnobelprijswinnaar en pr-goochelaar Obama er alles aan doen om de “oude wereldorde” te herstellen.

„De huidige (Europese) crisis is het gevolg van ontoereikende regulering van markten en doorgeschoten staatsverschulding. Dat eenzijdig op winstmaximalisatie gerichte financiële spelers over het wel en wee van complete volken kunnen beschikken, komt voornamelijk door politiek verzaken.“, verzucht de Duitse president Horst Köhler naar aanleiding van de „Euro-crisis“. Na het (gedeeltelijk) imploderen van de markten voor „Collaterized Debt Obligations“ of „Credit Default Swaps“ tijdens de zogenaamde kredietcrisis, en het redden van de banksector door het „socialiseren van de bankschulden“, wereldwijd, heeft „de politiek“ letterlijk niets gedaan om een dergelijke „tweede crisis“ te voorkomen. De nucleaire „derivaten bom“ tikt nog steeds, toezicht op de markt voor dergelijke producten bestaat niet en G7 of G20 toppen bleken niet meer dan slecht gespeelde panthomime rond bankiersbonussen. De zwakke (Monetaire) Europese Unie wordt nu in een corporatistische en rivalistisch verglobaliseerde wereld afgestraft. En geholpen. De „Europese integratie“ zal vanaf nu in een stroomversnelling geraken. Ten kostte van democratie, de levensstandaard van de gemiddelde Europeaan en ten bate van het kapitaal. 

Het Europese experiment breekt op dit moment wet na wet. De “non-bailout” optie, lidstaten van de Europese Unie mogen andere lidstaten niet financieel bijspringen, bestaat niet meer. De Europese Centrale bank koopt direct “op de markt” staatspapier bij banken op. Het IMF, Internationaal Monetair Fonds, in het begin van de “Griekse crisis” een non-optie wegens de verbondenheid met Amerika, schiet de EU te hulp. Met slechts artikel 122 uit het Verdrag van Lissabon als legale basis, “een lidstaat mag een andere lidstaat helpen in geval van een natuurkatastrofe of buitengewone omstandigheid”, wordt een 750 miljard Euro kostende “schuttersput” gegraven tegen “financiële aanvallen”. Alsof het natuurfenomenen als “regen” en “wind” zijn, wordt er gesproken over “de markt” en “investeerders” ("morgen zonnig met 15 graden en weinig investeerders"), die het vertrouwen hebben opgezegd in de “hoog verschuldigde Europese Unie”. Alleen “rigoreuze bezuinigingen” kan de Euro, de Europese Unie en de toekomst van ons allen redden. Europa is “geschokt”, en wordt keihard, vrij naar het boek van Naomi Klein, “geshocked”. 

Beste Irakezen,
wij willen graag de olie uit jullie land, het liefst zo goedkoop mogelijk, anders stort de wereldeconomie in. We betalen er graag voor in snel devaluerende dollars. Maar jullie moeten wel in je eigen land blijven wonen. Jullie zijn niet welkom in onze steden vol pracht en praal.

Beste Surinamers,
geef ons jullie bauxiet. Wij maken daar aluminium van. Mooi spul, waar de mensheid wat aan heeft. Dat kunnen jullie zelf niet. Jullie zitten liever lui in de schaduw in het oerwoud. Blijf maar lekker zitten, kom vooral niet meeprofiteren van de winst die wij maken op jullie bauxiet.

Beste Columbianen,
wij willen jullie koffie…

Het hooggerechtshof heeft bepaald dat lobbyen een fundamenteel recht is van bedrijven. Lobbyen - voor de nieuwkomers op deze aarde - is het omkopen van politici door ze geld te geven voor hun campagnes, leuke baantjes in het vooruitzicht te stellen enzovoort. Het is nu dan ook officieel: het congres is te koop. Was het natuurlijk altijd al, zeker onder Obama die ook al de beste plekjes in de overheid gaf aan de hoogste bieders en het belangrijkste beleid laat bepalen door stromannen van big-industry. Wat dat betreft niets nieuws maar de constatering dat zelfs de grondwet Amerikanen niet kan beschermen tegen het grootste kankergezwel van de moderne wereld, winst ten koste van alles, komt wel even hard aan. En Obama riep tijdens zijn verkiezingscampagne nog wel zo enthousiast dat hij het lobbyen aan banden ging leggen. Hij acteert dan ook verbitterd:  “a major victory for big oil, Wall Street banks, health insurance companies and the other powerful interests that marshal their power every day in Washington to drown out the voices of everyday Americans.” maar hey, wat dacht die clown dan? Alsof hij niet begreep dat hij ook maar gewoon een usefull idiot was, bedoeld om het domme publiek te belazeren met holle praat. In Europa is het trouwens niet anders, De Europese Commissie is ook gewoon een verlengstuk van de industrie. Het beleid van de EC wordt letterlijk gedicteerd door de industrie-lobby, maar Europa is nog ondoorzichtiger dan de VS en de media nog slaafser. Democratie, globalisering, you gotta love it…

Wanneer je weer eens een tros bananen uit het van de supermarkt plukt, besef je vaak niet wat voor rotzooi eraan zit. En dan praten we niet alleen over de enorme hoeveelheid pesticiden die er overheen gespoten zijn, maar over het bloed dat er letterlijk en figuurlijk aan kleeft. De fruitcorporaties Dole (voorheen Standard Fruit) – en Chiquita (voorheen United Fruit) hebben in de landen van Centraal-Amerika zoals Honduras, Nicaragua, Guatemala hun imperium opgebouwd volgens het handboek van de V.O.C.: kolonialisme door corporaties die samenwerken met overheden. Zo ontstonden de zogenaamde bananenrepublieken. Dit betekent niet alleen uitbuiting van de lokale werkers, roof van water en landbouwgrond voor fruitteelt waardoor zelfstandige landbouw praktisch verdampte en toenemende corruptie van bovenaf, maar in wezen een verdere verarming van de landen en het einde van hun zelfstandigheid. Toch wordt er af en toe een poging gedaan om de hegemonie van deze machtige bedrijven te doorbreken en dan kom je onvermijdelijk in de rechtszaal terecht. Zo ondervond ook de advocaat Juan Dominguez, die als David tegen Goliath (in de vorm van Dole) de strijd aanging om compensatie te krijgen voor fruitwerkers in Nicaragua.

Hoewel een typische blockbuster voor het grote publiek, verdient Avatar het om in de Zapcinema-annalen opgenomen te worden. Niet vanwege het astronomische bedrag dat James Cameron kwijt was aan de meer dan verbluffende special effects, of het feit dat de film bijna 10 jaar kostte om gemaakt te worden, maar om de verschillende boodschappen die de film richting de kijker slingert die bewijzen dat Cameron eigenlijk gewoon een ouwe hippie is. Aangezien het een megablockbuster is die nogal een stevige “return on investment” vraagt (en die inmiddels ook ruimschoots behaald heeft) en daardoor niet te ingewikkeld kon worden, zijn de boodschappen niet zo subtiel gebracht als je zou willen. Maar er zitten genoeg mooie elementen in die de gemiddelde Zapruder -en filmfan zullen aanspreken. Dus toog de Zapruderredactie bij wijze van Nieuwjaarsborrel dit keer zonder aluhoedjes maar mét gerse 3D-brilletjes op de neus naar de bios.

Let op, deze filmreview bevat spoilers!!

Nee, dit gaat niet over onoirbare handelingen met snoezige knaagdieren maar om wat volgens sommige complotters de diepere betekenis is achter de CO2-hoax. Eerder konden we al lezen dat men in Kopenhagen de burgers en milieustrijders probeerde te paaien met persoonlijke zingeving en de kans op het redden van Moeder Gaia. Ondertussen kunnen de banksters lachend weer hun zakken vullen met de Cap & Trade handel in CO2-derivaten en de regeringen weer stiekem hun neokolonialistisch plannetjes uitvoeren. Hoewel dit op zich al erg genoeg lijkt gaat het kennelijk nog verder dan dit. De klimaathype zou een complot zijn dat al enige decennia in de maak is en dat niets anders tot doel heeft dan het installeren van een wereldregering onder één munt en onder één heersend orgaan. Hoewel dit natuurlijk het zoveelste vingerwijzing is naar een NWO in oprichting is het idee van een wereldwijde regering niet vreemd. Onze geschiedenis kent tal van grote rijken die grote delen van de wereld beheersten zodat men gerust kan spreken verschillende wereldregeringen in het verleden. Of de CO2-hoax het nieuwste wapen is van konkelende NWO-ers? Volgens velen wel degelijk.

Nog voordat de tot vervelens toe gehypte “klimaatconferentie” in Kopenhagen van start ging, laten de gezamelijke Nederlandse banken weten dat zij “hopen op een robuust akkoord”. Zoiets zou je van een Triodos nog kunnen verwachten, en toegegeven: vrijwel iedere corporation is tegenwoordig marketingtechnisch gedwongen om aan “greenwashing” te doen, toch valt een dergelijk communiqué op. Banken en klimaatverandering? Yep. Banken zijn zelfs extreem geintresseerd in klimaatverandering. Niet omdat zij zo begaan zijn met onze planeet, of zoals Al Gore en de VN “geloven” in klimaatverandering, maar omdat er enorm, en werkelijk enorm, veel geld te verdienen valt met milieu. Of eigenlijk: CO-deux. De nachtelijke beraadslagingen van verschillende wereldregeringsleiders, officieel om “de wereld te redden”, hadden in werkelijkheid niet zoveel te maken met “de wereld redden”. De miljarden die Hillary Clinton, Angela Merkel en Gordon Brown voor de “arme landen” op tafel gooiden, kwamen niet opeens tevoorschijn uit nobele idealen, maar uit het blazen van de volgende financiële bubbel. Kopenhagen ging om derivaten, CO2-handel en neokolonialisme. 

Michael C. Ruppert is een beetje de verre, oude (vieze) knuffeloom van Zapruder Inc. De oud LA smeris struikelde ooit over CIA-drugshandel, ging vervolgens lastige vragen stellen aan Amerikaanse politici en richtte uiteindelijk het oer-complotterblog (al kun je het eigenlijk niet zo noemen) From The Wilderness op. Ruppert is tevens de schrijver van Crossing the Rubicon, volgens de gehele Zapruder Inc. redactie het (het enige waarover we het met elkaar eens zijn) ultieme 911-boek. Geen ontploffende torens, maar duizenden en duizenden feitjes, onderbouwd door duizenden referenties en artikelen, opgetekend binnen een geopolitiek raamwerk met als belangrijkste leidraad: Peak Oil. Ruppert maakt zich zorgen om peakoil en ziet peakoil als belangrijkste leitmotiv voor alles wat in onze tijd op het internationale-, maatschappelijke-, en politieke toneel afspeelt. Volgens Mike Ruppert stormt de mensheid in sneltreinvaart af op een onovertroffen ramp. CoLLapse.

***dit artikel heeft een addendum (oorspronkelijk gepost 26/10/09)***

Was er vroeger een Brit nodig om de Arabische stammen te verenigen tegen de koloniale Turkse overheersing, nu richten de Arabische Golfstaten zich wederom op Europa voor iets dat in 2010 handels -en monetaire eenheid zal moeten brengen. De Euro staat namelijk model voor een nieuw op te richten monetaire unie van de olieproducerende Golfstaten. Uit dit pan-Arabische initiatief zou zelfs een nieuwe munt voort moeten komen - de Gulfo - die de dollar als petro-munt zou moeten vervangen. Met supersweet oliereuzen als Saoedi-Arabië en Koeweit en een gezamenlijk bruto nationaal product van 1,2 biljoen dollar zou dit de dollar - en dus de Verenigde Staten - weleens erg nerveus kunnen maken. De Arabieren vinden de dollar te zwak en voelen de toenemende concurrentie van de Chinezen. Opmerkelijk is dan ook dat megaproducent Saoedi-Arabië deel uitmaakt van dit initiatief, een land dat namelijk enorm afhankelijk is van de VS voor haar buitenlandse investeringen en militaire protectie. Daarbij komt ook dat alleen al dreigen met het ontkoppelen van de dollar als ‘s wereld oliemunt, dit Arabisch landen kwam te staan op zeer dreigende taal en tapijtbombardementen en zwaar bewapende G.I.’s huurlingen op eigen grond. Saddam dreigde ook al met iets dergelijks en mocht toen definitief het veld ruimen. Iran krijgt nu flak vanwege eerder dreigen naar de Euro over te stappen. Nu komen daar de Golfstaten bij en wie weet meer Arabische landen. Zijn het slechts schijnbewegingen? Wil men de aangeschoten beer (VS) verder in de romp bijten om langzaam dood te laten bloeden? Of is dit echt een internationale valuta-coup van de olielanden en moeten wij ook vrezen voor nog verder toenemende brandstofprijzen? Het wordt interessant te zien hoe de Amerikanen hierop reageren.

Corporaties en Internet
Maar hoe zit het dan met het internet? Daar waar de mensen en hun interactie door de corporaties steeds meer wordt ondergraven is dit ultieme sociaal platform er toch voor de mensen? Nee, helaas, want ook het internet is omgeturnd van een sociaal platform tot een marktplaats waar corporaties de dienst uitmaken. Mensen definiëren zich tegenwoordig aan de hand van hun consumptie en op het internet wordt dit nog extra uitvergroot: door profielen aan te maken op de websites waar je je spullen koopt of op netwerk communities kun je melden welke boeken je leest, welke films je bekijkt, wat voor muziek je beluistert en welke gadgets je aanschaft. Deze aankopen en voorkeuren ‘vertellen’ wie je ‘bent’ op een manier die corporaties enorm aanspreekt, namelijk communiceren op basis van consumptiepatronen. Mensen geven perfecte consumentenprofielen van zichzelf op die weer andere consumenten moeten aantrekken met een overeenkomstige smaak. Niet eerder werd het corporaties zo gemakkelijk gemaakt om informatie over hun consumenten te verzamelen nu men met elkaar communiceert in een vorm die het corporaties toestaat nog meer spullen te verkopen. Het delen van interesses op basis van consumptief gedrag wordt weerspiegeld in ‘vriendschappen’ die je sluit: op LinkedIn gaat het erom hoeveel zakelijke connecties je hebt en bij welke groepen je bent aangesloten, op social platforms als Hyves en Facebook is men continu bezig met het opwaarderen van de eigen virtuele identiteit totdat deze in iets verandert dat interessanter is dan de eigen reële identiteit. Je kunt een ‘vriend’ worden van een muziekband en hun laatste nieuws ontvangen (lees: meer reclame voor hun producten) of toetreden tot de kring van andere consumenten om hun liefde te delen voor lifestyle-bedrijven zoals Apple of Diesel en megamerken als Nike of Starbucks. Al deze ‘vrienden’ bepalen je online identiteit en zijn in veel gevallen niet eens echte personen.

Big Pharma: zieke mensen = is business
De geneesmiddelenindustrie legt het grote probleem al bloot in haar benaming: het is een industrie. Hier wordt geld verdiend aan zieke mensen. Mensen die gezond zijn of beter gemaakt, daar valt niets aan te verdienen, dus dicteert de logica dat meer zieke mensen beter voor de business zijn. Dit klinkt amoreel en verwerpelijk, maar in de logica van een corporatie bestaan dit soort subjectieve argumenten niet. Een geweten is een luxe die een corporatie niet heeft, aangezien het flink conflicteert met optimaal geld verdienen. Het sleutelwoord binnen deze industrie is patent: met behulp van patenten kan geld verdiend worden. Veel geld. En aangezien patenten aflopen is het ook zaak om zo snel mogelijk ‘return on investment’ te verkrijgen voordat de concurrentie ook het medicijn kan gaan produceren en de gouden marges verdwijnen als sneeuw voor de zon. Het vervelende is dat deze industrie wel in een heel belangrijk gebied zit, namelijk het beter maken van mensen en zo het beter maken van onze wereld door de kwaliteit van leven te verhogen voor iedereen. Dat is nogal een belangrijke taak om over te laten aan de kille parameters van marktwerking.