Zapruder Inc.

De verhaallijn rond de hypothetische Iraanse atoombom is weer terug van, eigenlijk, nooit weggeweest. Vergeet de Israëlische en westerse geheime diensten bij elkaar verzonnen “dodgy” inlichtingen van de VN-waakhond IAEA, vergeet de periodieke Israëlische hysterie over de mullah-bom die (al bijna tien jaar lang) binnen een jaar in elkaar geschroeft wordt of verhalen over smokkel in atoombom-onderdelen richting Teheran. Het “atoombom"-concept is ondertussen zo uitgemolken dat feitelijk bewijs over het in het geniep sleutel aan massavernietigingswapens door de olie- en gasrijke sjiietische staat er domweg niet meer toe doet. De door het Iraanse nucleaire programma “diep verontruste” staten, lees de EU, Israël, soennietische Golfstaten en de USA, rest tegenwoordig niets anders meer als slecht bij elkaar gelogen operette, dat weinig indruk maakt op de rest van de (Rusland, China) internationale gemeenschap, maar nog steeds slaafs wordt uitgedragen door de westerse media. “De druk van sancties moet bewerkstelligen dat Iran aan onze wens om terug te keren aan de onderhandelingstafel ernst neemt.”, kwaakt de EU minister voor Buitenlandse Zaken Ashton na het EU besluit eenzijdig nieuwe sancties tegen Iran af te kondigen. Diezelfde Ashton weigert ondertussen al een maand lang om, op aandringen van Teheran, een nieuwe agenda voor gesprekken op te stellen. De „groep-van-zes“, de diplomatische onderhandelingsgroep rond Iran’s atoomprogramma, partners Rusland en China halen de wenkbrauwen op. 

Wat kan beter een wereldwijde recessie inluiden dan torenhoge prijzen voor olie-futures. Nu de “geopolitieke-factor” een dikke 25% bovenop de prijs van olie tikt, gaat het smeermiddel van de verglobaliseerde industriële wereld de komende tijd duur betaald worden. Te beginnen met de grootste gezamelijke militaire oefening van de Verenigde Staten en Israël. Duizenden Amerikanen in het Beloofde Land, om raketafweer-systemen te testen, en wat oorlogsschepen en duikenboten vlak voor de kust van Iran. Samenwerking, intergratie en oorlogsscenario’s zijn de codewoorden voor het Israëlische-Amerikaanse oorlogje spelen (dat ieder moment “live” kan gaan). Schietschijf-natie Iran kondigt daarnaast nog meer heen-en-weer geschuif en geschiet in Persische Golf aan, en traint wat aan de grens met Afghanistan. Groot-Brittannië stuurt ondertussen haar meest high-tech oorlogbodem richting de olie-slagader van Hormuz. Mocht er “per ongeluk” is verkeerd gaan bij al dit scheepsverkeer, liggen bij de International Energy Agency (IEA) al de draaiboeken klaar om 14 miljoen vaten olie uit verschillende strategische reserves per “Persische-Golf-lamgelegde-dag” op te soeperen. In de havenstad Tartus van regime-change kandidaat nummer 1 Syrië is ter perventie van onverhoopte NATO-acties-ter-bescherming-van-burgers de volgende lading Russische marineschepen aangekomen. Diezelfde Russen die in Roebel willen betalen voor Iraanse olie. ***Deze week hopelijk van start met de Maandagmorgenbriefing editie 2012***

“Het feit dat ik deze wet als geheel ondersteun, betekent niet dat ik het met alles wat in deze wet staat eens ben. In het bijzonder, heb ik deze wet onderschreven ondanks mijn reserveringen ten aanzien van bepaalde paragrafen die het vastzetten, ondervragen en vervolgen van personen die van terroristische activiteiten worden verdacht regelen.” Jawel, de nieuwe National Defence Authorization Act is wet en vanaf nu, precies op het moment dat bijvoorbeeld #occupy-bewegingen aan de stoelpoten van de corpocratie beginnen te zagen, kan iedere pipoo die door de powers-that-be wordt verdacht van terroristje-spelen ook binnen de grenzen van homeland USA voor eeuwig, zonder normaal proces, in de kerkers gegooid worden. Hopsa, een paar eeuwen burger- en mensenrechten overboord. Maar de NDAA kent nog veel meer addertjes onder het gras. Zo kan ieder financieel instituut, waar ook ter wereld, dat zaken doet met Iran rekenen op Amerikaanse straf-sancties. Kortom: de zweep voor Russen, Chinezen en een handvol Europese landen. Nog los van het feit dat deze boycot een directe oorlogsverklaring aan Iran zelf is. 

Geweldige Obama-tv. De Amerikaanse president vraagt de Iraanse machthebbers hoogstpersoonlijk om de teruggave van de RQ-170 Sentinel drone dat om onbekende redenen in de handen van Teheran is “gevallen”. Officieel wordt er immer nog geen spionage-drone vermist, of wordt er toegegeven dat een dergelijk onbemand vliegtuig verloren is gegaan, maar na de Iraanse propaganda-show rond het toestel kan niemand ontkennen dat Iran plotseling in het bezit is van dit stukje Amerikaanse high-tech. De opperbevelhebber van het Amerikaanse leger bevestigt wat eigenlijk iedereen al weet. Dat Obama nu staat te bedelen om zijn speeltje is niet alleen onderdeel van de overweldigende en uitgekookte campagne tegen de mullah-staat, inclusief “terreur-plots”, IAEA-rapporten over nucleaire wapenprogramma’s en merkwaardige moordzaken rond Iraanse wetenschappers; met het verlies van een als “top-secret” geclassificeerde “Sentinel” hebben de Amerikanen ook een daadwerkelijk reusachtig probleem. Op dit moment rommelen Iraanse ingenieuren aan de met spionage-, zoek-, herkenning- en stealth-techniek uitgeruste drone en tonen Russische en Chinese technici ongetwijfeld interesse. Indien daarnaast geruchten over het “hacken” van de drone waar zijn, ligt het Pentagon’s belangrijkste militaire doctrine voor de komende jaren, het “AirSea Battle” concept in duigen. 

Imploderende monetaire unies, zombie-banken, wereldwijde protesten tegen neofeodalisme en parlementarisme, machtsverschuivingen van west naar oost, het kantelende plateau van de olie-peak, tijd om de oorlogstamtam uit de kast te halen.

bron: Stratfor

Van Arnold Schwarzenegger naar Monty Python. Nog geen twee dagen na de spectaculaire onthullingen over een “Iraans terreur-plot op Amerikaanse bodem” blijft van het hele verhaal rond dader Manssor Arbabsiar, een mislukte tweedehandsauto-verkoper, en het dodelijke “masterplan” van de Iraanse Al Quds brigades weinig meer over. “Een belediging voor de wereldwijde intelligentie”, klonk het uit Teheran, en beter hadden de Iraniërs het eigenlijk niet kunnen omschrijven. De zaak rond Arbabsiar is een zogenaamde “sting” operatie, een “methode” die de laatste jaren steeds vaker wordt ingezet door de FBI en andere Amerikaanse veiligheidsdiensten om zo nu een dan een terroristisch complot op te rollen. Bij deze methode worden vrijwel uitsluitend labiele personen uitgezocht die zich vervolgens door agenten in, achter een FBI-bureau uitgedachte, terreurplotten laten verwikkelen. Maar hoe hilarisch slecht het “Iraanse complot” ook geregiseerd mag zijn, de Amerikaanse regering blijft zelfs met de billen bloot bloedserieus. 

Het is bijna als een lang vergeten scenario uit de donkerste dagen van Arnold Schwarzenegger: twee Iraanse agenten gelieerd aan de Al Quds brigades van de Iraanse Revolutionaire Garde willen de ambassadeur van Saudi Arabië midden in Washington ombrengen. Of de Saudi wordt overhoop geschoten of hij wordt opgeblazen met “massavernietigingswapens”. Als we toch bezig zijn nemen we meteen de Israëlische ambassade mee (volgens niet nader genoemde bronnen). Om het een en ander te bewerkstelligen zullen Mexicaanse huurmoordenaars ingeschakeld worden. Helaas bleken de Mexicanen Amerikaanse agenten. Een complot en een internationale rel is geboren, aangevuurd door complete hysterie op CNN en FOX News. Iran plant allerlei verschillende aanslagen, overal. De (onbewezen) octopus van het internationale terrorisme slaat nu eindelijk toe. De Amerikanen houden zich meteen maar het recht voor om “met alle mogelijke middelen te reageren”. Alleen, de hamvraag, waarom zou Iran een ambassadeur midden in de VS willen ombrengen? Motief, of motivatie eigenlijk, ontbreekt compleet in het door Eric Holder prachtig uitgeschilderde terreur-plot. 

Terwijl superworm Stuxnet zich een weg vreet door de door Siemens aangedreven wereld, hebben we een officiële verdachte voor het in elkaar sleutelen van dit ingenieus stukje malware. We hebben hier waarschijnlijk te maken met een echte cyberaanval, die (onbedoeld) wat „collateral damage“ aanricht, gericht op de Iraanse kerncentrale bij Bushehr. De dader? Het Israëlische special forces unit 8200. Een stukje code in Stuxnet bevat het woord “myrtus”, of in het Hebreeuws Hadassah, de meisjesnaam van Ester de joodse koningin van Perzië. Oke, matig bewijs. Laat nu ook nog een unit 8200 medewerker op de gebruikelijke ”kaltstell-methode” gearresteerd zijn. Hmm. Iran is het meest getroffen en het opstarten van de Iraanse kerncentrale is nu tot nader order uitgesteld. Leuk, maar wie kan er nu aansprakelijk worden gesteld voor de door Stuxnet veroorzaakte puinhoop?
In Nederland oefenen we as-we-speak met de Amerikanen in Cyber Storm III op dergelijke scenario’s. ***dank Preacher***

Bent u als belegger het ook zat om drie-maandelijks uitgekleed te worden door de high-frequency-traders? Het zat om midden in de “pump-and-dump” te zitten? Voor u is de “cat” wel “uitgebounced” maar toch bent u bereid om risico te nemen, u beschikt over een flink kapitaal en u houdt van een gokje? Dan is GeoVol, ons nieuwe hedge fund, misschien iets voor u. U verwacht binnenkort een Israëlische aanval op Iran? Met of zonder Israëlische kernwapens? U denkt in te kunnen schatten wie er uiteindelijk bij het conflict betrokken zullen raken en u wilt uzelf indekken of profiteren van misschien wel de “derde”? Bij ons kunt u zelf een “risico-profiel” opstellen en uw investeringen daarop laten inspelen. GeoVol: oorlog moet geen verlies maar winst te zijn.

„New Hitler“ Mahmoud strikes again. In vijandelijk territorium verklaart de Iraanse president doodleuk dat “de Amerikanen zelf achter de aanslagen van 911 zaten”. Gelijk chaos op de politieke kleuterschool. Maar terwijl de uitspraken van Mahmoud krantenkoppen scoren, valt het (misschien wel) belangrijkste geopolitieke nieuws van het jaar onder de tafel. Rusland en Israël hebben een militair pact gesloten. Zeer, zeer opmerkelijk, daar Rusland traditiegetrouw de grootste wapendealer van Arabische landen is, en Israël in 2008 nog een dubieuze rol bij de Georgisch-Russische oorlog speelde (Israël traint het Georgische leger). Het eerste resultaat van het pact is er al: „Gazprom-nation“ zal geen S-300 luchtafweersystemen aan Shanghai Corporation Organisation kandidaatlidstaat Iran leveren. Dat is pas nieuws. Bovendien, op het meer conspiratuele vlak: werd de complexe worm Stuxnet gebouwd om de Iraanse kerncentrale in Bushehr aan te vallen?

In het Pentagon sproeide koffie over buro’s en monitoren, in Washington zelf werden nijdig complete dossiers verscheurd, in Brussel werd achter oren gekrabt en in Tel Aviv de volgende bestellingen (gratis) bunkerbusters richting USA verstuurd. In Teheran klonk uit de burelen van de Revolutionaire Garde en religieuze elite The Beatles („With a little help from my Friends”) en Dionne Warwick („That’s what Friends are for“) voor dagen in een loop gedraaid. Ongeveer. De multipolaire wereld, of “nieuwe wereld” scoort haar eerste diplomatische coup tegen het Amerikaanse “empire” en haar vazallen, notabene in de strijd om Iran’s nucleaire programma. Met de “nuke-deal” tussen Turkije, Brazilië en Iran, een exacte kopie van het voorstel van de “groep van 6” (USA, Rusland, Frankrijk, VK, Duitsland en EU) dat eind 2009 met veel westers boe-geschreeuw door een argwanend Iran werd „verworpen“, lijkt een vierde ronde door de VN-veiligheidsraad goedgekeurde sancties tegen het regime in Teheran eventjes op een zijspoor te zijn beland. Al zal vredesnobelprijswinnaar en pr-goochelaar Obama er alles aan doen om de “oude wereldorde” te herstellen.

Goed, er is Haiti, een Pakistan, oorlog in Afghanistan en een mission-unaccomplished in Irak. Landen die op papier een “top-prio” zouden moeten zijn van een gemiddelde, Amerikaanse, minister van Buitenlandse Zaken. Maar afgezien van een kort “uitstapje” naar de snelst groeiende Amerikaanse legerbasis Haiti, lijkt de agenda 2010 van Hillary Clinton vooral volgeschreven met het woord “Iran”. Een min-of-meer obsessie die de minister deelt met de extreem-rechtse Israëlische minister-president Netanyahu. Alsof de binnenlandse problemen van Israël niet genoeg zijn, lijkt Netanyahu ook voornamelijk bezig te zijn met het onderwerp “Iran”. Dit dynamische duo vliegt de wereld rond om een “coalitie” te vormen tegen de “Mullah-staat” en de harten warm te krijgen voor straf-sancties. Het “project” Iran, een erfenis van de regering George W. Bush, ligt na een periode van relatieve rust weer op de tekentafels van het Pentagon. Openlijk wordt gesproken over een “militaire optie”. Het spel is weer begonnen.

De westerse MSM bestookt ons met alles dat negatief is over Iran en schuwt daarbij niet om ordinaire leugens, bedrog en volksverlakkerij te gebruiken om ons te waarschuwen dat een nucleair Iran een absolute bedreiging voor de wereld is.

De hypocriete politieke spelletjes van de wereldmachten om de “dolle hond” Israël ter wille te zijn om de enige (ongecontroleerde} kernmacht in het Midden-Oosten te laten blijven zijn niet slechts volkomen doorzichtig maar tevens een belediging voor het verstand van weldenkende mensen.

**Van gastzapper P. uncia via het Zaplog**

In het kader van onze nieuwe Zapruder serie “Voor wie werkt .... nu eigenlijk?” vandaag de Franse president Sarkozy. Sarko weet het zeker: die boze, boze Iraniërs, die ook nog eens met hun extremistische achterwerk op de een-na grootste gasvoorraad ter wereld zitten, werken aan een atoombom. Alle, en ook werkelijk alle inlichtingendiensten zeggen het, meldt de kleine en immer sympathiek lachende president. “We kunnen Iran niet een atoombom laten krijgen want dat is een bedreiging voor Israël”, weet Sarko zeker. Nu kunnen Monsieur Le President zijn opmerkingen niet slechter getimed zijn. Eerst blijkt dat de VN-atoomwaakhond IAEA de “bewijzen” ten aanzien van Iran’s nucleaire wapenactiviteiten niet heeft gecontroleerd, en vrolijk ieder papiertje dat een westerse inlichtingdienst aanbood in haar rapportage over Iran en haar nucleaire activiteiten heeft opgenomen, nu komen de Amerikaanse inlichtingendiensten (alle inlichtingendiensten Nicolas?) met de constatering dat Iran nog steeds niet een atoombom aan het brouwen is. Rien ne va plus…

Volgens het Nieuwe Testament is de stadstaat Megiddo de plek waar Armageddon gaat plaatsvinden; de oorlog die alle oorlogen zal eindigen, de ultieme strijd tussen goed en kwaad. Van oudsher is het een belangrijke strategische plek in het huidige Israël waar veel belangrijke oorlogen hebben plaatsgevonden. Of de Dag des Oordeels daar uitgevochten gaat worden valt nog te bezien, maar dat het anno nu zich nog steeds in het oog van de storm bevindt is wel een juiste constatering. Als het aan Israël ligt dan mag Armageddon komen, want als ze niet bezig zijn met het kidnappen van vredesactivisten, het bulldozeren van Palestijnen of het bombarderen van Libanezen, dan zijn ze wel druk doende met het plannen van een grootschalige oorlog tegen Iran. De toenemende spanningen tussen beide landen lijken steeds groter te worden en de Israëli’s staan de popelen de Perzen met grof geschut aan te vallen. Volgens de verwachtingen zal deze aanval niet alleen met conventionele wapens plaatsvinden, maar zullen ook tactische nucleaire wapens ingezet worden. Daar waar Israël steeds harder dreigt en een klein deel van haar oorlogsvloot mobiliseert en via het Suezkanaal een omtrekkende beweging laat maken rond het Saoedische schiereiland richting Iran, blijft Iran bewust Israël provoceren door haar nucleaire programma door te voeren. Tussen het gekrakeel over en weer zit natuurlijk Amerika - het grote debiele broertje van Israël met de dommekracht. De Amerikaanse regering speelt een vreemd politiek spel, waarbij enkele van Obama’s secondanten overduidelijk op de hand van Israël zijn en openlijk een eventuele militaire actie van Israël steunen, terwijl er door andere Amerikaanse kopstukken weer een tegenstrijdig verhaal wordt opgehangen. Ondertussen is het nog steeds hommeles in Iran rondom de nasleep van de verkiezingen en kijkt Israël tegen het zoveelste schandaal aan door de spijtoptanten uit haar eigen leger. Eén grote clusterfuck daar…

Wat is er nu werkelijk gebeurd tijdens de presidentsverkiezingen in Iran? We weten het niet en zullen het waarschijnlijk ook nooit te weten komen. De Iraanse “raad van hoeders“ geeft toe dat er in 50 gebieden gevallen van fraude is geconstateerd. Een feit dat werd opgepikt door het “Chatham House“ en ge-extrapoleerd(pdf!) naar “bewijs“ voor grootschalige fraude. Maar overtuigend is het verhaal niet. Zoals de reformistische presidentskandidaat Moesavi niets meer op tafel kan leggen dan “beschuldigingen“ blijven de vermoedens van fraude dat ook: “slechts vermoedens“. Of zoals de Midden Oosten correspondent voor “The Independent“ Robert Fisk aangeeft: “Ik weet het niet maar ik vermoedt dat Ahmadinejad gewonnen heeft. De cijfers zijn alleen geïnflateerd om Ahmadinejad’s overwinning er beter uit te laten zien.“ Iets wat de Raad van Hoeders ook opmerkt. Fraude ja, maar niet in dergelijke mate dat Moesavi de eigenlijke president is.

Blijven staan de opgeblazen westerse media-aandacht, inclusief hijgerige politici, de dubieuze Iraanse twitteraars, de “gelekte resultaten“ door “een ambtenaar die door een “auto-ongeluk“ om het leven zou zijn gekomen“(fake), ingevlogen Hezbollah-strijders vs protesterenden(fake), aanslagen op mausoleum, aanslagen op universiteiten, aanslagen op legerbarakken, neergeschoten omstanders(schokkend) en opgeblazen demonstrantenmassa’s. De droom over zelfbeschikking en democratie sneuvelt. Mahmou blijft president. Iran de boogyman. 

De mainstream media zijn kapot, dat wisten we al, maar nu met de onrusten in Iran is het definitief. Het blijkt onmogelijk om met fatsoenlijk, evenwichtig, ongekleurd nieuws op de proppen te komen en vals spelen is weer aan de orde van de dag. De BBC liegt weer eens wat foto’s in elkaar, andere kranten fotojokken weer eens lustig mee, met het geschreven nieuws zal het niet veel anders zijn. En die zogenaamde Twitter-protesten? Zijn @StopAhmadi, @IranRiggedElect en @Change_For_Iran, de Twitteraars die met een eerste golf van tienduizenden Tweets aan de basis stonden, echt Iraanse inwoners die strijden tegen onrecht en onrechtmatige verkiezingen of zijn het undercover-acties van Israelische inlichtingen en persdiensten? Die hun sporen na ontdekking weer haastig proberen te wissen? Hoe toevallig ook dat juist de Amerikaans regering aan Twitter moest vragen de geplande downtime uit te stellen. Wat is hun belang ook alweer? Zitten ze hier ook weer achter? Hoe dan ook, kranten lezen heeft geen enkele zin, tenzij je in de persoonlijke, gekleurde mening van één of andere geïndoctrineerde, misleide, opzittende redactie geïnteresseerd bent. Niets geleerd van Venezuela, Kosovo, Irak, Georgië, Afghanistan of tientallen andere conflicten of coups waar achteraf de waarheid toch heel anders bleek te liggen dan aanvankelijk en masse werd gecommuniceerd aan hun lezers.
**DD: hier in het westen is het natuurlijk Iran boogyboogy wat de klok slaat, toch is er een spectaculaire machtsstrijd aan de gang in Iran. Hardliners en de gepriviliseerde Revolutionaire Garde vs democratisering. Maar zoals Obama, die zijn kaarten tegen zijn borst houdt, zegt: “Ahmadinejad of Moesavi, het maakt niet uit”. Pas als Ayathollas gaan vallen, verandert er wat. **

Vooraf renden al een aantal landen in opdracht van Israël weg, met kunstgrepen werd nog geprobeerd het “Bush vs schoenen“ incident te evenaren, tijdens de speech liepen de afgevaardigden van de meeste westerse landen weg en achteraf werd nog wanhopig woorden verdraaid of “what-if“ scenario’s uit de kast getrokken. Het spektakel van de VN anti-racismeconferentie Durban II: de “nieuwe Hitler“ Mahmoud Ahmadinejad, president van Iran. Mahmoud op een anti-racismeconferentie. De op-één-na-hoogste-leider van het land die het niet zo op heeft met vrouwen -en homorechten, de Verenigde Staten ziet als “Grote Satan“ en Israël liever van de pagina’s van de geschiedenis ziet verdwijnen ("van de kaart vegen“ heeft de man nooit gezegd). Het zou een potje “Israël-bashen“ moeten worden, maar dat werd het niet. Ahmadinejad ging veel verder. 

Zo. De oorlog-tegen-terreur™ is ten einde. In deze “oorlog“, in het leven groepen door de Amerikaanse regering onder president Bush, trokken Amerikanen en bondgenoten ten strijde tegen het wereldomvattende gevaar van “terreur“™. Soms in de vorm van fictieve tegenstanders, soms in de vorm bestaande. Het uiteindelijk doel van de pakkende slogan was natuurlijk het verkopen van Amerikaanse militaire ambities en de torenhoge defensieuitgaven die daarmee gepaard gaan. Helaas voor sommige populisten of simpele zwart-wit-denkers zullen de Amerikaanse imperialistische acties voortaan onder de noemer Overseas Contingency Operations, of in Orwelltaal OCO, worden uitgevoerd. The-war-on-terror (of Long War), een eufemisme met tussen 600.000 en meer dan een miljoen Irakese doden, duizenden Afghaanse doden, duizenden Somalische doden, DU-munitie, martelpraktijken, overal burgers bespionerende overheden, en gaten in grond-en burgerrechten, is geschrapt. Laat de oorlog beginnen. 

Game theory is een voor de geopolitiek extreem belangrijk wiskundig vakgebied. De hele koude oorlog strategie van de Verenigde Staten was gebaseerd op game theory. De theorie gaat er van uit dat deelnemers in ‘een spel’ een voorspelbaar egoïstisch gedrag hebben, wat in interactie weer zal leiden tot voorspelbare reacties van andere deelnemers. Door middel van ingewikkelde modellen kan de som van al dat gedrag worden berekend. De modellen kunnen worden gebruikt om de meest kansrijke strategieën te berekenen of om de meest waarschijnlijke uitkomsten van conflicten te voorspellen. Een bekend voorbeeld is het ‘prisoners dilemma’. Hoe dan ook, dankzij wiskunde is de wereld nu gevuld met grote arsenalen atoomwapens omdat de theorie voorspelde dat de kans op wederzijdse vernietiging in niemands voordeel zou zijn en niemand de wapens dan daadwerkelijk zou gaan gebruiken.

CIA-consultant Bruce Bueno de Mesquita, een expert op het vakgebied, liet game theory los op de situatie in Iran. Volgens zijn modellen is de kans dat Iran een nucleaire bom gaat ontwikkelen klein. Hoe sneller we het land met rust laten, hoe ongevaarlijker het zal worden. En eigenlijk is dat ook wat alle controlerende agentschappen altijd al zeiden.