Zapruder Inc.

Hoewel alles tien jaar eerder in de VS gebeurt dan hier, kunnen we inmiddels ook hier lang en breed de trend herkennen dat psychofarmaceutica aan een enorme opmars bezig zijn. Met de DSM (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders)-bijbel in handen, zijn psychiaters er al in geslaagd om het gebruik van ‘medicijnen’ als Ritalin en Efexor exponentieel toe te laten nemen onder kinderen in Nederland. Opeens lijken ze allemaal te lijden aan psychologische aandoeningen als ADHD, ADD of bi-polariteit. Psychiatrie is geen geneeskunde, in dat het zich niet empirisch laat diagnosticeren door fysiek onderzoek of wetenschappelijke testen. De diagnose wordt dus gesteld door psychiaters die met het gekkenbijbel op schoot hun ‘patiënten’ allerlei aandoeningen aanpraten waarvoor middelen – die net zo sterk en schadelijk zijn als harddrugs – de redding moeten blijken. Kwetsbare groepen zoals kinderen en ouderen zijn vooralsnog het belangrijkste doelwit, hoewel het gebruik van deze middelen over de gehele bevolking sterk aan het toenemen is. Je zou dus denken dat wat zich in de VS in bijna bijbelse proporties voltrekt (en in Nederland ook steeds meer in opmars is) lijkt op een epidemie van massapsychose.
Overdreven? Nou, in de periode van 1987 – 2007 groeide het aantal psychiatrische patiënten in de VS tot 2,5 keer zoveel, waarbij de toename onder kinderen in die periode vervijfendertigvoudigde! De diagnose voor bi-polaire stoornis kwam in de periode 1993 - 2003 opeens veertig keer vaker voor. En sinds 2009 voeren de anti-psychotische drugs met 25 miljard dollar omzet de lijst aan als het gaat om meest verkochte therapeutische medicijnen. En die trend gaat alleen maar verder omhoog.

Waarheid. *schraapt keel* Waarheid is het woord van de overheid en de overheid is het woord. In den beginne was er slechts gezond verstand. En de overheid zeide: daar zij waarheid! En daar werd van alles waar. En de overheid zag de waarheid, dat het goed was; en overheid maakte scheiding tussen het gezonde verstand en tussen de waarheid. En de overheid schiep de moeder Natuur naar zijn beeld, tot een beeld Overheids schiep Zij haar, en schiep haar wetenschappers en de rest van jullie paupers. Nou ja, veel te lang en oubollig verhaal kort: de overheid gaat u vertellen wat waar is en wat niet. Hoe de overheid dat weet? Dat is heel eenvoudig. Daar bestaan wetenschappers voor. En die wetenschappers, die hebben altijd gelijk. Daarom betaalt de industrie ze ook zoveel geld, omdat ze altijd gelijk hebben.  Zo’n industrie is ook niet gek, die steken hun geld echt niet in onzin. Dus. Stop met debatteren, twijfelen niet langer nodig, nadenken doen wij wel. De waarheid *galm klonk* is nu bekend en ‘u heeft er recht op’ *weer die galm*.

In Consuming Kids, (2008) http://www.consumingkids.com/ legt Susan Linn uit hoe Amerikaanse kinderen worden gemaakt tot zielloze consumptie robots. Dat deze kinderen daardoor al op zeer jonge leeftijd lijden onder vetzucht, suikerziekte, en ADHD pillen en anti depressiva krijgen voorgeschreven is blijkbaar niet belangrijk. Noch de schade die zij hierdoor levenslang met zich mee dragen. Winst is het enige dat telt.

Door ouwe knar

In de nabije toekomst is de technologie zo ver dat praktisch ieder falend orgaan kan worden vervangen door een kunstmatige versie. Het bedrijf The Union verkoopt deze surrogaatorganen zelfs aan mensen die er het geld niet voor hebben. Wie niet de enorm hoge prijs kan ophoesten koopt er één op afbetaling. Echter, wanneer niet aan de verplichtingen kan worden voldaan treedt de ‘repossesion (repo) act’ in werking: net als een auto of een huis valt het orgaan toe aan de oorspronkelijke eigenaar; The Union in dit geval. Die heeft daarvoor speciale ‘Repo Men’ in dienst die het orgaan komen terughalen; meestal met fatale gevolgen voor de achterstallige betaler. De film combineert klassieke SF-elementen (Blade Runner, Total Recall) met een flinke schep maatschappijkritiek. De film is misschien niet foutloos in de uitvoering, maar geeft voldoende stof tot nadenken.

In zijn laatste speech als president van de Verenigde Staten waarschuwt de oud-generaal en WWII-held Dwight Eisenhouwer het Amerikaanse volk voor het zogenaamde “military industrial complex”. Ironisch en opvallend, daar het juist Eisenhouwer is geweest die onder druk van organisaties als Americans for Democratic Action, the Committee on the Present Danger, Congres of Cultural Freedom (soort Burke-Stichtingen “democratie maar met een elite”, inclusief Troskyaans streven naar een “wereldwijde democratische revolutie” (lees: neoliberalisme)) en vooral de RAND-corporation zich liet verleiden tot het opbouwen van een machtig nucleair arsenaal (het “arsenal USA” van Leo Cherne) en het dichten van de fictieve “missile gap”. “Game Theory”, de favoriete theorie van RAND en de economen van de University of Chicago, wordt ten tijdde van Eisenhouwer krachtig op de Amerikaanse samenleving en de Amerikaanse buitenlandpolitiek geprojecteerd. 

Iedereen kent ze wel. De Paris Hilton wannabee’s (m/v). Voetbalvrouwtjes (m/v) by design. Vleesgeworden conformiteit. Gestolde peer-pressure. Pavlov-in-a-box. Moeiteloos manipuleerbaar door fabrikanten die duurbetaalde idolen inzetten als prikpoppetjes waarmee Voodoo-queens hun slachtoffers op afstand in hun greep houden. Het liefste zouden ze allemaal in een Skinner-box wonen, of het woonbare equivalent daarvan: de Vinex-woning. Hun bezittingen vormen een belangrijk deel van hun non-verbale communicatie. Gesproken in een taal die reclamebureaus voor ze heeft bedacht. Hun geveinsde superleventjes worden geëtaleerd op Hyves-paginaatjes als ware het de realiteit. En als je je afvraagt waar komen die Solomon-Asch en Milgram sukkels toch vandaan, wat denken zulke losers, dan heb je hier je antwoord: they want to belong. Een ieder die nog niet begrijpt hoe grondig en onweerstaanbaar de social engineering (PR) van Edward Bernays onze wereld heeft veranderd, hoeft maar om zich heen te kijken naar al die iPhone- en Blackberry drones. PR = mindcontrol. Hoe anders kun je verklaren dat er een markt bestaat voor een peperdure maar waardeloze telefoon – want kan niet bellen – die bovendien niets toevoegt aan het bestaande model? Hoe anders kun je verklaren dat je kleine meiden en infantiele volwassenen kunt verleiden tot te dure abonnementen vanwege de bijbehorende prehistorisch telefoon alleen maar door deze te plaatsen in hun favoriete etalage: Sex and the city. Deze mensen zijn gelifestyled. Het zijn de rasconsumenten onder ons. De evolutionaire stap na homo sapiens. Het voorstadium van breindood.

Iedere hype, modegrill en nieuwe stroming heeft altijd een vaste schare volgers die zo fanatiek zijn, dat het lijkt alsof ze ervoor geboren zijn. Eerder zagen we al de bloedfanatieke klimaatidioten die als makke schapen achter de CO2-hoax aanlopen en zich - niet gehinderd door enige kennis - storten op eenieder die sceptisch is of durft kritiek te uiten. Dit zelfde zie je in zeker mate ook onder Wildersstemmers, die vaak niet eens verder komen dan één luide oneliner omdat ze niks snappen van de maatschappelijke verhoudingen en de polemische politieke manipulatie die ze als vieze haren in het afvoerputje trekt dat de PVV is. Een partij die voor het volk zegt te zijn, maar dat zelfde volk niet toelaat tot haar gelederen omdat dit weleens tot genante situaties zou kunnen leiden. En nog treffender voorbeeld zie je in het onderstaande filmpje, waar Israël-criticus en academicus Norman Finkelstein een paar zio-prop huilies even flink de mantel uitveegt.

Met dan aan Tzolkin voor de tip via ons Zaplog

MKULTRA is hot. De paraplu waaronder de CIA in de jaren ‘50 en ‘60 van de vorige eeuw verschillende projecten uitrolde die zich ondermeer bezig hielden met ondervragingstechnieken, mind control, drugs en massamanipulatie komen nu weer onder de aandacht via TV en cinema. The Men Who Stare At Goats met in de hoofdrollen George Clooney en Ewan McGregor, gaat over de “psychic warrior” projecten (de Amerikaanse versie van de occulte krijgers van de nazi’s) waarbij men experimenteerde met Remote Viewing (RV) en psychokinese. Ook ex-worstelaar Jesse Ventura besteedde aandacht aan deze vorm van psychische oorlogsvoering (niet te verwarren met de psychologische variant). Hoewel het natuurlijk voer is voor eindeloze complotten en wilde Fanta-verhalen, is het wel degelijk gebaseerd op echte experimenten. En hoewel de MKULTRA projecten begin jaren ‘70 officieel stop gezet werden, is er geen reden om niet aan te nemen dat deze projecten in het geheim doorgegaan zijn. Zo doen de martelpraktijken in Abu Ghraib en Gitmo denken aan de conditioneringspraktijken om zogenaamde monarchs te creëren en ook de kindsoldaten in Afrika die met marteling, trauma en drugs werden bestookt lijken op zogenaamde zombie warriors die nietsontziend moordden voor de war lords. Leuk dat de entertainmentindustrie erop springt, maar er is meer aan de hand dan geitjes die een rolberoerte toegestaard krijgen.

Er zijn twee zaken waarmee de burgers van de rijke landen in wereld onder controle worden gehouden: angst en consumptie. Angst is er in allerlei vormen van oorlog, terreur en ziekte – al dan niet met behulp van gefingeerde bedreigingen. Consumptie geeft verstrooiing en zorgt ervoor dat men zich tijdelijk in een staat van veiligheid voelt. De angstmiddelen komen in een doorlopende cyclus telkens weer terug: globale crises in de vorm van een tekort aan olie of krediet, levensbedreigende oorlogen die zelfs met een overzees front slachtoffers eisen van de eigen bevolking, tot aan het terreurspook dat men 10 jaar geleden in alle hevigheid op ons los liet met als voorlopige hoogtepunt 9/11. Sinds kort heeft men een paar vagere angstbeelden toegevoegd aan het geheel zoals recentelijk de klimaatcrisis en de pandemieterreur. Het lijkt alsof men de grip op de mensen wil verstevigen en de reëlere angstbeelden zoals oorlog en honger lijken niet genoeg te zijn. De mensen stompen af en hebben telkens weer nieuwe angstimpulsen nodig om verlamd te blijven. En om de angst en treurnis weg te nemen is er één ding wat we het liefst doen: consumeren. 

De virtuele wereld begint voor steeds meer mensen een plek te worden waar ze een belangrijk deel van hun leven doorbrengen. Als dat dit interactief gebeurt via sociale netwerken, internetfora en blogs, strekt een deel van de persoonlijke identiteit zich uit naar de virtuele wereld. Een wereld waar andere wetten gelden en die dus ook een andere invloed hebben op de virtuele persoonlijkheid. Zwaktes, angsten of onvolkomenheden in de reële wereld kunnen in de virtuele realiteit verborgen worden en men kan latente verlangens uitventen. Mensen met verborgen talenten kunnen deze ontplooien en groepen met goede ideeën kunnen elkaar vinden en samenwerken. Tevens zie je dat sukkels helden worden en mensen met heimelijke martelneigingen kunnen uitgroeien tot online sadisten. Deze tegenstellingen tussen virtueel en reëel zouden op termijn wel eens voor flinke problemen kunnen zorgen, aangezien het virtuele leven steeds belangrijker wordt voor veel mensen, zowel op persoonlijk als zakelijk vlak. Doordat we nu continu online kunnen zijn via Twitter, Facebook, Hyves en allerlei blogs en internetfora dringt het virtuele leven steeds meer het reële leven binnen en vervagen de grenzen. Het in stand houden van de virtuele identiteit wordt voor sommigen net zo belangrijk of belangrijker dan de reële identiteit en de gevolgen hiervan sijpelen dan ook terug in het echte leven. Aangezien voor sommige het virtuele leven interessanter is dan het echte – omdat ze meer vrienden hebben, populairder zijn en niet te kampen hebben met hun reële angsten – kan het voorkomen dat de interesse voor het leven in de realiteit afneemt en zelfs als ongewenst ervaren wordt. Kijken we hier echt naar een nieuw probleem?

Ofwel: hoe jaag ik de mensen zoveel mogelijk angst aan voor iets wat weer als een zomerbuitje zal overwaaien. Al jarenlang probeert men ons bang te maken voor het gevaar van wereldwijde pandemieën van de meest uiteenlopende ziektes als gekke koeienziekte, vogelgriep, varkensgriep, TBC, AIDS en een hele trits aan griepvirussen. Een wereldwijde pandemie zou in het verschiet liggen aangezien we allemaal in het ‘global village’ wonen en waar in theorie binnen 48 een besmetting de hele wereld rond kan gaan. Niet zelden gaat dit gepaard met verwijzingen naar pandemieën in het verleden als de builenpest of de Spaanse Griepepidemie. Men vergeet erbij te vertellen dat de meeste mensen van nu een hogere levensstandaard kennen, over het algemeen gezonder zijn en zelfs de doktoren wat hebben bijgeleerd over grootschalige besmettingen. Besmettelijke ziektes worden pas gevaarlijk als ze mensen treffen die verzwakt zijn en geen toegang hebben tot goede medische zorg, zoals we af en toe nog kunnen zien in sommige Derde Wereldlanden. Toch weerhoudt het de WHO, regeringen en pharmareuzen er niet van hun apocalyptische propaganda de wereld in te slingeren. In Nederland is men er nog redelijk nuchter onder, maar in Azië is dat wel anders. 

Op papier klinkt het geweldig: de bekende wiskundige Stephen Wolfram is bezig aan de hard-nodige google-killer; Wolfram Alfa. Een zoekmachine die ‘betere’ zoekresultaten moet leveren dan Google. Een uitvinding die het internet kan veranderen wordt er al gejuicht. Deze meneer Wolfram, bepaald één van de slimste jongetjes van de klas. Ik gebruikte zijn beroemde wiskundige simulatieprogramma Mathematica al op Windows 3.11, toen het voor het eerst een beetje bruikbaar werd. Mathematica en Matlab, volgens mij kent elke technische student de programma’s. Deze meneer denkt nu ‘betere’ zoekresultaten te kunnen gaan leveren door - en daar zit ‘m de crux - informatie eerst te laten controleren door ‘experts’ voordat de zoekmachine het opneemtin zijn database. Daar waar naieve margeblogs dit bejubelen als iets geweldigs, zien Zappies natuurlijk meteen wat dit echt gaat betekenen. Noem het ‘het Wikipedia-effect’, noem het censuur, noem het inteelt of gewoon afgedwongen consensus. Het is evil: anderen die gaan bepalen wat voor ons bruikbare of hoogwaardige ‘kennis’ is. Want kennis en informatie, dat zijn bijzondere dingen: de afnemer ervan bepaalt de waarde en niet de aanbieder. Nu we het er toch over hebben: Google, zou u misschien een minieme mate van toeval in de resultaten kunnen doen? Is goed tegen inteelt en napraterij. En maak het ding open-source, voor onze gemoedsrust.

Ik ben geen uitgesproken liefhebber van horrorfilms tenzij er een goed verhaal achter zit dat niet de standaard clichés van horrorfilms bewandelt. Films als SAW 1 t/m 23 boeien me ook dan totaal niet, aangezien het enige doel is om martelporno in beeld te brengen. Slaapverwekkend. De Franse film Martyrs beloofde totaal anders te zijn, maar ik werd wel gewaarschuwd dat het een extreem onplezierige film zou zijn. Ben ik ook niet zo kapot van, want als het gaat om shockeren om het shockeren, dan krijg ik al mijn dagelijkse portie door de realiteit om ons heen. Desondanks toch besloten om te film te kijken. Inderdaad, vrij shockerende en onplezierige scenes en op basis daarvan zou ik hem niet aanraden (tenzij je hiervan houdt natuurlijk). Volgens anderen zou het geweld niet gratuite zijn omdat het in dit geval het verhaal zou ondersteunen. Niet helemaal mee eens, want ik vond het geweld wel extreem ver doorgevoerd voor een verhaal dat achteraf wat vaag bleef. Toch zat er een interessante invalshoek aan, maar ik betwijfel of de meeste mensen deze wel in de gaten hadden.

*** UPDATE: film nu online te bekijken ***

Sinds enige uren is het alarmfase dubbelrood in de Zapruderbunker. Onze twee ex-FSB agenten Gregori en Borizj, de persoonlijke beveiligers van de redactie, zijn teruggeroepen van hun vakantie in Anatolië. Naast de tonnen “drie-jaren-na-atoomoorlog-houdbaar“ voedsel, worden ook kogelvrije vesten, babyphones, “Tao of Jeet Kune Do“ “The SAS Suvival handbook“ of “Anarchist cookbook“ exemplaren, sinas en sigaretten ingeslagen. De oorlog is begonnen. Nu wordt het ernst. Na de vermissing van Monkeyman niet-grappig-meer. De Zappies staan officieel op de deathlist van elitair Nederland. Het moet eruit gaan zien als een “zelfmoordje“, dat wel. Maar we zullen pijn lijden voordat we een tuintje op ons buik hebben. Na alle rare dingen die in ons kikkerlandje zijn gebeurd de afgelopen jaren, gaat nu de redactie van een “marge blog“ weggewerkt worden. We are f****. Net als al die andere duizenden Nederlanders die plotseling “verdwijnen“. We zijn slachtoffers van het ultieme Nederlandse complot. 

Had het christendom vroeger nog de luxe om andersgelovigen bruut te bekeren en ketters publiekelijk om zeep te helpen, tegenwoordig moet men wat omzichtiger te werk nu de wereldlijke macht het voor het zeggen schijnt te hebben. Maar hoewel het lijkt dat de meeste mensen zich nu overgegeven hebben aan de religies van wetenschap en kapitalisme, er blijft toch altijd een behoefte aan onwereldlijke steun en verlossing. De opkomst van new age sektes en allerlei obscure cultussen tonen aan dat Darwin en het Gouden Kalf steeds meer hun aantrekkingskracht gaan verliezen en er dus een leegte is die opgevuld dient te worden. Helaas zit de Kerk niet stil en gaat ze met haar tijd mee. Als een volleerd marketingbedrijf heeft ze de immer groeiende belangstelling naar geestelijke steun goed in de smiezen en dus worden er meer subtiele middelen ingezet om de verloren schapen naar de pastorale kuddes te lokken. Aldus begeeft men zich op het gebied van wetenschap, literatuur, muziek en de moderne kunstvormen als film. Vooral die laatste wordt steeds meer ingezet om dolende zielen te laten zien dat de Heer™ ook met zijn tijd meegaat. God® gaat 2.0! 

May you live in interesting times, zo zou een oude Chinese spreuk gaan die meestal als vloek bedoeld wordt. Dat we in interessante tijden leven mag duidelijk zijn, maar de vraag is inderdaad of het een zegen is. Sinds de truth movement zich wereldwijd begon te manifesteren via het internet na 9/11, slaakten veel mensen een zucht van verlichting. Eindelijk een beweging vanuit de burgers zelf die los van politiek of corporate belangen zich zou richten op de hypocrisie en misdadigheid van de machthebbers (NWO/Illuminati/vul-hier-uw-horror-in) en die door haar non-hiërarchische organisatie ongrijpbaar zou zijn. De steen die de rots uitholt of het ‘zand van Günther Eich’ in de raderen van de NWO-mechaniek, of zoiets. Al snel traden een aantal hoofdfiguren naar voren in Nieuw Complotterland, zoals Tarpley, Ruppert, Griffin, Jeff Rense, David Icke en Alex Jones. Met hun boeken, documentaires en websites werden ze wereldberoemd en wisten ze het complotten regelmatig tot de mainstream door te laten dringen. Maar het blijkt een heikel ambt, complotter zijn. Enkele jaren geleden delfde Michael Ruppert het onderspit tegen de krachten die hij bevocht, toen hij om nog onduidelijke reden er de brui aan gaf. Nu lijkt het big trouble in little conspiracy paradise, want twee van de beroemdste aluhoedjesopperhoofden van dit moment - Jeff Rense en Alex Jones - rollen nu met elkaar over straat. And it gets messy…

Met de huidige kredietcrisis in volle gang speelt er één vraag door ieders hoofd: had dit voorkomen kunnen worden? Op deze vraag volgen dan veel verschillende antwoorden, variërend van complexe financiële theorieën tot holistische beschouwingen die verklaren dat het geen kwestie was óf het mis ging maar wanneer. Maar achteraf kijk je een koe in de kont en de nog belangrijker vraag is: kunnen we een volgende keer voorkomen? Als je de huidige voortekenen ziet dan lijkt dat er niet op. De overheid strooit kwistig met miljarden om het ingestorte kaartenhuis weer een beetje overeind te zetten en te doen alsof dit een onvoorzien fenomeen betreft, terwijl de bankiers zich een slag in de rondte lachen en schaamteloos het belastinggeld opstrijken in de vorm van obscene bonussen en uitgaven. De reden waarom men massaal in deze kuil stapte heeft vooral te maken met hoe de menselijke hersenen in elkaar zitten. In tijden als deze richten de mensen zich in paniek toch weer tot de zogenaamde experts, ondanks de stierenpoep die ze ons eerder verkocht hebben. Volgens neurowetenschapper Gregory Berns, schijnen onze hersenen in slaap gesust te worden wanneer ze advies van experts ontvangen. 

Strikt genomen is “24” (Twentyfour) geen film maar een serie. Desalniettemin is het een stukje TV dat de moeite verdient om het hier te bespreken, omdat er domweg zoveel conspiracy in voorkomt dat je dit als rechtgeaarde complotter natuurlijk niet kunt laten liggen. Het concept van de serie – die inmiddels al aan het zevende seizoen bezig is – is zo briljant als ze simpel is: gedurende 24 uur worden de avonturen van speciaal CTU-agent Jack Bauer (gespeeld door Kiefer Sutherland) gevolgd en elke aflevering beslaat één uur realtime. CTU staat voor Counter Terrorist Unit en is de gefingeerde naam voor een NSA-achtig overheidsbureau dat op Amerikaans grondgebied terrorisme bestrijdt. De meest fantastische en complexe complotten komen voorbij met supergemotiveerde terroristen die tegen de nóg beter gemotiveerde agenten van CTU staan. De serie was na het eerste seizoen een instant hit en werd geprezen om de continue spanning en vele ‘twists’ in het plot. Omdat de serie zich afspeelt in een parallelle realiteit – namen van regeringsleiders en bepaalde landen zijn gefingeerd, maar voor de rest klopt alles met onze realiteit – wordt er veel geleend van politieke zaken en complotten die zich tegenwoordig afspelen. Naast de wat kritiek op huidige zaken is de serie voornamelijk fout. Erg fout…

Bij het eerste woord zullen complottertjes meteen opspringen en aan Michael Moore’s 9/11 docu moeten denken, maar deze filmtitel, naar het gelijknamige boek van Ray Bradbury, heeft betrekking op de temperatuur waarbij boeken ontbranden. Desondanks heeft Moore zich wel laten inspireren door deze titel en gezegd dat “Fahrenheit 9/11 de temperatuur is waarbij vrijheid ontbrandt”. De film speelt zich af in een toekomst waar mensen onder een fascistoïde regime leven en waar boeken verboden zijn. Een speciaal peloton brandweermannen heeft de eigenaardige taak boeken te confisqueren en ter plekke te verbranden. Boekverbrandingen zijn in het verleden altijd al synoniem geweest aan onderdrukking en het uitvagen van culturele uitingen die de totalitaire heersers niet welgevallig was. Van de bibliotheek van Alexandrië tot de nazi-boekverbrandingen voorafgaand aan de Tweede Wereldoorlog, tot aan de dag van vandaag worden er boeken verbrand die niet in het plaatje passen. Sommige zijn controversieel omdat ze tot terrorisme aan zouden zetten, zoals The Catcher in the Rye van J.D. Salinger, of omdat ze een complete religie zouden beledigen, zoals Salman Rushdie’s boek De Duivelsverzen. In deze film zijn boeken slecht omdat ze mensen aanzetten tot individuele gedachten en gevoelens die onrust kunnen veroorzaken in de zorgvuldige gedresseerde maatschappij. 

We hebben het er op Zapruder Inc. al veel vaker over gehad: de bewuste manipulatie van het onderbewustzijn voor reclame en propaganda-doeleinden. Ja, lees dat maar even twee maal. Maar we bedoelen hier technieken als subliminale boodschappen, NLP (neuro-linquistisch programmeren) en andere Jedi mind tricks om de voorkeuren en emoties van publiek te beïnvloeden zonder dat ze dat zelf in de gaten hebben. Mind control, niets minder dan dat. We zagen het in reclame- en promotiefilmpjes, we zien het presentatoren doen en ook presidentskandidaten worden er nu in getrained. Of dacht u dat het spraaktempo en de gebaren van Dennis Kucinich is deze beste-speech-aller-tijden toeval waren? Ook Barack Obama blijkt een grootmeester in de onbewuste manipulaties. De hele verbale en non-verbale communicatie van Obama lijkt vol te zitten met NLP en Ericksoniaanse hypnosetechnieken. Onwaarschijnlijk? Ik denk van niet. En dat het werkt, is zeker!