Zapruder Inc.

Met het vastlopen van het fractional-reserve-banking spelletje, het imploderen van fiat geld, de zig-zag beweging tussen economische groei en -krimp als gevolg van toenemende olieschaarste, het installeren van door de financiële sector gecontroleerde plutocraties, het morren van het volk en de toenemende waltdisneysering van media, is het voor westerse rechtsstaten van belang alle middelen ter beschikking te hebben voor “terrorisme-bestrijding”. Wat allemaal mogelijk is om de medewerkers van Osama Bin L. of, anno 2011, het haqqani-netwerk, in de gaten te houden, laat een fijn werkje van het Openbaar Ministerie van het Duitse Bundesland Bayern zien. Goed, nu hebben Duitsers nu eenmaal ervaring met het elkaar-in-de-gaten-houden, maar laten we ons, met Nederland als nummer 1 Big-Brother-staat ter wereld, niets wijs maken. De gelekte documenten zijn hier als PDF te vinden (in het Duits natuurlijk). Hier wat achtergronden. The machine is watching you....

De Amerikaanse Inlichtingediensten onthullen steeds meer van de informatie, die de Amerikanen meenamen uit de villa in Abbottabad, waar men Osama Bin Laden vermoordde.
Om de informatie op de USB-sticks en harddrives te ontcijferen is een nieuw ministerie opgezet; het Ministerie van Waarheid (MiniWa).

Jeffery D. Feltman is op dit moment de absolute superster binnen het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken. Begonnen als vice-consul op Haiti, om via Tunesië en Oost Europa (de door met de CIA verbonden Amerikaanse NGO’s en PR-firma’s gefinancieerde “kleuren-revoluties” in het Oostblok ziet hij als voorbeeld voor wat nu in het Midden Oosten gebeurt) in Israël als ambassadeur aangesteld te worden. Feltman mocht na de Amerikaanse invasie van Irak namens de Amerikaanse provisorische “overgangsregering” het Koerdische gebied rond Erbil besturen om vervolgens als ambassadeur in Libanon dienst te doen. Na het aantreden van Obama werd Feltman onderminister van Buitenlandse Zaken voor het Midden Oosten en reist hij sinds het uitbreken van de verschillende revoluties in Noord Afrika en het MO van land tot land met een tas vol geld en zwepen. Wie goed is krijgt lekkers, wie stoet is de roe. Geld is er nu zat. Sinds de G-8 top in Deauville willen de EU, de VS en een aantal Arabische olie-staten de revoluties “ondersteunen” met 40 miljard dollar. Hier zijn vooral de revolten in Tunesië en Egypte bedoelt. Dat in Egypte het militaire regime dat na de val van Mubarak nog repressiever tegen de bevolking tekeer gaat (militaire rechtbanken vs revolutie part II), en dat in Tunesië voortdurend wordt gedobbeld om hervormingen en uiteindelijke “democratische” verkiezingen, doet er niet toe. Wie met de westerse staten een “democratiserings partnerschap” aangaat, krijgt geld, opleidingen en wapens. 

In de nacht van 2 november 2004 ging ik met een opgelucht hart naar bed. Het Amerikaanse volk had zojuist John Kerry als hun 44ste president gekozen. Het verstand had gesproken en George W. Bush, de president die eigenlijk nooit president had mogen worden, kon verhuisdozen gaan pakken. ‘s Ochtends nog even snel CNN aan voor de statistieken. “Bush herkozen”, snelde op de live-ticker voorbij en de koffie die vervolgens tegen de muur explodeerde, heb ik nooit meer helemaal weg kunnen verven. Hij flikte het weer. Tegen alle exit-polls in, en met hulp van Diebold en republikeinse handlangers in met name de staat Ohio, steelt George Bush de Amerikaanse presidentsverkiezingen 2004. Flash-backs van Florida 2000, de chaos en de “gerechtelijke coup” tegen Al Gore. De fabelachtige terreur-aanslagen van 911, Afghanistan, Irak, Guantanamo, Abu Ghraib, Patriot Act, Blackwater en “creationisme folders” bij de Grand Canyon. Nog een ronde van vier jaar met deze idiote, waanzinnige stropop en zijn neofascistische neocon puppetmasters. 

Toch ook een soort van change.

Mr do-good, Hopey McChange, wereldredder, messias en Amerikaanse president Barack Obama heeft een probleem. Geen nobelprijs kan meer verbergen dat zijn “goede oorlog” in Afghanistan escaleert, hij Pakistan bombardeert en af-en-toe wat raketten richting Jemen stuurt. Sinds het oliedrama in de Golf van Mexico is bovendien duidelijk dat hij liever zijn donateurs van British Petrol de hand boven het hoofd houdt dan op te komen voor de slachtoffers (inclusief het vernietigde eco-systeem) van de olieramp en de chemicaliën die BP over de Golf sproeide. En nu moet Obama de robo-signer weer kiezen tussen „too big to fail“ banken en wet-en-recht door het losgebarsten foreclosure gate. Kortom, een paar weken voor de Amerikaanse „mid-term elections“ heeft de president behoorlijk wat van zijn PR-magic verloren en is hij gewoon de zoveelste „a%&-h&“%“ president. Wat doe je dan? Juist, in de beste Karl Rove traditie speel je de terreurkaart. 

“Deze mannen projecteren slechts het spiegelbeeld van hun eigen agenda op de sovjets, zij geven absoluut niet de werkelijke agenda van de sovjets weer.”, merkte Kennedy’s wetenschapsadviseur Jerome Wiesner op over de groep “defensie-intellectuelen” rond Paul Nitze en de RAND-corporation. Zeventien jaar na het aantreden van Kennedy lijkt Wiesner het gelijk aan zijn zijde te hebben. De Vietnamoorlog is verloren, het heilige “counter-strike” principe van RAND heeft hopeloos gefaald. Dat niet alleen, de Vietnamoorlog legde de machinaties van het military-industrial-complex bloot en ontketende een ongekende weerstand tegen de oorlog binnen de Amerikaanse bevolking. In Helsinki wordt, we hebben het hier natuurlijk over de jaren 70, gesproken over ontspanning tussen de NATO en het Warschau Pact, en de atoommachten de Verenigde Staten en de Sovjet Unie hebben de MAD-doctrine omarmd. Beide staten zijn (eindelijk) overtuigd dat een kernoorlog zal leiden tot de totale vernietiging van de planeet. Er is een streven naar detente, en er wordt gezocht naar samenwerking en gemeenschappelijk interessen. Aangeslagen hergroeperen de “neocons” zich, om vervolgens machtiger te worden dan ooit. 

“Omdat New York een open en tolerante stad is, moet NY niet tolerant zijn voor de islam want de islam is niet tolerant.” De speech van Geert Wilders aan de rand van “ground zero” in het kort. Wilders, samen met een bonte stoet van het rechts-extremistische who’s-who in de Angelsaksische wereld, stolen heel even het spotlicht tijdens de “911-herdenkingen” dit jaar door zich op te winden over de vermeende bouw van een “moskee” vlak bij de plek waar de World Trade Centre torens stonden. Dat in het WTC zelf ooit een islamitische gebedsruimte aanwezig was, zal het clubje niet geweten hebben. Hen ging het om het uitdragen van hun boodschap, geholpen door toch al op scherp staande sentimenten vanwege de herdenking en de in de media picture staande koranverbrander Terry Jones: grenzen stellen aan de “islamisering”. Wat dat ook mag zijn. Alles leek perfect: media-aandacht, aandacht van de Amerikaanse politiek, aandacht van de “rechtse” Amerikaanse kiezer (het is een verkiezingsjaar in de VS). Toch klopt er ergens iets niet, dachten een aantal New Yorkse kranten. 

Voordat we eindelijk bij het sluitstuk over “extremistische Islam”, in al zijn vormen en (spook) verschijningen komen, moeten we eerst een tussenlanding maken, om te kunnen begrijpen en verklaren, en in een wellicht onverwachte plek. De Verenigde Staten. Om werkelijk tot de essentie te komen van wat extremistische islam in “onze tijd” betekent, de vorm verantwoordelijk voor terreur, Al Quaida en de zich al jaren voortslepende “oorlog-tegen-terreur(tm), is (wederom) een bezoek aan de schimmige bureau’s en wereld van het CIA, Pentagon, MacDonald Douglas en de RAND corporation nodig. Organistaties en denktanks die lange, duistere schaduwen werpen over de wereldgeschiedenis, experimenteren met massapsychologie, en het vormen van samenlevingen. We gaan terug naar Washington. En beginnen bij het begin: de Tweede Wereldoorlog. 

Zaterdagavond. Het 8-uur journaal opent met beelden van tanks op het strand van Scheveningen. Schiphol is gebombardeerd, parachutisten zijn rond Rijn-bruggen neergekomen. De Fred-Emmer-van-dienst meldt dat de koninklijke familie naar Duitsland is gevlucht en premier Balkenende door buitenlandse troepen ontvoerd is. De Amerikanen zijn geland! Een actie om een Amerikaanse-Bosniër die voor het Den Haag Tribunaal staat te bevrijden. Of ingrijpen voor het niet kopen van de JSF. Er is meer olie en gas in Groningen dan gedacht. Of zoiets. Later die avond verklaart Paul Witteman doodleuk dat het „slechts“ een simulatie was. Een oefening. Grappig? Niet echt, maar iets dergelijks gebeurde afgelopen weekend in Georgië waar een commercieel tv-station in opdracht van de regering „een Russische invasie“ in scene zette. 

Ergens langs een „highway“ in Wyoming grijnst hij automobilisten aan: George W. Bush, misschien wel de slechtste Amerikaanse president allertijden. Naast de licht psychopatisch uitziende Bush valt te lezen „miss me yet“? De reclamecampagne trok heel even wat media-aandacht. Hoe slecht moet in de Verenigde Staten gaan om George W. Bush te missen? Goed, het stuntje bleek slechts goedkoop gekochte reclame-ruimte maar zal George dan toch gelijk krijgen? Zal „de geschiedenis mild over hem oordelen“? Uiteindelijk verklaarde „Newsweek“ dit jaar de Irakoorlog voor „gewonnen“. Obama zit tot zijn hals verstrikt in Afghanistan, en bovendien lijkt de nieuwe president vooral op voet van zijn voorganger verder te gaan. Guantanamo is nog open, de martelgevangenis Bagram wordt uitgebreid, de „verdachten“ van 911 beoordeeld door een militaire rechtbank, het bespioneren van de Amerikaanse bevolking door de staat gaat gewoon door, de „Patriot Act“, Bush’ „mijlpaal“, blijft gehandhaaft en de banken die Bush gretig miljarden toesmeet, zijn machtiger dan ooit. Obama weet zelfs „Bushiaans“ waarschijnlijk de complete Amerikaanse bevolking een private-ziektekostenverzekering (deels schuldig aan het “dure” Amerikaanse systeem) aan te smeren, zonder concurrentie van een „publiek fonds” en nadat hij eerst via een „achterkamertjesdeal“ de pharma-industrie schadeloos stelde. Oorlog met Iran lijkt dichterbij dan ooit. „Do you miss met yet?“ Nee, maar echt beter is het ook niet geworden. 

Michael C. Ruppert is een beetje de verre, oude (vieze) knuffeloom van Zapruder Inc. De oud LA smeris struikelde ooit over CIA-drugshandel, ging vervolgens lastige vragen stellen aan Amerikaanse politici en richtte uiteindelijk het oer-complotterblog (al kun je het eigenlijk niet zo noemen) From The Wilderness op. Ruppert is tevens de schrijver van Crossing the Rubicon, volgens de gehele Zapruder Inc. redactie het (het enige waarover we het met elkaar eens zijn) ultieme 911-boek. Geen ontploffende torens, maar duizenden en duizenden feitjes, onderbouwd door duizenden referenties en artikelen, opgetekend binnen een geopolitiek raamwerk met als belangrijkste leidraad: Peak Oil. Ruppert maakt zich zorgen om peakoil en ziet peakoil als belangrijkste leitmotiv voor alles wat in onze tijd op het internationale-, maatschappelijke-, en politieke toneel afspeelt. Volgens Mike Ruppert stormt de mensheid in sneltreinvaart af op een onovertroffen ramp. CoLLapse.

***dit artikel heeft een addendum (oorspronkelijk gepost 26/10/09)***

Turkije is altijd een belangrijk land geweest als het ging om de verbinding tussen Oost en West. De Zijderoute kwam door Constantinopel en toen het Ottomaanse Rijk tussen de 14e en 20e eeuw in volle bloei was, werd bijna het hele Mediterrane bekken en het nabije Oosten gecontroleerd. Na het verval van het rijk en de ongelukkige alliantie met de Duitsers tegen de imperialistische krachten van een eveneens afbrokkelend Brits Rijk in de Eerste Wereldoorlog, nam de macht van Turkije zienderogen af. Met de komst van Mustafa Kemal Atatürk werd de islamitische staat omgedoopt tot een seculiere staat, wat de religieuze binding met het voornamelijk islamitische Oosten deed afnemen. De Verenigde Staten zocht tijdens de Tweede Wereldoorlog al toenadering tot de Turken en in 1952 werd Turkije lid van de NAVO. Turkije was nog steeds een belangrijk strategisch bruggenhoofd en men wilde vooral toezicht houden op de Russische scheepvaartsroutes die via de Zwarte Zee en de Bosporus liepen. Ook werden er verschillende militaire bases gesticht die zo een goede uitvalsbasis boden naar de toenmalige Sovjet Unie en het Midden-Oosten en zo ook broertje Israël de nodige ruggensteun konden geven. Ondanks de toenemende aanwezigheid van de VS in het Midden-Oosten, blijft Turkije van wezenlijk belang in de regio. Naast de doorvoer van olie en gas (Bakoe-pijplijn), is het de belangrijkste doorvoerhaven voor opium en wapens. Zelfs atoomwapens. Dit alles in een wereldwijd complot dat zijn weerga niet kent.

Vandaag in drie delen De Turkije Connectie.

Volgens het Nieuwe Testament is de stadstaat Megiddo de plek waar Armageddon gaat plaatsvinden; de oorlog die alle oorlogen zal eindigen, de ultieme strijd tussen goed en kwaad. Van oudsher is het een belangrijke strategische plek in het huidige Israël waar veel belangrijke oorlogen hebben plaatsgevonden. Of de Dag des Oordeels daar uitgevochten gaat worden valt nog te bezien, maar dat het anno nu zich nog steeds in het oog van de storm bevindt is wel een juiste constatering. Als het aan Israël ligt dan mag Armageddon komen, want als ze niet bezig zijn met het kidnappen van vredesactivisten, het bulldozeren van Palestijnen of het bombarderen van Libanezen, dan zijn ze wel druk doende met het plannen van een grootschalige oorlog tegen Iran. De toenemende spanningen tussen beide landen lijken steeds groter te worden en de Israëli’s staan de popelen de Perzen met grof geschut aan te vallen. Volgens de verwachtingen zal deze aanval niet alleen met conventionele wapens plaatsvinden, maar zullen ook tactische nucleaire wapens ingezet worden. Daar waar Israël steeds harder dreigt en een klein deel van haar oorlogsvloot mobiliseert en via het Suezkanaal een omtrekkende beweging laat maken rond het Saoedische schiereiland richting Iran, blijft Iran bewust Israël provoceren door haar nucleaire programma door te voeren. Tussen het gekrakeel over en weer zit natuurlijk Amerika - het grote debiele broertje van Israël met de dommekracht. De Amerikaanse regering speelt een vreemd politiek spel, waarbij enkele van Obama’s secondanten overduidelijk op de hand van Israël zijn en openlijk een eventuele militaire actie van Israël steunen, terwijl er door andere Amerikaanse kopstukken weer een tegenstrijdig verhaal wordt opgehangen. Ondertussen is het nog steeds hommeles in Iran rondom de nasleep van de verkiezingen en kijkt Israël tegen het zoveelste schandaal aan door de spijtoptanten uit haar eigen leger. Eén grote clusterfuck daar…

Conspiracy time. En hardcore ook. Seymour Hersh, de man achter de onthullingen van Abu Grahib en My Lai, beweert voor Arabische tv dat het “moordcommando” van Dick Cheney, geleid door generaal Stanley McChrystal (de nieuwe man in Afghanistan) verantwoordelijk is voor de moord op Benazir Bhutto en de moord op de Libanese premier Hariri.

Op Zapruder hebben we al eens aangetoond dat het “officiële verhaal” achter de moord op Bhutto onzin is.

Er wordt gesuggereerd dat Bhutto is omgebracht om haar uitlatingen over de dood van Osama Bin Laden tegen de BBC. Deze uitzending werd door de BBC zelf gecensureerd, waarbij de bewuste uitspraak werd weggelaten.

**Met een grote slag om de arm vanwege Pakistaanse bronnen. We bellen Sey...**
***Update 19.05.2009 01:10: BS dus. Zapruder is k**. Yeah...oke...***

Een klein deel van de foto’s die Obama u niet wil laten zien…

Zie ook: ‘martelen is een politiek instrument’, ‘er schuilt een martelende sadist in ieder van ons’, ‘de legale plundering van Irak’ en ’één miljoen honderdvijfenzestigduizend tweehonderd en vier‘.

Via ons ZapLog

Seymour Hersh is niet de eerste de beste; deze legendarische Pullitzer Prize-onderscheiden journalist en onderzoeker weet waarover hij praat en hij heeft in het verleden veel controversiële onderwerpen aan het licht gebracht. Zo was hij degene die het Abu Ghraib-schandaal grote bekendheid gaf en recentelijk richtte hij zijn pijlen op ‘Donkey’ Dick Cheney: deze duivel in mensenvel zou aan het hoofd gestaan hebben van een heus doodseskader! Hersh deed deze uitspraak samen met de melding dat de CIA na 9/11 in de VS nogal zou hebben huisgehouden op Amerikaanse grondgebied en onder de burgerbevolking in het bijzonder (iets dat de CIA later uiteraard ontkende). Bush en zijn croonies grepen 9/11 aan om hun macht verder uit te breiden door allerlei operaties die het daglicht niet konden verdragen en die onder het mom van “binnenlandse veiligheid” en “terreurbestrijding” werden uitgevoerd. Daarnaast wees Hersh op de Joint Special Operations Command (JSOC): een hooggespecialiseerde tak van de special operations commando’s die autonoom werkt en geheime operaties uitvoert. In de praktijk komt het neer op een doodseskader dat in oorlogsgebieden als Afghanistan missies uitvoert. Tijdens de Bush-regering rapporteerde deze club niet aan Joint Chiefs of Staff of de minster van Defensie, maar rechtstreeks aan Dick Cheney, the Dark Lord of the Ring. 

Ons aller meest favoriete president aller tijden, George W. Bush, blijkt hardop te hebben nagedacht over zijn “dictatoriale machten”. Dit blijkt uit notulen opstelt door Washington’s best&brightest, John Yoo en Jay Bybee, twee topambtenaren van het Amerikaanse ministerie van Justitie. Yoo en Bybee zijn tot nu toe vooral bekend als de geniale geesten achter de zogenaamde “martel memo’s”, waarin geconcludeerd wordt dat het prima-oke is om “terreurverdachten” te martelen. In de “Bush memo’s” gaan de heren nog een stapje verder. Bush moet compleet legaal de Amerikaanse grondwet buitenspel mogen zetten. Het ministerie van Justitie reikt “wettelijke argumenten” aan waarom de president “vrijheid van meningsuitingen en pers” kan opschorten, huiszoekingen en fouilleren kan verordenen, telefoontaps kan laten aanleggen, personen kan arresteren en zonder rechtszaak gevangen zetten en mensen kan uitwijzen naar andere landen waar zij mogelijkerwijze wat kneus- breek- en brandwonden kunnen oplopen. 

Met het aantreden van de Amerikaanse regering Obama zitten geopolitico’s de komende tijd met hun neus tegen de beeldbuis gedrukt. Wat gaat Obamarama doen? Voorganger George Bush heeft niet een beetje erfenis achtergelaten; de US of A zitten vast in twee oorlogen, midden in het roerige Midden Oosten, met lange bevoorradingslijnen. Met de impopulaire dollar, de kredietcrisis gebouwd op Amerikaans koloniaal schrotpapier en acht jaar diezelfde Bush, beginnen de States in snel tempo vrienden te verliezen. De stralende sterstatus van Obama heelt heel even de wonden tussen de VS en de rest van de wereld maar hoe lang houdt president Obama© dit vol? Breekt de nieuwbakken president definitief met de Bush-doctrine of blijft alles bij het (imperial) oude? 

Change? Yes, we can! De regering Obama is vooral goed in Public Relations. Dit blijkt wel uit het feit dat met grote trom Guantanamo Bay zal worden gesloten, en dat het martelen van verdachten door (sommige) Amerikanen wordt verboden. Zo staat het in de krant. Wat de regering Obama eigenlijk gaat doen, is het “uitbesteden” (outsourcing) van martelen. Want twee dagen na aantreden onderstreept Obama een van Bush’ zijn meest gehate praktijken: rendition. Het ontvoeren, vervoeren en opsluiten van verdachten. Zogenaamde “black sites” zullen operationeel blijven. De regering Obama onderzoekt alleen de juridische consequenties en het juridische raamwerk van de beslissing om rendition te behouden.

Nu Guantanamo dicht moet, en de strijd tegen terrorisme onder Obama vast snel in een hogere versnelling zal worden geplaatst (de problemen thuis zullen wat afleiding nodig hebben), worden er in Saudie Arabië extra gevangenissen gebouwd om Al Qaeda in op te sluiten. Driemaal raden wie de hoofdaanemer is. Ja zoiets verzin je niet zelf: het Saoedische bedrijf Bin Laden. Jep. Familie ‘van’. Dat is zoiets als vragen aan de bedrijven van Dick Cheney om de wederopbouw van Irak voor hun rekening te nemen, en de resultaten daarvan zijn inmiddels bekend.

Zie ook: Yes We Can: Obama handhaaft CIA ‘special renditions’