Zapruder Inc.

Palestina vlaggen aan het balkon! Arafat-schaal uit de mottenballen! Ook de links-zuurdezemdraaiende, Afghaanse-geitenwollensokkendraagende voltallige Zapruder-redactie (of waren die nu extreem-rechts?) feliciteert de verdreven volkeren uit het oude Britse mandaat-gebied genaamd Palestina met de aanvraag van lidmaatschap van de Verenigde Naties. Goed, kansen dat een Palestijnse staat wordt opgenomen in de Volkerenbond is “against all odds”, vooral als het aan de EU en positie-flipper Barack Obama zal liggen. Erkende Palestijnse staten zijn namelijk niet goed voor vredesonderhandelingen, en bovendien weigeren die Pallies Israël als Joodse staat te erkennen (waarom niet meteen als democratische staat waarin iedereen gelijk is?). Zelfs als er een Palestina komt, is de kans groot dat de bewoners voor de zoveelste keer gen&"%" worden. Thuislandje hier, openlucht-concentratiekamp daar, omcirkeld door met uzi’s bewapende reli-idioten en “jew-only” straten en een handtekening onder een akkoord dat alle aanspraken op post-1967, post-1948, post-wanneerdanook, gebieden laat vallen. Hoe dan ook, net als de rest van de wereldgemeenschap, uitgezonderd genoemde VS en EU, zien we de Palestijnse actie als iets positiefs. 

Frankrijk legt de fysieke verkoop van goud aan banden. Was het tot voor kort mogelijk anoniem uw euro’s om te wisselen tegen gouden munten zoals de Krugerrand of de Maple leaf, dat is nu afgelopen. Er is een limiet ingesteld van € 450,– per transactie. Een gouden munt van 1 troy ounce (31,1 gram) kost momenteel ruim € 1.300,–.  Wilt u meer goud kopen dan voor € 450,– dan dient u het bedrag per bank over te maken of met creditcard te betalen – als het maar voor de overheid traceerbaar is. In Oostenrijk is sinds kort een limiet ingesteld van € 15.000,– per transactie.

**Door Nico de Geit via het Zaplog**

Oude koffiefilters, oranje-wuppies, luiers, pokemon-plaatjes, breezers, Justin Bieber T-Shirts. Ja, de Europese Centrale Bank accepteert nu alle mogelijke soorten schrot en geeft hier vers geperst fiat geld voor terug. In een poging de Europese zombie-banken weer van wat liquiditeit te voorzien, worden de regels maar weer ietwat opgerekt. Off-balance, niet-traditioneel verhandelde papiertjes zijn nu ook goed voor een kredietlijntje bij Trichet. Dus daar gaan al die credit default swaps richting EBC. Regels zijn lastig en nood breekt wetten. Zie 2007. Zie 2008. Tot zover het stabiele beleid, voor een gegarandeerd stabiele Euro, van de ECB. 

Deze draag ik op aan Erwin Lensink, naar een psychiatrisch ziekenhuis gestuurd vanwege het gooien van een waxinehouder.

Na de geruchtenstroom over een mogelijke Chinese oplossing voor het Italiaanse obligatieprobleem, en China’s antwoord: onderwerping van Europa aan Chinese economische politiek, wordt op dit moment keihard gepokerd door China, Euro-Europa en de VS. Inzet is nog steeds het overleven van de fiat-munt Euro. Het slagveld: Franse zombie-banken en Amerikaans schatkistpapier. Kort samengevat: China gooit de kredietlijnen richting Europese banken en staatsschuld dicht en laat weten liever Amerikaanse obligaties te kopen. De Chinezen zijn ontvreden over de Europese politiek, monetair beleid en de weigering van Europa een vazal van China te worden. De Fransen slaan terug door het mogelijke lager waarderen van de Chinese banksector door rating-boer Fitch. Linkse, rechtse, schop-en-sla. Een ordinaire economische bitch-fight is uitgebroken. Dan, voor wie zich afvraagt waarom juist de Duitsers de Grieken niet gewoon failliet laten gaan: de Duitse bad-banks West-LB en Hypo Real Estate, beide 100% in het bezit van de Duitse belastingbetaler, hebben hun Griekse “exposure” niet bij de ECB gedumpt (zoals de rest van de financiële wereld) en hebben nog enkele miljarden aan Grieks schrot in de boeken staan.

Hoewel de kans klein is dat het voorstel niet wordt afgeschoten door de Verenigde Staten en de west Europese lidstaten van de VN-veiligheidsraad, is de Palestijnse aanvraag tot erkenning als staat door de Verenigde Naties bijna een feit. De vraag is alleen: wat staat er nu precies in het document dat de niet-gekozen Palestijnse president Abbas de VN voorlegt? Naast het feit dat de aanvraag een (tactische) eenzijdige actie van de Palestijnse Fatah-fractie is, andere Palestijnse politieke groeperingen bekritiseren de weinig transparante voortgangswijze van Abbas, is compleet onduidelijk hoe de “aangevraagde” Palestijnse staat eruit gaat zien. Mogen de vluchtelingen terug naar de Palestijnse gebieden van voor 1967 of wordt de nieuwbakken Palestijnse staat niets minder als een bonte deken van “thuislanden” in de Westbank plus de Gazastrook? Desondanks lijkt koloniaalmacht Israël in lichte paniek te verkeren en dwingt het invloedrijke landje machtige vrienden tot ingrijpen. Met goede redenen. Hoe de Palestijnse staat er ook uit zal zien, en los van het feit dat een dergelijke staat door de overweldige meerderheid van de wereldgemeenschap zal worden geaccepteerd, betekent het uitroepen van de nieuwe natie en lidmaatschap van de VN dat de Palestijnen Israël voor een rij van internationale gerechtshoven kunnen slepen. 

Op crisis-zitting nummer “zoveel” van de Europese ministers van Financiën en bank-chefs over de teloorgang van de fiat-munt Euro, deze ronde in het Poolse Wroclaw, mocht zelfs de Amerikaanse minister van Financiën Timothy Geithner aan tafel plaats nemen. De boodschap van de niet bijster populaire Amerikaanse minister aan zijn amb- en lotgenoten: minder sparen, meer uitgeven en laat de Europese Centrale Bank miljarden bijdrukken. Wacht, de complete Euro-zone spaart zich toch het economische graf in om de experimentele gemeenschapsmunt te behouden en de financiële markten tevreden te houden, en een afgevaardigde uit het land van de onbegrenste marktwerking komt onder andere Keynsiaans vertellen dat die staats-Euro moet rollen. Dat terwijl in de US of A zelf honderden miljarden dollars zware conjunctuur-paketten vrijwel nul impact hebben gehad op de thuis-economie. Bovendien is de ECB geen FED. 

Dat het er niet echt fris aan toe gaat in Afghaanse gevangenissen, is een publiek geheim. Noem een Bagram, of haal die paar kamervragen over het lot van “onze” krijgsgevangen nog even in herinnering. Nu komt de VN met het zoveelste rapport over misbruik in Afghaanse strafinrichtingen waarin de beschuldigingen schijnbaar zo hard aankomen dat de burgerbescherm-organisatie NATO zich gedwongen ziet voorlopig geen gevangenen meer aan de Afghaanse autoriteiten te overhandigen. Daar bovenop blijkt de zogenaamde “Afghan Local Police”, een militie opzet als “counter-insurgency” maatregel in het najaar van 2010 (en voorlopig kanonnenvoer voordat de Afghaanse politie en het leger voldoende opgebouwd zijn) en naar het voorbeeld van verschillende door de Amerikanen betaalde milities in Irak, zich vooral bezig te houden met afpersing, moord, massaverkrachtig en roof (PDF!). De NATO en deze hulptroepen werken in verschillende Afghaanse gebieden intensief samen. Kort samengevat: de Afghaanse geheimedienst NDS martelt, de Afghaanse politie martelt en de opvul-milities martelen. Gelukkig neemt Nederland nog steeds zijn verantwoordelijkheid voor “de historische rol” in Afghanistan. 

Met het Griekenland-drama als het braaf door de massamedia geserveerde zoethoudertje voor het grote publiek, en recycle-geruchten over Chinese en Russische interventie op de markt voor Italiaanse obligaties (zo geloofwaardig als een gemiddelde NATO-persconferentie over Libië) voor de “investeerders”, rent de Euro-zone op haar “Lehmann-Brothers” moment toe. De Franse banksector staat op het punt te imploderen, en tenzij de EU en ECB een mega-bailout weten te strikken, mag op nationaal niveau de banksector voor een tweede keer gered worden. Dus meer staatsschuld=meer twijfel aan stabiliteit=game-set-match voor de Euro. Ow, en de Chinezen komen ons redden. Natuurlijk. Maar wel voor een prijs. Of de EU voortaan in internationale organen met graagte even voor de Chinese belangen wil stemmen. 

Een week geleden opende Vladimir Putin de Nordstream-aardgas-pijpleiding. De aanleg van de pijpleiding kostte $10 miljard. En op den duur zal er genoeg aardgas door de leiding stromen om 26 miljoen Europese huishoudens te verwarmen.

Ieder mens heeft een eigen identiteit. Die krijg je voor een deel mee in je opvoeding. De rest van die identiteit bouw je zelf op.
De overheid is niet geïnteresseerd in je identiteit, maar uitsluitend in je legitimiteit. De identificatieplicht is eigenlijk een legitimatieplicht. Je moet ten alle tijde kunnen aantonen dat je aanwezigheid in Nederland legaal is ofwel legitiem. 

Eindelijk begint het bij de rest van de wereld door te dringen dat de “Euro-crisis” niet een crisis in de “staatsverschulding” is, maar een “Euro-Zombie-Banken-Crisis”. Vergeet staatsschuld, er gaat een nieuwe ronde van directe “bail-outs” voor banken komen. Waar het Euro-reddingsfonds (European Financial Security Facility (EFSF)) als een slechts matig overtuigend decor diende om te verhullen dat niet Griekenland, Portugal of Ierland direct werden geholpen, waarbij als voetnoot dat bijvoorbeeld de Ierse regering door de “Euro-partners” ongekend onder druk werd gezet om miljarden staatsgeld in de failliete banksector te pompen om de “exposure” van banken op het Europese vaste land tot een minimum te beperken, maar de houders van staatsschuld en alle financiële producten die gekoppeld zijn aan genoemde staatsobligaties, is nu het lek boven water. De Europese financiële sector is dood. De hedge-fund-haaien hebben de aanval al ingezet op wankele banken als Unicredit en Societe General, en meer volgen. Onder ultra-fractional banking (fractional banking gekoppeld aan derivaten) lijkt de fiat Euro een voortijdig Weimar-einde te vinden. De keizer heeft geen kleren meer aan, zoals de CEO van de in de Verenigde Staten voor “bedrog” met CDO’s aangeklaagde Deutsche Bank Josef Ackermann schetst. In een wereld waarin energie duur wordt, heeft een systeem dat alleen nog maar groeit op basis van schuld geen plaats meer. 

Ergens in oktober 2010 stapt Nouri Mesmari met zijn voltallige familie aan boord van een vliegtuig richting Tunesië. De reis van de “Chef Protocol” van Ghadaffi eindigt echter niet in Tunis maar in het Concorde Lafayette Hotel in Parijs, waar de rechterhand van Ghadaffi officieel wegens “gezondheidredenen” naar is uitgeweken. De dagen daarna is het voor het Concorde Lafayette een komen-en-gaan van leden van de Franse geheime dienst en leden van de regering Sarkozy. Iedereen wil met de “Libische wikileaks” spreken. Mesmari wordt daarop semi-officieel onder huisarrest gesteld, op verzoek van Libië, terwijl er vanuit Libië verzoeningspogingen worden ondernomen. Maar Nouri Mesmari zelf vreest ondertussen voor zijn leven en vraagt officieel politiek asiel aan. Rond die tijd komt een delegatie uit het Libische Beghasi op audiëntie, mannen die op basis van informatie van Mesmari zijn gecontacteerd door de Franse inlichtingendienst. Deze groep zal de voorhoede vormen van de revolte tegen Ghadaffi. Op 21 februari verschijnt Nouri Mesmari in een videoboodschap, geschoten in de bureau’s van de Franse krant Liberation, voor de internationale gemeenschap. “Ghadaffi creëert een slachting ieder uur, ieder moment en overal. Met de kracht en strijdlust van het volk zal het Ghadaffi regime vallen”. 

De Libische “nationale overgangsraad” heeft een huzarenstukje afgeleverd. Niet alleen wist hij tientallen verschillende oppositiegroepen onder zich te verenigen, een proces wat normaal gesproken maanden zo niet jaren kan duren (zie bijvoorbeeld Syrië, of de overige “Arabische revoltes” zoals Egypte en Tunesië waar nog altijd “oppositie” versplinterd is) en Libische stammen aan zich te binden, de raad wist ook nog eens het wantrouwen ten aanzien van de “overlopers” uit Ghadaffi’s meest intieme regeringscirkels die zitting kregen in de raad weg te nemen. De legitimiteit van de overgangsraad werd zowel door de vechtende rebellen als de “internationale gemeenschap” (lees: de EU, VS en Golfstaten) niet in twijfel getrokken, hoewel bij meerdere figuren, en vooral de ex-Ghadaffi mensen, vraagtekens gezet kunnen worden. Opgeteld een bijna natuurwetten overtredend optreden van dit niet weinig schimmig orgaan (wegens “veiligheidsredenen” werden de namen van de meeste leden van de oppositionele regering geheim gehouden). Tel hierbij op de “spontane” golf van overlopers uit het Libische diplomatieke corps en de opstand in Libië begint vrij onwerkelijke dimensies aan te nemen. 

Op 2 november 2010 sluiten Frankrijk en Groot-Brittannië hernieuwd een militair pact. De beide landen willen vliegdekschepen gezamelijk inzetten, een 10.000 man sterke interventiemacht oprichten en een “ongekende samenwerking aangaan op het gebied van nucleaire wapens”. De samenwerking wordt bekrachtigd met een zogenaamde “war-game”, een militaire oefening, onder de naam “Southern Mistral”. Het scenario: in een staat ten zuiden van Frankrijk, Southland, heerst een autoritair regime dat Frankrijk’s “nationale interessen” dwarsboomt. De zittende dictator treedt echter terug en geeft de macht over aan zijn zoon. Vanaf dat moment wordt Southland’s politiek meer agressief, en het komt tot schendingen van Frankrijk’s territorium. Frankrijk besluit samen met Engeland “daadkracht” te tonen en begint met steun van een VN-resolutie een luchtaanval tegen Southland. De geplande datum voor de oefening: 21 tot 25 maart 2011. Zo ver zal het niet komen. Op 19 maart beginnen Frankrijk, Groot-Brittannië en de Verenigde Staten met hun luchtoorlog tegen het Libië van Ghadaffi. 

Voor de liefhebber (en voor wie de ruimte heeft): de “Cablegate II” files, 65 Gigabytes. De klokkenluider-site (of psy-op) wil het circus voor zijn en released nu de berg documenten zelf. Instructies (Engels!) onder meer.....

Alsof het negentienhonderd-nogiets is, of achttienhonderd-nogiets, is de Libië-oorlog de meest openlijk koloniale oorlog sinds....de inval van Irak in 2003 eigenlijk. De Libische “overgangsraad”, dat gezelschap waarvan niemand eigenlijk weet wie zij zijn, kan rekenen op miljarden aan bevroren Libische tegoeden. Italië, Frankrijk, Duitsland, de VS, China, allemaal schuiven ze met geld in de hoop vooraan te staan zodra de contracten voor de exploitatie van de Libische grondstoffen worden uitgedeeld, of zodra de zaken die de NATO op dit moment weg-bombardeert weer moeten worden opgebouwd. Dat er aardig wat is weggeknald, blijkt wel uit de “nakende humanitaire ramp” in Libië. Dat is R2P, responsibility to protect, het beschermen van de burgerbevolking, the NATO way. Wat nog ontbreekt, zijn de troepen op Libische bodem. Ow, die zijn er al! Dan ontbreekt slechts de Irakese/Afghaanse chaos om die troepen in Libië te laten blijven.

Al maanden leek de strijd in Libië muurvast te zijn gelopen, maar zo verassend als de “opstand” tegen de Libische leider Ghadaffi begon, zo verbijsterend snel lijkt nu een einde te komen aan het conflict. Niet omdat de “rebellen” plotseling in tactische grootmeesters veranderden en georganiseerd in een paar dagen de troepen van Ghadaffi wisten weg te vegen. Het succes valt voor een groot deel te verklaren door het Amerikaanse besluit om informatie vanuit satellieten, drones en special forces te gaan delen met de Franse en Britse eenheden in en om Libië. Nadat de Amerikanen ook weer actief aan de bombardementen deelnamen, werd het tijd voor “het laatste zetje”. Ghadaffi’s leger verloor haat laatste brandstofdepot na de massale bombardering van de raffinage-stad Zawiya, waarna de “rebellen”, een mengelmoes van salafisten, stammen, security companies, Columbiaanse huurlingen en een handjevol “echte” opstandelingen en geholpen door de aanwezige special forces “in ongemarkeerde uniformen” die doelen aan de NATO-luchtmacht doorgaven, zich op weg maken richting Tripolis. Operatie “Siren”, waarbij met Apache helicopters en een landing vanuit zee Tripolis werd bestormd, gaf de genadeklap. Vergeet Resonsibilty to Protect, met zeker 1500 burgerslachtoffers (alleen op zaterdag 20 august) en overvolle ziekenhuizen is “Siren” de dodelijkste operatie in NATO’s drang naar “regime change” in Libië tot nu toe. Ghadaffi is weg, Libië kan haar nieuwgevonden neoliberale vrijheid gaan genieten.