Zapruder Inc.

Een oorlog-tegen-terreur voeren is geen gemakkelijke opgave. “Terroristen“, “jihadi’s“ of “radicalen“ hebben nu eenmaal geen vaste, duidelijk aan te wijzen verblijfplaats. Het is een strijd tegen een idee of ideologie. Of nog beter gezegd in het kader van extremistische Islam: een geloofsovertuiging. Eigenlijk een fantoomvijand, in een oorlog die niet gewonnen kan worden. Want, zoals de geschiedenis ons leert, ideëen en overtuigingen kun je niet je wil opleggen. 

In het eerste deel van dit vierluik hebben we gekeken naar het begrip “jihad“ en de ontstaansgeschiedenis van wat wij tegenwoordig extremistische Islam noemen. Iedere moslim is verplicht “jihad“ te voeren, zij het in spirituele zin. Dit is de grote “jihad“. De gevreesde gewapende “jihad“, of kleine “jihad“ is hier altijd ondergeschikt aan. Tot de negentiende eeuw is kleine “jihad“ echter in onbruik, maar wordt weer besproken als ultra-orthodoxe Islamitsche stromingen gaan ontstaan als reactie op westers koloniaal beleid. Deze stromingen, het Salafisme en Wahhibisme, zullen later de grondslag vormen voor extremistische Islam. Een extremistische (of conservatieve) Islam die pas in de twintigste eeuw, via de van oorsprong Egyptische Moslimbroederschap, wereldwijd verspreid zal worden. Maar er mist nog iets. Er is een kruitvat, maar geen lont. Over het ontstaan van jihadi-Salafisten en de Iraanse revolutie. 

Eigenlijk is de term “extremistische Islam” een contradictio in terminis. Zoals gastzapper Khalid Ibn Al Walid een paar weken geleden probeerde uit te leggen, zou (zou!) Islam niet voor meerdere uitleg vatbaar moeten zijn. Zou moeten zijn...maar helaas blijken bij alle wereldreligie’s, om verschillende redenen, allerlei groepen of personen verschillende interpretaties, opvattingen of belevingen aan hun kerngeloof mee te geven. En zo ontstaat iets wat we een schisma noemen. Sinds de aanslagen van elf september 2001 zijn wij, het westen met Christelijke achtergrond, volgens de Amerikaanse president Bush en vele andere westerse politiek leiders en opiniemakers in “oorlog” met een van de meest bedreigende van dergelijke religieuze afsplitsingen: de radicale of extremistische Islam. Sommige “denkers” gaan nog verder en zien een onvermijdelijke confrontatie tussen de complete Islam en het westen zoals de zwart/wit culturen-botser Samuel Huntington. Hoe dan ook, op dit moment bestrijden we actief de “radicalen“ zowel in den vreemde (Afghanistan, Irak) als aan het thuisfront (aangescherpte wetgeving, publiekscampagnes terreurbestrijding). Islam of extremistische Islam staat hoog op de agenda van verschillende politici, de media raken niet uitgepraat over het fenomeen en het Nederlandse volk ziet Islam over het algemeen als “zeer bedreigend”. Dus wat is eigenlijk extremistische Islam? Wie zijn “ze” en hoe groot is die dreiging? En de belangrijkste vraag die eigenlijk nooit gesteld wordt: wat willen die “extremisten” nu eigenlijk? Waar doen ze het nu voor? Over Salafisten, bomgordels, Islamo-fascisme en Jihad Inc. 

Het moet wel het gevolg zijn geweest van de absolute paniek. Daags na de “Kaspische Conferentie”, het samenkomen van de energierijke staten en staatjes uit het gebied om onder leiding van Rusland hun onderlinge geschillen te regelen, speelde president Bush de ultieme paniekkaart: een nucleair Iran zal leiden tot een Derde Wereldoorlog. De mullah’s willen namelijk niets liever dan Israel van de kaart vegen, echt waar! De Fox-news-en van deze wereld spinde garen. Bush reageerde op uitlatingen van zijn tegenstrever in Moskou, Poetin, die in het Iraanse nucleaire programma niets anders ziet dan een prima afzetmarkt van kernrectoren. En die ook nog eens met de conferentie Amerika’s (energie) ambities in het Kaspische gebied schaak-mat zette. Want hoewel onderbelicht, is het belangrijkste punt van de bespreking niet het nucleaire Iran, maar de overeenkomst dat ieder lid van de vijf staten een veto kan uitspreken tegen (energie)pijplijnprojecten. Exit alle moeite om Rusland buiten spel te zetten in het gebied.

Een in memoriam op Zapruder? Over een ouwe Franse soldaat? Yep, we gaan het gewoon doen. Zoals bekend zijn we gek op verborgen geschiedenissen en zaken die regeringen liever voor zich houden, en monsieur Robert Denard, oftewel Gilbert Bourgeaud, oftewel Said Mustapha Mahdjoub, mag een opmerkelijk en schimmig voetnootje in de moderne geschiedenis genoemd worden. Bovendien was de man fouter dan fout en zo gestoord als een konijn op steroïden. Een eenmans the A-team/MacGyver/Jack Bauer avant la lettre en de pappa van alle Blackwater USA of Aegis-cowboys. De Franse huurling Denard speelde bovendien een niet onbelangrijke rol in de weinig bekende geschiedenis van het post-koloniale/koude oorlogstrijdperk in Afrika. In memorandum dus, de orginele “oorlogshond” Bob Denard.

Huh? Dus Al Gore, Albert Arnold Gore Jr, de Amerikaanse vice-president onder Bill Clinton, krijgt de Nobel Vredesprijs 2007? Toegegeven, de prijs is wel eens naar vreemdere vredesduiven gegaan; we noemen een Kissinger, Arafat of Perez, maar Gore is op zijn zachtst gezegd toch een vreemde keuze. Nog los van zijn rammelende, “wakkerschuddende” populistische slechtweerdocumentaire “an inconvenient truth“ en de volslagen mislukte klimaathype die daarop volgende, de ongemakkelijke waarheid over Al Gore is dat de man weinig vredelievend te noemen valt. Onder Clinton was hij onder andere verantwoordelijk voor Irak, waar menig bom niet alleen militair doel trof. En dan hebben het nog niet eens over de tot het idiote toe strenge sancties tegen het land met een slordige paar honderdduizend kinderdoden tot gevolg. Nee, leuke man.... 

Met haar nieuwste boek, ”DE SHOCKDOCTRINE
De opkomst van rampenkapitalisme”, gaat Canadees onderzoeksjournaliste Naomi Klein wederom geen vrienden maken in de hogere regionen van de corporate wereld en aan de rechterkant van het politieke pallet. Klein brak in 2000 door met het boek “No Logo“, over de onzinnigheid van de merkengerichte consumptiecultuur in het “westen“ en uitbuiting van werknemers in derdewereldlanden. Het boek werd prompt omhelst door de zogenaamde “anti-globalistische“ beweging en geldt sindsdien (opmerkelijk) als een soort manifest. In “The Shockdoctrine“ graaft Klein dieper naar de machinaties van corporations en hun politieke handlangers. Hoe doormiddel van “shock therapy“ de fundamentalistische ultieme “vrije markt“ theorie van Milton Friedman, volgens velen de belangrijkste economisch denker van de twintigste eeuw, de wereld veroverde. Van de Chileense coup in 1973 tot de “uitverkoop“ van de federale staat door de Bush-administratie in de Verenigde Staten. Met als (voorlopig?) apotheose de corporate maakbaarheid van samenleving en privatisering van oorlog in Irak. 

Langzaam, heel langzaam, lijkt een er in het Amerikaanse publieke domein gesproken te mogen/kunnen/willen/worden over een van de grootste politieke taboes aldaar (en eigenlijk niet alleen aan de overkant van de oceaan): de invloed van de Israëlische lobby op Amerikaanse besluitvorming. Of beter, het buitenlandse beleid van de Verenigde Staten. De beslissing van het Amerikaanse congres om de Iraanse revolutionaire garde tot “terroristische organisatie“ te bestempelen en daarmee via de achterdeur de Bush-administratie ruim baan te geven voor een aanval op Iran, compleet tegen de wil van het Amerikaanse volk in, heeft nogal wat los gemaakt. Want als de Amerikanen zelf niet nog meer oorlog willen, waarom stemmen hun afgevaardigden dan bijna collectief voor nog meer bloedvergieten? Het antwoord wordt gegeven in een studie door de politicologen John J. Mearsheimer en Stephen M. Walt. Er wordt grof geld betaald. 

De golfoorlog van 1991, dat waren nog eens tijden! Met het bord op schoot voor CNN om te kijken hoe we met zijn allen Saddam Hoessein Koeweit uitdonderden. Vaag groene nachtkijker beelden van bombardementen, die wat olijke Schwarzkopf met zijn schoolmeesteruitleg en het was voorbij voordat je er erg in had. Mazzel Saddam, leuk geprobeerd. Bijna geen doden aan “onze“ kant, en iedereen die meevocht was binnen een paar maanden weer bij moeders thuis. De eerste Golfoorlog was een “schone“ oorlog. Dachten we….tot halverwege de jaren negentig opeens het fenomeen “Golfsyndroom“ de kop op stak. Veteranen van de oorlog werden op onverklaarbare wijze ziek. Misselijkheid, gewrichtspijn, concentratiestoornissen en zelfs rare kankers. De medische wetenschap stond voor een raadsel. Of deed alsof zij voor een raadsel stond. Allerlei verklaringen werden gegeven: “shell“- of rampshock, rare injecties tegen gifgasaanvallen of domweg veteranen die uit waren op een extra zakcentje van het Pentagon en daarom een ziekte verzonnen. Maar een echte verklaring is er nooit gekomen. En nu, anno 2007, blijkt het “Golfsyndroom“ zelfs epidemische vormen aan te nemen. Ruim een kwart van alle veteranen die deelnamen aan operatie “desertstorm“ blijken “onverklaarbaar“ ziek te zijn. Ruim 175.000 mannen en vrouwen. 

Met het zenden van twee extra pelotons Nederlandse troepen naar de Afghaanse provincie Uruzgan, lijkt de Nederlandse regering voor een deel te buigen voor druk vanuit de Verenigde Staten en met name de NATO om vooral mee te blijven doen aan de ISAF-missie in Afghanistan. Het transatlantische bondgenootschap is al enige tijd naarstig op zoek naar versterkingen, maar met 2007 als het meest bloedige jaar sinds de Amerikaanse invasie van 2001, staan niet-participerende lidstaten niet bepaald in de rij om een aandeel te leveren. Maar Nederland dus nog wel. En dat terwijl de oorlog door verschillende partijen allang voor verloren is verklaard: militair onwinbaar en ondertussen uitgegroeid tot een van de grootste humanitaire rampen van dit moment. De enige echte oplossing voor het conflict lijkt een vrede met de opstandelingen en de Taliban. Na ruggespraak met zijn broodheren in Washington blijkt de Afghaanse stadhouder Karzai inderdaad toestemming te hebben gekregen om de Taliban weer een politieke rol te geven in het land. En de Amerikanen hebben haast. Niet omdat de “opbouwmissie“ een compleet fiasco is geworden; er moet juist gebouwd worden. Alleen geen scholen of ziekenhuizen. Olie-en gaspijpleidingen om precies te zijn. 

Het had de Algemene Vergadering over klimaatsverandering en waterschaarste moeten worden, maar ondanks de goede bedoelingen van VN-opperhoofd Ban Ki Moon verwerd de jaarlijkse sessie van alle leden van de Verenigde Naties tot een opgefokte mediashow rond de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad. Het Perzische beest sloop rond in de straten New York. De brutale invasie van Amerikaans grondgebied door de Iraanse president werd door de corporate media gretig omhelst om de nieuwe “Hitler” eens aan de tand te voelen en te wijzen op het onoverkomelijke gevaar van de schurkenstaat Iran. Maar los van meer “lost in translation“ rond opmerkingen over homofilie in Iran of schoffering door presentatoren en universiteitshoofden, kwam het offensief al snel knarsend tot stilstand. Gelukkig voor de naar een oorlog met Iran hunkerende neocons en hun stroman Bush werd het spotlicht van de wereldpers snel ingenomen door een tot de verbeelding sprekende crisis: een monniken-opstand in het oude Birma. Bush vs Ahmadinejad in New York eindigde in een nipte remise. 

In maart van dit jaar werd Robert Hörchner gearresteerd, om te worden uitgeleverd aan Polen, dat hem verdenkt van betrokkenheid bij een poging om cannabis te kweken. Hij ging in beroep bij het Hof Amsterdam, de enige bevoegde instantie. Ofschoon hij het bewijs overlegde dat hij zich op het cruciale moment in Nederland bevond en niet in Polen, mocht dit waterdichte alibi niet baten. Hörchner moet dat bewijs maar overleggen aan de rechtbank in Polen. Cassatie tegen deze uitspraak is onmogelijk. Vervolgens deed Hörchner in kort geding nog een beroep op de zorgvuldigheid die de Staat heeft te betrachten jegens haar onderdanen, weer tevergeefs. Hörchner zal nog deze week worden uitgeleverd aan Polen, waar hij in voorarrest gaat.

Deze uitlevering kreeg veel aandacht, maar het Katholiek Nieuwsblad zegt: “De media-aandacht voor Robert Hörchner komt te laat. Bovendien is de affaire slechts het topje van een ijsberg. Er zijn inmiddels al vele Nederlanders uitgeleverd zonder dat een rechter hun schuld hoefde vast te stellen. Het parlement had beter moeten opletten.”

Robert Hörchner wordt een dezer dagen uitgeleverd aan Polen, dit in het kader van het Europese Uitleveringsverdrag. Hij wordt “verdacht” van het voornemen om in Polen cannabis te kweken. Hoewel Hörchner kan bewijzen dat hij op het cruciale moment in Nederland was, moet hij dat bewijs maar overleggen in Polen. Dank zij de Overleveringswet uit 2004 heeft de Nederlandse rechter namelijk niet langer de bevoegdheid om de feiten te toetsen. Voor een “verzoek” tot uitlevering geldt tegenwoordig: Befehl ist Befehl. Daarom mag Hörchner de komende jaren in Polen in voorarrest wachten op een eerlijk proces!

Door Innana

Het is een miljarden business: beveiligingsbedrijven, of oneervol gezegd, huurlingen in Irak. Duizenden oud-militairen of speciaal opgeleide manschappen zijn werkzaam in het land. Zonder echt toezicht en zonder de wetsregels waar normale “combattanten” zich aan moeten houden. Een compleet schaduwleger, betaald door in Irak actieve bedrijven of landen. Dat zoiets vreselijk mis kan gaan, bewezen een aantal mannen van Blackwater USA die deze week een ware slachting aanrichtte onder onschuldige Irakese forenzen. Voor de Irakese regering was dit de laatste druppel, en trok de vergunning van Blackwater in. Maar daar heeft het bedrijf en de Amerikaanse regering weinig boodschap aan. Blackwater, ook wel Bush zijn Pretoriaanse garde genoemd, blijft in Irak. Te belangrijk, en er wordt teveel geld verdiend. En zo is weer duidelijk wie er de dienst uitmaakt in Bagdad. En dat is niet de “democratisch” gekozen Irakese regering. 

In een stralende nazomerzon verzamelden op zaterdag 22 september een slordige 15.000 bezorgde Duitsers zich op de Pariser Platz in Berlijn om te demonstreren tegen de zeer verregaande privacy-beperkende maatregelen die hun regering wil invoeren. En zij kregen meteen een voorproefje van het angstwekkende toekomstbeeld waartegen zij zich verzetten. Honderden en honderden politieagenten, in kordon rond het wereldberoemde plein. Fouilleren, snuffelhonden en getrokken wapenstok. Een ronduit grimmige sfeer.

Een fotoverslag van Donkerdoorn terplekke...

Het is inmiddels al bijna een officiële benaming geworden: waarheidszoeker of truthers. Door velen nog steeds complottertjes genoemd of het meer flatteuze “zapruders”. Hoe dan ook, het zijn pogingen om een bepaalde groep mensen uit alle lagen van de bevolking te duiden en in een hokje te stoppen. Een groep die volgens sceptici uitblinkt in het blind najagen van allerlei complottheorieën die zo een zingeving moeten bieden omdat ze de wereld in haar eigenlijke vorm niet aankunnen. Of zoiets. Ach, kwalificaties te over voor een groep die zichzelf het liefst ziet als bezorgde burgers die zich niet meer vertegenwoordigd voelen door conventionele politiek en opinieleiders en zich verenigd voelen in hun zoektocht naar waarheid en de mechanismen van de drijvende krachten achter het wereldtoneel. Of zoiets. Hoe dan ook, het is een groep die qua oriëntatie en organisatiegraad onder geen enkele noemer te vangen blijkt, hoe zeer tegenstanders dit ook proberen. Dat men de waarheidzoekers probeert in een hokje te duwen is begrijpelijk, aangezien zij een gestaag groeiende groep beginnen te vormen en pogingen hen te marginaliseren en af te schilderen als een zootje mafkezen met aluminiumhoedjes op kennelijk geen resultaat hebben.

23 september 2007 22.20: update

President Merkin Muffley: But this is absolute madness, Ambassador! Why should you *build* such a thing?
Ambassador de Sadesky: There were those of us who fought against it, but in the end we could not keep up with the expense involved in the arms race, the space race, and the peace race. At the same time our people grumbled for more nylons and washing machines. Our doomsday scheme cost us just a small fraction of what we had been spending on defense in a single year. The deciding factor was when we learned that your country was working along similar lines, and we were afraid of a doomsday gap.
President Merkin Muffley: This is preposterous. I’ve never approved of anything like that.
Ambassador de Sadesky: Our source was the New York Times. 

Was Frankrijk een aantal jaren nog terug zeer bedreven in het laveren tussen de toorn van de Amerikanen, Europa en de gunsten van het Midden-Oosten, nu lijkt de wind definitief gedraaid in de richting van Holy Bush-land. Toen Frankrijk zich flink verzette tegen de invasie in Irak in 2003, reageerden de Amerikanen op een kinderachtige manier en zo werden French fries tijdelijk freedom fries. Een kinderachtig maar duidelijk statement hoe over de Grote Plas wordt gedacht over landen met een tegengestelde mening. Maar met de komst van hardliner Sarkozy waait er een opvallend pro-Amerikaanse wind door de Hexagone en dat is voor Europeanen die kritisch zijn ten aanzien van het Amerikaanse imperialistische geopolitieke beleid niet al te best.

Het was weer zover, Bilderberg Bea mocht weer eens publiekelijk komen demonstreren hoever de politiek af staat van het volk en hoe weinig regeren met democratie te maken heeft. Het lukte prima. Haar hoedje scheen ook weer helemaal in orde te zijn en het driewerf hoera kwam er geweldig uit. Sjappoo. De echte prinsjesdag-website op http://www.prinsjesdag.nl was gek genoeg uit de lucht. Hoewel, gek, dat is de website van Nextmp. En daar zouden al die lieve Idolskijkende Oranjelievende mensjes wel eens van kunnen schrikken. Wellicht een preventieve maatregel van ‘Koningshuis gezinde’ krachten?

Oja. Nog even over dat referendum. Dat komt er niet. Is voor ons besloten. Gelukkig maar, hoeven we daar ook niet meer over na te denken.

“De regering verwelkomt de wijzigingen van de Europese Verdragen die de Europese Raad enkele maanden geleden in Brussel is overeengekomen. Deze wijzigingen maken de Europese Unie sterker, democratischer en transparanter. Nationale parlementen krijgen een sterkere rol. Naar verwachting zullen dit jaar de gewijzigde verdragen door de lidstaten worden ondertekend, waarna de regering deze ter goedkeuring zal voorleggen aan beide Kamers der Staten-Generaal.”

Mooie plaatjes voor het thuisfront. De Nederlandse premier in de stoffige Afghaanse woestijn tussen zijn manschappen. Balkenende bracht op elf september een verrassingsbezoek aan de Nederlandse soldaten gelegerd in Kamp Holland. Bijna tegelijkertijd bezocht de Nederlandse minister van Defensie Middelkoop de Verenigde Staten voor nadere marsorders. De beide heren lieten zich niet door de verzamelde pers verleiden tot uitspraken over eventuele verlenging van de Nederlandse missie overzee. Misschien omdat de premier en zijn minister meer weten? Waarschijnlijk wel. Want de eerste stappen tot vredesonderhandelingen met de Taliban zijn genomen. De Amerikaanse afgezant John Negroponte is op dit moment niet alleen druk doende een nieuwe regering voor Pakistan in elkaar te sleutelen, ook wordt er druk gelobbyd voor een politieke rol voor de Taliban in Afghanistan. En er is haast bij. De oorlog is een absolute mislukking en onwinbaar, Afghanistan een humanitaire ramp waar niemand naar omkijkt en er moeten pijpleidingen gebouwd worden. 

Afgelopen dinsdag zaten Patman en ik bij de Nederlandse Islamitische Omroep (NIO) met een aantal andere gasten om op de radio te spreken over 9/11 en de gevolgen die dit met name heeft gehad voor de moslimbevolking wereldwijd en in Nederland in het bijzonder. De gedachtengang waarmee het gesprek gevoerd werd, was dat er na 9/11 een anti-moslim klimaat is ontstaan waar we in Nederland ook flink de gevolgen van voelen. Het gedoe rond het gereutel dat uit de lagere regionen van Wilders’ anatomie schijnt te komen en het zinloze geborrel dat we we van nieuwbakken ‘moslimspijtoptant’ en fulltime windbuil Eshan Jami horen houdt de gemoederen -en de op effectbejag beluste media- flink bezig. Een lastige kwestie, wat mij betreft, want hoewel het duidelijk is dat de islam van allerlei zijden politiek gegijzeld wordt en misbruikt voor terreurretoriek, ligt het probleem wat gecompliceerder.