Zapruder Inc.

Het is eigenaardig. Zaplog is kennelijk een initiatief van Zapruder. Vermoedelijk is dat dan niet Abraham Zapruder in hoogsteigen persoon, maar misschien toch een Joods initiatief of zo. Denk nu maar niet meteen dat ik bang ben dat Joden ‘weer eens’ hun ozric tentacles hebben uitgestrekt naar de onschuldige mensheid - ik ben namelijk eerder judeofiel dan -foob. Het punt is gewoon dat het in eerste instantie moeilijk lijkt om hoogte te krijgen van de precieze aard van deze ‘bende der zapruders’ die hier aan het opereren is geslagen.

Neem nu die Patman. Dat lijkt me op het eerste gezicht nog een van de interessantere columnisten. Het eerste gezicht is vaak bedriegelijk, het griekse masker kan eraf vallen en wie weet wat je dan ziet - maar toch. Ik las net nog zijn stuk over Peer reviews en kan me daar onmiddellijk in vinden. Het is bekend dat Kuhniaanse paradigma-wissels en andere filosofische analyses van het fenomeen wetenschap doorgaans niet in goeie aarde vallen bij wetenschappers. Wetenschappers zijn trouwens zelden filosofen, laat staan goeie filosofen. Dus ja, ik kan volop meelachen als er met Richard Dawkins wordt gelachen zoals in dit geval. Niet dat ik me slimmer acht - Dawkins is wellicht een factor 50 of meer intelligenter dan ik, maar kom, dat is niet altijd een nadeel. Verstand kan immers in de weg staan om de meest simpele zaken te zien (die verdraaide presupposities die in de weg kunnen zitten weet je wel). Dawkins is een vroom man die in selfish genes gelooft. Mensen zijn volgens hem zoiets als uitvergrote genen. Enfin, het materialistische - mechanistische - kortom naturalistische standpunt van het gros van de wetenschappers mag zo stilaan bekend worden verondersteld. Wie dat nog niet doorheeft komt van een andere planeet of leest altijd dezelfde boeken.

(via ons ZapLog, door jcmmanuel)

Dankzij de klank van objectiviteit is wetenschap ons nieuwe geloof en hebben vooral wetenschappers zelf de neiging die constatering met religieus fanatisme te ontkennen. Je zou voor de grap eens een uurtje naar Richard Dawkins moeten kijken. Een bekende en, toegegeven, inspirerende wetenschapper die onder andere het boek ‘The Selfish gene‘ schreef.

De man heeft een hekel aan religie en denkt dat wetenschap betrouwbaar en objectief is. Het is echter bijna meelijwekkend te zien hoe zo’n enorm intelligente en naar eigen denken ook nog heel erg rationele man geloof in een hogere macht probeert ‘te ontmaskeren’ met wetenschap als referentie. Op een manier die de meesten juist met fanatiek gelovigen associeren.

De mate van gelijk die deze meneer Dawkins daarbij denkt te hebben, is dermate groot (arrogant) dat het absoluut niet meer wetenschappelijk is te noemen. Van een mate die je alleen nog maar geloof zou kunnen noemen. Er is geen zekerheid in wetenschap. Wetenschap is geen wiskunde. Hoewel wiskunde dan tegenwoordig wel weer wetenschap schijnt te zijn.

We schrijven 2060 en stellen dat er is geen betere scherprechter is dan de historie. Op geen enkele manier kunnen we onze verworvenheden, fouten en tragedies analyseren als wanneer we dit doen in alwetend retrospectief. De Tweede Wereldoorlog zag er 70 jaar na dato heel wat anders uit dan in de jaren 50 en 60 van de twintigste eeuw, toen de naschokken nog voelbaar waren in de wereld en de politiek nog steeds gekleurd werd door de verhoudingen die toen zo door elkaar gegooid waren. De holocaust, zo verschrikkelijk als ze ook was, kwam daarna in een ander licht te staan toen er nog vele genociden en raciale tragedies volgden. Het was duidelijk dat we niks van onze recente en bloedige historie hadden geleerd. Na dit ultieme dieptepunt van de moderne wereld werden we geconfronteerd met nog vele oorlogen, het communisme, de kernwapenwedloop en terrorisme, zowel van de kant van het fanatiek nationalisme als van geallieerde regeringen. Dat laatste vond zijn culminatie in de aanslag op de Twin Towers, op 11 september 2001.

Als er zich iets op het snijvlak van mysterie en wetenschap bevindt, dan zijn het wel subliminale boodschappen: boodschappen die verborgen zitten in geluid of beeld en bedoeld zijn om de normale perceptie te omzeilen en zo mensen op een onderbewuste manier te beïnvloeden. Deze techniek is wetenschappelijk zeer omstreden omdat de effecten moeilijk meet- en kwantificeerbaar zijn, maar de theorie gaat ervan uit dat we onderbewust ook signalen oppikken die door het “filter” van onze normale perceptie heengaan; een filter dat we noodgedwongen creëren om niet overvoerd te raken door de massa aan informatie die we dagelijks binnenkrijgen. Subliminale boodschappen worden grotendeels toegepast in films, reclame-uitingen in beeld en op papier en in muziek. De truc is dat ze in eerste instantie niet opvallen en alleen onderbewust worden opgepikt. Zodra de aandacht erop gevestigd wordt levert dat meestal een “Oh Ja Erlebnis” op. Zo werden in 1957 voor het eerst subliminale teksten voor fracties van seconden gemonteerd in de film Picnic met de woorden “eat popcorn” en “drink Coca-Cola”. Volgens de marketingonderzoeker James Vicary leidde dit tot een opmerkelijke toename in snackverkopen tijdens de pauze. Snel daarop kwamen berichten dat het een hoax was en dat Vicary met de resultaten zou hebben gegoocheld. Maar betekent het ook dat subliminale boodschappen niet bestaan?

update 10/10/2007 18:20 - net behandeld op 100%NL, morgen de podcast!

Het is inmiddels al bijna een officiële benaming geworden: waarheidszoeker of truthers. Door velen nog steeds complottertjes genoemd of het meer flatteuze “zapruders”. Hoe dan ook, het zijn pogingen om een bepaalde groep mensen uit alle lagen van de bevolking te duiden en in een hokje te stoppen. Een groep die volgens sceptici uitblinkt in het blind najagen van allerlei complottheorieën die zo een zingeving moeten bieden omdat ze de wereld in haar eigenlijke vorm niet aankunnen. Of zoiets. Ach, kwalificaties te over voor een groep die zichzelf het liefst ziet als bezorgde burgers die zich niet meer vertegenwoordigd voelen door conventionele politiek en opinieleiders en zich verenigd voelen in hun zoektocht naar waarheid en de mechanismen van de drijvende krachten achter het wereldtoneel. Of zoiets. Hoe dan ook, het is een groep die qua oriëntatie en organisatiegraad onder geen enkele noemer te vangen blijkt, hoe zeer tegenstanders dit ook proberen. Dat men de waarheidzoekers probeert in een hokje te duwen is begrijpelijk, aangezien zij een gestaag groeiende groep beginnen te vormen en pogingen hen te marginaliseren en af te schilderen als een zootje mafkezen met aluminiumhoedjes op kennelijk geen resultaat hebben.

23 september 2007 22.20: update

Eén van de meest buigzame en vergeetachtige entiteiten op aarde schijn toch wel de menselijk ziel te zijn. Buigzaam doordat het ondraaglijk lijden kan absorberen en vergeetachtig omdat het dezelfde fouten keer op keer maakt. We leren niks van oorlogen, genocide, godsdienstwaanzin, racisme en terreur. En het zijn juist die eigenschappen van de collectieve ziel die ervoor zorgen dat machthebbers keer op keer misbruik kunnen maken van het collectief. In de wereld zuchten veel landen onder een repressief regime van een totalitaire overheid of worden ze in een continue flux van angst gehouden door de spin doctors en politici, maar er is één land waar dit alles toch wel in een triest toppunt samenkomt: de Verenigde Staten. Als we alleen de laatste 100 jaar in ogenschouw nemen van deze natie, dan zien we hoe het Amerikaanse volk keer op keer bedot, geruïneerd, uitgekleed en verkracht wordt door de ‘powers that be’. Met het aantreden van de huidige president Bush lijkt de clusterfuck een nieuwe dimensie ingegaan te zijn. Kennelijk maken de machthebbers zich niet meer druk of het volk ziet hoe en dát ze verneukt worden door hun eigen president, het gebeurt gewoon schaamteloos in alle openheid voortaan.
En ik vraag me af: wat is er verdomme nog nodig voor een totale revolutie in dat land?! 

Op Zapruder zijn al veel complotten en schandalen de revue gepasseerd: over bedrijven die zich gewetenloos verrijken, regeringen -of elementen daarbinnen- die volledig onconstitutioneel en misdadig te werk gaan, wetenschappers die willens en weten liegen en bedriegen, politici die het mandaat dat hen door het volk gegeven is misbruiken om onrechtmatige oorlogen te starten en de immer verzakende media die vervolgens deze zaken grotendeels onbelicht laat. Het is moeilijk om aan te geven welke partijen het meest misdadig bezig zijn en wie het meeste kwaad doet, maar als ik tussen al deze ellende één partij moest noemen die ik toch wel zie als de verpersoonlijking van “het kwaad” en misdadigheid tegen de mensheid, dan moet dat toch wel het biotech- en chemiebedrijf Monsanto zijn. Gekscherend heb ik het bedrijf al eens MonSatan genoemd, maar deze woordspeling dekt de lading perfect: dit bedrijf streeft naar niets minder dan naar dominantie van de globale voedseleconomie om deze vervolgens te gebruiken voor eigen gewin zonder enige scrupules. En wie de macht heeft over het voedsel, controleert de mensheid.

De holocaust van de Tweede Wereldoorlog is en blijft één van de meest beladen onderwerpen in ons deel van de westerse wereld. Het is een deel van onze collectieve geschiedenis waarnaar je niet makkelijk openlijk en onbevangen kunt kijken zonder het predikaat van “holocaustontkenner” of “anti-semiet” te riskeren, wat in veel westerse landen zelfs strafbaar bij wet is. Vreemd genoeg kun je je wel openlijk kritisch uitlaten over het Christendom, de islam en zelfs de eerdere diaspora en jodenvervolgingen die de geschiedenis gekend heeft. En dit zonder noemenswaardige wettelijke represailles. Zelfs recentere genociden als die van Kosovo, Vietnam en Irak kunnen open en bloot bediscussieerd worden, compleet met beschuldigingen en speculaties. Het is vanuit onze optiek dan ook des te vreemder dat in andere delen van de wereld daar heel anders over gedacht wordt: veel landen in het Midden- en Verre Oosten hebben niet dezelfde connotatie bij de Tweede Wereldoorlog of de gruwelen die toen hebben plaatsgevonden. In Japan kun je zelfs gewoon nazi-memorabilia in het straatbeeld zien zonder dat daarmee direct een neonazistische of fascistische referentie mee wordt bedoeld. Het is duidelijk: de holocaust is de oererfzonde van ons deel van de westerse wereld geworden, zij het dat ze wel eenzijdig belicht wordt.

**** UPDATE 9 augustus 2007: enorm massagraf met geliquideerde Ustaša-soldaten en hun familieleden gevonden. Naar schatting 15.000 mensen zijn destijds door de Joegoslavisch-communistische strijders van Tito gedood. Men spreekt van het grootste massagraf dat ooit in Europa gevonden is ****

In een eerder artikel stelden we al dat de 9/11 gebeurtenis op meerdere levels is te analyseren én te verklaren. We begonnen met het opnoemen van de verdachte gebeurtenissen. Het ontbreken van vliegtuigresten bij het Pentagon en bij Shanksville, het verdachte instorten van de 3 (!) WTC-torens, de sabotage van de luchtverdediging, enzovoort. We vervolgden met het benoemen van de groep mensen met het grootste –directe- motief: de Neocons, de huidige machthebbers in de US. We lieten hun website zien, hun masterplan en een zéér belangrijk document op die website: Rebuilding America’s Defences, waarin de noodzaak tot een ‘Pearl Harbour’-achtige gebeurtenis al werd erkend als middel om de gestelde doelen (werelddominantie) versneld te bereiken. 9/11 was dus slechts een middel en de Neocons ‘slechts’ de daders, maar wat maakte het nodig om de wereld te veranderen? Om dat te zien moeten we…

Herhaling van mei 2006, een opwarmertje voor vanavond...

Sinds kort is de nieuwste documentaire van Michael Moore uit: Sicko. In deze docu wast Moore de oren van de Amerikaanse gezondheidszorg en de onfrisse praktijken van de politiek en big pharma daaromtrent. Persoonlijk vind ik het een zeer sterke documentaire, hoewel je je af en toe wel soms door Moore’s inmiddels kenmerkende “shortcuts” heen moet bijten als hij weer vol inzet op maximaal effectbejag. Desalniettemin is het weer een sterk opiniërende en humoristische blik op een onderwerp dat eigenlijk te schandalig voor woorden is. Onlangs bracht Moore de truth movements in rep en roer toen hij zich in een interview naar aanleiding van Sicko in bedekte termen uitliet over 9/11. Hij opperde dat de officiële versie zeker niet de waarheid vertelde en dat er meer onderzoek moest komen. Opmerkelijk, want Moore werd jarenlang bekritiseerd door de truth movements omdat hij zweeg over het feit dat 9/11 een inside job zou kunnen zijn. Ondanks die verguisde status, lijkt Moore toch de voornaamste spreekbuis te zijn van verontruste burgers en waarheidszoekers.

Met de pedofiliezaak omtrent Joris Demmink worden we er weer aan herinnerd hoe moeilijk mensen op machtige en publieke posities met hun handen van kinderen af kunnen blijven. Je vraagt je telkens weer af waarom dit soort lieden met zoveel macht zich geroepen voelen om dergelijke beestachtige misdaden te begaan. Sommigen zeggen dat het de macht is die corrumpeert en de daders doet geloven dat ze met alles weg kunnen komen. Anderen beweren dat juist de perverse voorkeuren van deze mensen de reden is waarom ze wordt toegestaan zo hoog op de maatschappelijke ladder te klimmen; ze zijn namelijk perfect chantabel voor de mensen die achter de schermen van de macht zitten. We hebben eerder al aandacht besteed aan vage genootschappen als Bohemian Grove, Skull&Bones en de seksschandalen die aan MK-ULTRA verbonden waren. Keer op keer zie je deze smerige misdaden in de hoogste echelons van de macht. In de oudheid stonden de Romeinen bekend om hun smeerpijperij met kinderen, maar dat andere uitvloeisel van het Romeinse rijk kunnen we toch wel aanwijzen als de ‘grondlegger’ van de pedocratie: de katholieke kerk.

Als precies op het politiek juiste moment een sterk polariserende gebeurtenis plaatsvindt en die gebeurtenis geeft een president alle macht die hij nooit kon krijgen. En als tijdens die gebeurtenis, die bestaat uit een statistisch vrijwel onmogelijke opeenvolging van al even onwaarschijnlijke kleinere gebeurtenissen, een wolkenkrabber om onverklaarbare reden exact zo instort als gebouwen doen die gecontroleerd worden opgeblazen....

...dan is het wetenschappelijk geen enkel probleem een groep gerespecteerde wetenschappers te vinden die in een dik rapport aannemelijk maken dat kleine brandjes en minieme schade de oorzaak zijn geweest.

Aardig wat.
Sinds 11 september 2001 veranderde er veel in de wereld en één van de belangrijkste zaken die het levenslicht zag was de zogenaamde truth movement: groepen burgers die zich organiseerden in waarheidsvinding. Vroeger had je natuurlijk ook al groepen die aan waarheidsvinding deden, maar nog nooit werd het op zulk een massale schaal gedaan. De belangrijkste reden hiervoor is natuurlijk internet. Pas in dit decennium bood dit medium de faciliteiten en het bereik om dit tot een wereldwijde exercitie te maken. Niet alleen kan men wereldwijd communiceren met gelijkgestemden, maar kan men onbeperkt beeld, geluid en schrift uitwisselen, iets wat voorheen door middel van pamfletten en mond-tot-mond communicatie moest gebeuren. Dit heeft tot grotere aantallen betrokken mensen geleid, maar ook tot meer vrijblijvendheid en veel fragmentatie. En juist die fragmentatie toont aan dat er geen eenheid en leiderschap is om al die publieke verontwaardiging te kanaliseren, wat in de regel leidt tot de spreekwoordelijke kruiwagen vol kikkers. De truth movements zijn in sommige gevallen hun eigen ergste vijand geworden.

De belangrijkste HIV-test van het moment is de zogenaamde PCR-test. PCR is een test die wordt gebruikt om de hoeveelheid HIV-deeltjes in een patient te meten. Veel van de bewijsvoering achter de AIDS-theorie is gebaseerd op de PCR-test. Op basis van een telling van het aantal virus-deeltjes in het bloed én op basis van een tellling van het aantal immuunsysteem-cellen in het bloed wordt de medicijn-cocktail die een patient krijgt toegwezen bepaald. De ‘HIV-rna en CD4-count’. Zowel de fabrikanten van de test áls de uitvinder ervan (Kary Mullis, die er een Nobelprijs mee won) zeggen echter dat deze toepassing van PCR oneigenlijk is en dat de resultaten betekenisloos en misleidend zijn. Als dat waar is, is het grootste deel van het HIV- en AIDS-onderzoek en dus de hele theorie waardeloos. Reden om deze PCR test eens nader te onderzoeken.

Update 10 april 2007: passage RNA naar DNA toegevoegd.

Er zijn weinig verhalen zo mysterieus en ongelooflijk als het verhaal rondom Leo Emil Wanta. Deze in 1940 geboren Amerikaanse zakenman van Poolse afkomst beweert ten tijde van de Reagan administration de verantwoordelijkheid gekregen te hebben over een gigantisch groot trust fonds wat nu 27,5 biljoen dollar waard zou zijn (27,5 met 12 nullen er achter). Nog ongelooflijker is dat deze 27,5 biljoen deel uit zou maken van een totaalbedrag van 70 biljoen en er wordt zelfs gesproken over honderden biljoenen aan gelden die via off-shore rekeningen ten tijde van de Koude Oorlog zouden zijn vrijgemaakt voor geheime doeleinden. Da’s aardig wat geld. Volgens Wanta, die nu in een kat-en-muis spel verwikkeld is met Bush en de NWO, behoort het geld aan het Amerikaanse volk toe, zoals dat destijds door president Reagan bedoeld was. De grote vraag is nu: waar is al die poen? 

Wat een AIDS-special wel niet allemaal los kan maken. Hier ten burelen van Zapruder is het niet ongemerkt voorbij gegaan: Donkerdoorn is al zo ver dat hij alle virusscans van zijn PC heeft gegooid en zoekt naar AZT met USB2-functionaliteit, brun heeft inmiddels gesolliciteerd bij Big Pharma en Bob Gallo om communicatieseminars te verzorgen en Patman staat -as we speak- op het punt om zich in te spuiten met het seropositieve bloed van een Monsanto-koe die last heeft van te hoge cholesterol. Maar in alle ernst: AIDS is een beladen onderwerp waar omheen nog veel taboes bestaan als het gaat om een alternatieve theorie te presenteren. Dat gegeven op zichzelf is al voldoende reden tot zorg.

Vanaf het moment dat je positief reageert op de HIV-test, kom je in aanmerking voor medicijnen, de zogenaamde Aids-remmers. AIDS wordt momenteel nog beschouwd als ongeneeslijk maar met HAART (Highly active anti retroviral therapy) zou je leven verlengd kunnen worden. HAART is een medicatieschema dat grote hoeveelheden, verschillende soorten medicijnen voorschrijft om de ontwikkeling van AIDS te voorkomen. Onderdeel van de medicijnencocktail is AZT van GlaxoSmithKline. AZT staat ook bekend als Zidovudine, ZDV, azidothymidine, Retrovir and Retrovis, en het is een ingredient van Combivir en Trizivir.

Er zijn op de wereld honderduizenden mensen die lijden aan AIDS, hoewel de statistieken uitermate onbetrouwbaar zijn, is AIDS zonder twijfel een groot probleem. Om AIDS effectief te kunnen voorkomen óf genezen, moet duidelijk zijn wat de oorzaak is. Volgens gangbare opvatting wordt AIDS veroorzaakt door het HIV. Human Immunodeficiency Virus, een zogenaamd retrovirus.

Het menselijke lichaam zal infecties door virussen bestrijden met antilichamen die de infecterende deeltjes vernietigen. Dat is een natuurlijke reactie van ons immuunsysteem die ervoor zorgt dat we niet bij het minste geringste griepje doodgaan. Het HIV zou juist dit immuunsysteem aanvallen en een jaar of 10 na de infectie met HIV, ontwikkel je AIDS. Als je AIDS hebt, is je immuunsysteem zo zwak dat elk van de 29 ziektes in het syndroom je fataal kunnen worden. AIDS patienten gaan dus dood aan ziekten die bij gezonde mensen ook voor komen maar meestal niet dodelijk zijn.

Het HIV is een besmettelijk en sexueel overdraagbaar virus dat AIDS veroorzaakt. Dat is het verhaal dat iedereen altijd hoort. Voor het vaststellen van eventuele besmetting worden HIV-testen uitgevoerd. Een patient wiens bloed positief reageert op een dergelijke test is seropositief en kan ervan uit gaan dat zijn leven snel heel erg vervelend zal worden. Niet eens vanwege intredende AIDS, eerder door de dodelijke bijwerkingen van de AIDS-remmers die dan worden voorgeschreven. En vanwege de maatschappelijke stigmatisatie van het seropositief zijn. Een test dus op leven en dood, letterlijk. Maar is het wel een betrouwbare test? Zijn seropositieve mensen überhaupt wel ziek? Wat wordt er getest?

Afgelopen zondag zond de BBC de documentaire The Conspiracy Files uit over de gebeurtenissen op 9/11 en de complottheorieën daaromtrent in het bijzonder. Los van welke mening je bent toegedaan over 9/11 en of je de complottheorieën wel of niet aannemelijk vindt, iedereen kon zien dat dit geen objectieve documentaire was. Het was BBC-onwaardig, zeker als je het afzet tegen de eerder gemaakte en onmetelijk betere BBC docu-trilogie The Power of Nightmares, referentiewerk als het gaat om mondiaal terrorisme en staatspropaganda uit de doeken te doen. Ik zette mijn persoonlijke standpunt in deze kwestie opzij en probeerde objectief te kijken, aangezien ik de BBC als één van de weinige mediakanalen zie die nog wel eens feitelijk en objectief uit de hoek wil komen. Echter het toenemende verschil in kwaliteit van de documentaires en nieuwsgaring doet me vermoeden dat er steeds vaker (commercieel) materiaal elders wordt betrokken. Afgezien van de inhoud -waar ik zo op terug kom- stuitte de subjectiviteit, emotionele toon en onevenwichtige berichtgeving me enorm tegen de borst. Vanwege de opvallend slechte kwaliteit was het eerder een aanmoediging om nog kritischer te kijken naar de officiële versie dan het was deze klakkeloos aan te nemen.