Zapruder Inc.

Rusland is de grootste olieleverancier van Nederland en waarschijnlijk van heel Europa. En Rusland is ook de grootste leverancier van aardgas voor veel Europese landen.
In deze koude februarimaand breekt het aardgasverbruik in Europa records. Er wordt snel ingeteerd op de bovengrondse voorraden. Daarnaast wordt er ook dagelijks Russisch aardgas naar Europa getransporteerd via een groot netwerk van pijpleidingen. Maar sinds afgelopen donderdag is de Russische aardgasexport naar Europa met ca. 30% afgenomen. Het is in Rusland zo koud, dat de Russen zelf ook meer gas nodig hebben.

De grote, boze, Russen (en in mindere mate Chinezen) hebben het op dit moment weer helemaal gedaan. “Koude oorlog mentaliteit”, “bescherming van wapenhandel”, “bescherming van een bondgenoot”. De geopolitieke elite, verzameld op de Munich Security converence 2012”, valt over elkaar heen om het Russische “njet” tegen een nieuwe VN-resolutie inzake Syrië te veroordelen. De zogenaamde “internationale gemeenschap”, lees: Europa, VS en een handjevol Arabische Golfstaten, staan (voorlopig nog) met lege handen en kan de “burgerbevolking van Syrië niet beschermen”. Dat terwijl stipt voor afstemming in de veiligheidsraad het Syrische leger in belagerde stad Homs een bloedbad aanrichtte. Volgens de niet in Syrië aanwezige oppositie, de in Turkije en Frankrijk actieve “overgangsraad” (vooral bestaande uit door Saudi Arabië gesteunde groeperingen rond de “moslim brotherhood") en de twee Arabische tv-zenders Al Arabya en Al Jazeera, die al maanden twijfelachtige verslaggeving aan de westerse massa-media voeren. Met de beslissing “het geweld in Syrië een vrijbrief te geven”, “isoleert Rusland zich”. Russische “angst” voor een “militaire interventie zoals in Libië” zijn “ongegrond”, verzekeren de Clinton’s, Hague’s en Westerwelle’s van de internationale gemeenschap. 

De verhaallijn rond de hypothetische Iraanse atoombom is weer terug van, eigenlijk, nooit weggeweest. Vergeet de Israëlische en westerse geheime diensten bij elkaar verzonnen “dodgy” inlichtingen van de VN-waakhond IAEA, vergeet de periodieke Israëlische hysterie over de mullah-bom die (al bijna tien jaar lang) binnen een jaar in elkaar geschroeft wordt of verhalen over smokkel in atoombom-onderdelen richting Teheran. Het “atoombom"-concept is ondertussen zo uitgemolken dat feitelijk bewijs over het in het geniep sleutel aan massavernietigingswapens door de olie- en gasrijke sjiietische staat er domweg niet meer toe doet. De door het Iraanse nucleaire programma “diep verontruste” staten, lees de EU, Israël, soennietische Golfstaten en de USA, rest tegenwoordig niets anders meer als slecht bij elkaar gelogen operette, dat weinig indruk maakt op de rest van de (Rusland, China) internationale gemeenschap, maar nog steeds slaafs wordt uitgedragen door de westerse media. “De druk van sancties moet bewerkstelligen dat Iran aan onze wens om terug te keren aan de onderhandelingstafel ernst neemt.”, kwaakt de EU minister voor Buitenlandse Zaken Ashton na het EU besluit eenzijdig nieuwe sancties tegen Iran af te kondigen. Diezelfde Ashton weigert ondertussen al een maand lang om, op aandringen van Teheran, een nieuwe agenda voor gesprekken op te stellen. De „groep-van-zes“, de diplomatische onderhandelingsgroep rond Iran’s atoomprogramma, partners Rusland en China halen de wenkbrauwen op. 

Ook vanaf deze plek willen wij de beroemdste „black site“ ter wereld, het gevangeniscomplex op het Cubaanse Guantanamo Bay, feliciteren met het tienjarig jubileum. Tien jaar waarin deze mensenrechtenvrijezone heeft bijgedragen aan een betere wereld, en onmisbaar werd in de strijd tegen het terrorisme „dat onze vrijheden haat“.  Bestond het kamp voor „non-gouvermental-combattants“, een door het Bush-regime uitgedachte omschrijving van de gevangenen en juridische ontsnappingsluik uit international recht en de conventie van Geneve, in januari 2002 nog uit een paar provisorische barakken, al snel werd „Guantanamo“ uitgebouwd tot een volledig functionerend concentratiekamp. Met het aantreden van Barack Obama als Amerikaans president in 2009 werd het voorbestaan van Guantanamo nog heel even bedreigd. De telepromter-president was vast besloten Guantanamo sluiten, tekende ook de nodige papieren daarvoor, en gunde de overgebleven rechtloze sloebers een civiel proces op Amerikaanse bodem. Gelukkig stak het Amerikaanse congres, zowel republikeinen als democraten, hier een stokje voor. Guantanamo bleef open, en Obama, weinig enthousiast om te vechten voor zijn verkiezingsbeloftes, bouwde de „black site“ machinerie uiteindelijk zelfs uit. „De president wil nog altijd Guantanamo sluiten“, laat Obama echter op Guantanamo’s verjaardag via zijn woordvoerder verkiezings-tactisch weten. Aha. Na in 2003 een hoogtepunt van 800 aan de Amerikanen voor een paar dollar verkochte gevangenen te hebben bereikt, zitten tegenwoordig nog ongeveer 150 mensen op Cuba vast. Naast de „911-verdachten“ als terreur-mastermind Sjeik Kahlid Mohammed (die door geheime en ondoorzichtige militaire tribunalen worden berecht. Het wachten is op het persbericht dat de „911-ers“ een spuitje hebben gehad.) veelal mensen waar met alle wil van de wereld geen rechtszaak tegen aan te spannen valt, maar die niet meer vrij gelaten „kunnen“ worden. Dat Guantanamo desondanks niet meteen het eindstation betekent, bewijzen verschillende figuren die nu opduiken als Libische „vrijheidsstrijders“ (in Syrië is het op dit moment ook goed carriere maken), haatpredikers of undercover CIA-hulpjes. Kortom, het voortdurend sleutelen aan internationale rechtsregels (in naam van democratie en vrijheid) met Guantanamo Bay als boegbeeld, heeft zijn nut-en-noodzaak bewezen. Op naar de volgende tien jaar waterboarding, ontvoering, uitlevering aan martel-staten, black-sites, CIA-airlines, buitengerechtelijke excecuties en militaire rechtbanken. Gefeliciteerd! 

Wat kan beter een wereldwijde recessie inluiden dan torenhoge prijzen voor olie-futures. Nu de “geopolitieke-factor” een dikke 25% bovenop de prijs van olie tikt, gaat het smeermiddel van de verglobaliseerde industriële wereld de komende tijd duur betaald worden. Te beginnen met de grootste gezamelijke militaire oefening van de Verenigde Staten en Israël. Duizenden Amerikanen in het Beloofde Land, om raketafweer-systemen te testen, en wat oorlogsschepen en duikenboten vlak voor de kust van Iran. Samenwerking, intergratie en oorlogsscenario’s zijn de codewoorden voor het Israëlische-Amerikaanse oorlogje spelen (dat ieder moment “live” kan gaan). Schietschijf-natie Iran kondigt daarnaast nog meer heen-en-weer geschuif en geschiet in Persische Golf aan, en traint wat aan de grens met Afghanistan. Groot-Brittannië stuurt ondertussen haar meest high-tech oorlogbodem richting de olie-slagader van Hormuz. Mocht er “per ongeluk” is verkeerd gaan bij al dit scheepsverkeer, liggen bij de International Energy Agency (IEA) al de draaiboeken klaar om 14 miljoen vaten olie uit verschillende strategische reserves per “Persische-Golf-lamgelegde-dag” op te soeperen. In de havenstad Tartus van regime-change kandidaat nummer 1 Syrië is ter perventie van onverhoopte NATO-acties-ter-bescherming-van-burgers de volgende lading Russische marineschepen aangekomen. Diezelfde Russen die in Roebel willen betalen voor Iraanse olie. ***Deze week hopelijk van start met de Maandagmorgenbriefing editie 2012***

“Het feit dat ik deze wet als geheel ondersteun, betekent niet dat ik het met alles wat in deze wet staat eens ben. In het bijzonder, heb ik deze wet onderschreven ondanks mijn reserveringen ten aanzien van bepaalde paragrafen die het vastzetten, ondervragen en vervolgen van personen die van terroristische activiteiten worden verdacht regelen.” Jawel, de nieuwe National Defence Authorization Act is wet en vanaf nu, precies op het moment dat bijvoorbeeld #occupy-bewegingen aan de stoelpoten van de corpocratie beginnen te zagen, kan iedere pipoo die door de powers-that-be wordt verdacht van terroristje-spelen ook binnen de grenzen van homeland USA voor eeuwig, zonder normaal proces, in de kerkers gegooid worden. Hopsa, een paar eeuwen burger- en mensenrechten overboord. Maar de NDAA kent nog veel meer addertjes onder het gras. Zo kan ieder financieel instituut, waar ook ter wereld, dat zaken doet met Iran rekenen op Amerikaanse straf-sancties. Kortom: de zweep voor Russen, Chinezen en een handvol Europese landen. Nog los van het feit dat deze boycot een directe oorlogsverklaring aan Iran zelf is. 

Nu het militaire proces tegen “whistleblower” Bradley Manning, de man die wordt verdacht van het lekken van duizenden Amerikaanse diplomatische documenten en videobeelden naar de site Wikileaks, eindelijk van start is gegaan (Manning zit ondertussen achttien maanden in voorarrest) wordt duidelijk dat het circusproces niet zozeer om een veroordeling van Manning draait maar vooral een “voorproefje” is van een toekomstig proces tegen Wikileaks opperhoofd Julian Assange. De advocaat van Manning, David Coombs, ziet dit ook zo. Naast wraaking van de dienstdoende militaire rechter of het oproepen van getuigen als Obama, Clinton en ex-minister van Defensie Gates (is afgewezen, de verdediging mag twee getuigen inbrengen), beschuldigt Coombs de Amerikaanse regering van het “weekmaken” van zijn client voor een rol als kroongetuige in een proces tegen Assange. Inderdaad lijkt het Amerikaanse ministerie van Justitie zich op te maken tegen een proces tegen Julian Assange zodra hij via Groot-Brittannië wordt uitgeleverd aan Zweden en uiteindelijk de Verenigde Staten. 

Geweldige Obama-tv. De Amerikaanse president vraagt de Iraanse machthebbers hoogstpersoonlijk om de teruggave van de RQ-170 Sentinel drone dat om onbekende redenen in de handen van Teheran is “gevallen”. Officieel wordt er immer nog geen spionage-drone vermist, of wordt er toegegeven dat een dergelijk onbemand vliegtuig verloren is gegaan, maar na de Iraanse propaganda-show rond het toestel kan niemand ontkennen dat Iran plotseling in het bezit is van dit stukje Amerikaanse high-tech. De opperbevelhebber van het Amerikaanse leger bevestigt wat eigenlijk iedereen al weet. Dat Obama nu staat te bedelen om zijn speeltje is niet alleen onderdeel van de overweldigende en uitgekookte campagne tegen de mullah-staat, inclusief “terreur-plots”, IAEA-rapporten over nucleaire wapenprogramma’s en merkwaardige moordzaken rond Iraanse wetenschappers; met het verlies van een als “top-secret” geclassificeerde “Sentinel” hebben de Amerikanen ook een daadwerkelijk reusachtig probleem. Op dit moment rommelen Iraanse ingenieuren aan de met spionage-, zoek-, herkenning- en stealth-techniek uitgeruste drone en tonen Russische en Chinese technici ongetwijfeld interesse. Indien daarnaast geruchten over het “hacken” van de drone waar zijn, ligt het Pentagon’s belangrijkste militaire doctrine voor de komende jaren, het “AirSea Battle” concept in duigen. 

De massamoord door Amerikaanse troepen in de opstandige Irakese stad Fallujah in het jaar 2004 gaat niet alleen de geschiedenisboeken in als een van de vele dieptepunten van de Amerikaanse veroveringstocht in het land van de Eufraat en Tigris, maar ook als slagveld waarop de Amerikanen talloze kennelijk experimentele wapens voor het eerst gebruikten. Witte fosfor, wereldberoemd geworden door de spookachtige beelden van de Israelische bombardementen van de Gazastrook, verschillende soorten munitie met verarmd uranium en, schijnbaar, een nog niet nader bekend wapen met verrijkt uranium. Tot deze conclusie komt de wetenschapper Christopher Busby van de universiteit van Ulster. Hoewel verarmd uranium, een afvalproduct uit het verrijken van uranium voor de nucleaire industrie of atoomwapens, veelal verantwoordelijk wordt gehouden voor explosieve toename van vreemdsoortige kankers en afwijkingen bij babies in oorlogsgebieden als Kosovo, Afghanistan en Irak, laat een onderzoek van genoemde Busby dat juist verrijkt uranium (U235) wellicht de doodsoorzaak nummer 1 in Fallujah is. 

Met of zonder toestemming van de Verenigde Naties (China en Rusland), het ziet er naar uit dat “het westen” plus Arabische Liga (NATO) op het punt staan om een “no-fly zone” boven Syrië in te stellen. Met andere woorden: uitschakeling van Syrische luchtverdediging (en wat cruciale civiele infrastructuur) en het kapot bombarderen van het regulaire Syrische leger. Dit alles om uiteraard “de burgers van Syrië te beschermen”. Het “resposibility to protect” principe wordt al door de Fransen uit de kast gehaald. De Verenigde Staten roepen ondertussen hun burgers op Syrië te verlaten en “bronnen” in de corridors van Brussel en Washington fluisteren over een Turks/Arabisch luchtscherm met ondersteuning van de Amerika. De Amerikaanse vlootbewegingen voor deze week? Jawel, CVN-77 George H.W. Bush is voor de kust van Syrië aangekomen.

Kaart: Stratfor.

Imploderende monetaire unies, zombie-banken, wereldwijde protesten tegen neofeodalisme en parlementarisme, machtsverschuivingen van west naar oost, het kantelende plateau van de olie-peak, tijd om de oorlogstamtam uit de kast te halen.

bron: Stratfor

Welgeteld hield de door de mainstream media opgeblazen euforie over de “definitieve redding van de Euro” slechts twee dagen aan. Toen werden de rekenmeesters in plaats van de persberichten-overtikkers wakker. Leuk idee het “stabilisatiefonds” EFSF als mega “special investment vehicle” maar als een 50% haircut op Griekse schulden niet wordt gezien als een “credit event”, met andere woorden een “trigger” om over te gaan op uitbetaling van CDS (credit default swap) verzekeringen tegen afboeking, hoezo zal het EFSF dan overgaan tot uitbetaling van de garanties (nog los van de duizenden miljarden die nodig zijn om Italië te redden of de Europese zombie-banken te bail-outen). Bovendien dekt het fonds slechts verliezen van 20% op schrot-staatsobligaties. Niet echt een overtuigende investering als straks Italië de boeken schoon gaat maken met verliezen rond de 50%. Het EFSF is slachtoffer geworden van haar eigen paradox: aan de ene kant mag het failliet van Griekenland niet tot uitbetaling van de miljarden rond Griekse schuld opgebouwde swaps leiden, aan de andere kant kan het EFSF als swap niet overtuigen dat het tegen betalingsuitval verzekert. De hoer Europa vangt weinig klanten. Rusland, China, Brazilië, niemand wil haar meer hebben. ***Update: uiteindelijke G20 orders: normaal doen, geen referendum.***

Ach, die Duitsers. Eeuwig achtervolgd door de Tweede Wereld Oorlog en dan nog eens een DDR-verleden daar bovenop. Maar de lessen uit het verleden zijn geleerd en nu is alles anders. Alhoewel....als Duitse journalisten een bureau van de Libische geheime dienst inspecteren en daar behoorlijk wat funky servers en sofware vinden, goodies uit- en in contact met- de Verenigde Staten, Frankrijk, Engeland en Duitsland, checken ze gelijk of dit spionage-speelgoed van Ghadaffi misschien ook in Duitsland zelf wordt ingezet. Jawel, ultra internet-en-telefoon-aftap-software, de stofzuiger-variant, wordt gewoon aan Duitse “Bundesländern” verkocht. Geen wonder dat bijvoorbeeld de Berlijnse piratenpartij, met 10% van de stemmen nieuw in de Berlijnse “Landstag”, de partijservers naar IJsland verhuist. Voor je weet draait een stuk, ruim over de wettelijk toegelaten bevoegdheden functionerend, malware van de Landespolizei, Rijksrecherche of Binnenlandse Veiligheidsdienst op computer of server mee. Weer een schandaal geboren. Goed, in afluister- en bespioneer-wereldkampioen Nederland de gewoonste zaak van de wereld, maar in Duitsland proberen ze nog te doen alsof ze in een democratische rechtsstaat leven. Een vos verliest zijn haren maar niet zijn.......

Zo sterft een dictator. Een klassieke „villains horrific end“ rechtstreeks uit “scenario-schrijven-voor-dummies”. Wat er nu precies met Ghadaffi is gebeurd, blijft onduidelijk. Opgeblazen door de NATO terwijl hij in een konvooi probeerde te ontkomen (en de F-16’s vlogen heroisch de zonsopgang tegemoed), of een „Saddammetje“ ergens in een rioleringsbuis, gevangengenomen door een NTC-strijders, het verhaal is zo warrig als een fladderig youtube-filmpje en iedereen probeert zijn propaganda-muntje uit de dood van de kolonel te slaan. De chefs van het excecutie-team Obama, Cameron en Sarkozy juichen, Operatie Southern Mistral is geslaagd. Geen Ghadaffi in Den Haag, geen rechtszaak met smeuige details over Martel Inc. Van Bush en Blair, wie nu echt achter het Lockerbie-drama zit of de tombola tussen inlichtingendiensten en hun terreurgroep-speelgoed. Libië is „bevrijd“. Een hoofdstuk in de grote Arabische revolte (Of is „counter-revolte“ misschien het juiste woord?) van 2011 afgesloten. Wanneer Libië niet afglijdt in Somalische toestanden kan het volk genieten van open markten, privatisering, production-sharing-agreements, ongereguleerde voedselprijzen en het parlementaristisch/corporatistisch „democratische“ model. En we hebben de foto’s nog.

Van Arnold Schwarzenegger naar Monty Python. Nog geen twee dagen na de spectaculaire onthullingen over een “Iraans terreur-plot op Amerikaanse bodem” blijft van het hele verhaal rond dader Manssor Arbabsiar, een mislukte tweedehandsauto-verkoper, en het dodelijke “masterplan” van de Iraanse Al Quds brigades weinig meer over. “Een belediging voor de wereldwijde intelligentie”, klonk het uit Teheran, en beter hadden de Iraniërs het eigenlijk niet kunnen omschrijven. De zaak rond Arbabsiar is een zogenaamde “sting” operatie, een “methode” die de laatste jaren steeds vaker wordt ingezet door de FBI en andere Amerikaanse veiligheidsdiensten om zo nu een dan een terroristisch complot op te rollen. Bij deze methode worden vrijwel uitsluitend labiele personen uitgezocht die zich vervolgens door agenten in, achter een FBI-bureau uitgedachte, terreurplotten laten verwikkelen. Maar hoe hilarisch slecht het “Iraanse complot” ook geregiseerd mag zijn, de Amerikaanse regering blijft zelfs met de billen bloot bloedserieus. 

Het is bijna als een lang vergeten scenario uit de donkerste dagen van Arnold Schwarzenegger: twee Iraanse agenten gelieerd aan de Al Quds brigades van de Iraanse Revolutionaire Garde willen de ambassadeur van Saudi Arabië midden in Washington ombrengen. Of de Saudi wordt overhoop geschoten of hij wordt opgeblazen met “massavernietigingswapens”. Als we toch bezig zijn nemen we meteen de Israëlische ambassade mee (volgens niet nader genoemde bronnen). Om het een en ander te bewerkstelligen zullen Mexicaanse huurmoordenaars ingeschakeld worden. Helaas bleken de Mexicanen Amerikaanse agenten. Een complot en een internationale rel is geboren, aangevuurd door complete hysterie op CNN en FOX News. Iran plant allerlei verschillende aanslagen, overal. De (onbewezen) octopus van het internationale terrorisme slaat nu eindelijk toe. De Amerikanen houden zich meteen maar het recht voor om “met alle mogelijke middelen te reageren”. Alleen, de hamvraag, waarom zou Iran een ambassadeur midden in de VS willen ombrengen? Motief, of motivatie eigenlijk, ontbreekt compleet in het door Eric Holder prachtig uitgeschilderde terreur-plot. 

In 1979 telde Afghanistan 13 miljoen inwoners. Tijdens de Russische bezetting groeide de bevolking sterk. Zelfs gedurende de burgeroorlog bleef de bevolkingsgroei boven de 2% per jaar. Ten tijde van de Amerikaanse invasie in oktober 2001 was de Afghaanse bevolking uitgegroeid tot 24 miljoen Afghanen.

De Afghaanse voedselproduktie is in die periode niet noemenswaardig gestegen. Het land produceerde per jaar tussen de 2 en 3 miljoen ton graan. Tijdens de burgeroorlog daalde de graanproduktie zelfs tot minder dan 2 miljoen ton.

Na de Amerikaanse invasie kwam er veel humanitaire hulp en veel voedselhulp naar Afghanistan. Door droogte fluctueerde de binnenlandse voedselproduktie en ter compensatie werd er steeds meer graan ingevoerd.
Inmiddels verbruiken de Afghanen ruim 6 miljoen ton graan per jaar. En daarvan wordt 30 tot 50% ingevoerd.

“De begraafplaats van wereldrijken”. Tien jaar na de Amerikaanse invasie van Afghanistan lijkt het land aan de Hindu Kush nog niets aan reputatie te hebben verloren. Volgde op de “shock&awe” van 2001 nog een snel succes (dat even snel weer verwaterde), vecht anno 2011 de meest machtige militaire machine ter wereld samen met haar bondgenoten in een van de armste staten ter wereld nog altijd een uitzichtsloze oorlog uit. Afghanistan (of beter geformuleerd: de Pasthun-stammen links en rechts van de zogenaamde Durand-lijn die de kunstmatige grens tussen Afghanistan en Pakistan vormt) laten zich niet onderwerpen. Tenminste, niet door de militaire inzet van de afgelopen tien jaar, of de militaire inzet van de Sovjets, of het British Empire. Hoewel de oorlog in vrijwel alle landen die meedoen aan de Afghanistan-missie van NATO/ISAF (International Security Assistance Force) diep impopulair is en het steeds moeilijker wordt voor (westerse)politici om de mensenlevens en geld verslindende oorlog aan het thuisfront te verkopen, blijft een einde aan de oorlog toekomstmuziek. Immers: “Al Qaida” moet bestreden worden, “Taliban en radicalisering” bevochten, “onze vrijheid” wordt “verdedigd aan de Hindu Kush”, “we doen mee aan een “opbouwmissie"”, of “aan een humanitaire missie”. Maar als tien jaar oorlog in Afghanistan iets duidelijk maakt, is het dat al die argumenten die in verschillende NATO-landen worden aangehaald om de Afghanistan-missie te onderbouwen, niet geholpen worden door de huidige militaire inzet en aanpak. Integendeel.