Zapruder Inc.

Palestina vlaggen aan het balkon! Arafat-schaal uit de mottenballen! Ook de links-zuurdezemdraaiende, Afghaanse-geitenwollensokkendraagende voltallige Zapruder-redactie (of waren die nu extreem-rechts?) feliciteert de verdreven volkeren uit het oude Britse mandaat-gebied genaamd Palestina met de aanvraag van lidmaatschap van de Verenigde Naties. Goed, kansen dat een Palestijnse staat wordt opgenomen in de Volkerenbond is “against all odds”, vooral als het aan de EU en positie-flipper Barack Obama zal liggen. Erkende Palestijnse staten zijn namelijk niet goed voor vredesonderhandelingen, en bovendien weigeren die Pallies Israël als Joodse staat te erkennen (waarom niet meteen als democratische staat waarin iedereen gelijk is?). Zelfs als er een Palestina komt, is de kans groot dat de bewoners voor de zoveelste keer gen&"%" worden. Thuislandje hier, openlucht-concentratiekamp daar, omcirkeld door met uzi’s bewapende reli-idioten en “jew-only” straten en een handtekening onder een akkoord dat alle aanspraken op post-1967, post-1948, post-wanneerdanook, gebieden laat vallen. Hoe dan ook, net als de rest van de wereldgemeenschap, uitgezonderd genoemde VS en EU, zien we de Palestijnse actie als iets positiefs. 

Deze draag ik op aan Erwin Lensink, naar een psychiatrisch ziekenhuis gestuurd vanwege het gooien van een waxinehouder.

Dat het er niet echt fris aan toe gaat in Afghaanse gevangenissen, is een publiek geheim. Noem een Bagram, of haal die paar kamervragen over het lot van “onze” krijgsgevangen nog even in herinnering. Nu komt de VN met het zoveelste rapport over misbruik in Afghaanse strafinrichtingen waarin de beschuldigingen schijnbaar zo hard aankomen dat de burgerbescherm-organisatie NATO zich gedwongen ziet voorlopig geen gevangenen meer aan de Afghaanse autoriteiten te overhandigen. Daar bovenop blijkt de zogenaamde “Afghan Local Police”, een militie opzet als “counter-insurgency” maatregel in het najaar van 2010 (en voorlopig kanonnenvoer voordat de Afghaanse politie en het leger voldoende opgebouwd zijn) en naar het voorbeeld van verschillende door de Amerikanen betaalde milities in Irak, zich vooral bezig te houden met afpersing, moord, massaverkrachtig en roof (PDF!). De NATO en deze hulptroepen werken in verschillende Afghaanse gebieden intensief samen. Kort samengevat: de Afghaanse geheimedienst NDS martelt, de Afghaanse politie martelt en de opvul-milities martelen. Gelukkig neemt Nederland nog steeds zijn verantwoordelijkheid voor “de historische rol” in Afghanistan. 

Voor 11 september 2001 interesseerden maar weinig Nederlanders zich voor Afghanistan. En na 11 september 2014 zal dat weer zo zijn.
Gedurende deze korte periode van 13 jaar is Afghanistan wel belangrijk voor Nederland.

Afghanistan is ver weg, te ver om te rijden. Het ligt niet aan zee. Iedereen, die uit Nederland naar Afghanistan reist, gaat per vliegtuig. Alle goederen, die vanuit Nederland naar Afghanistan gaan, worden door de lucht vervoerd.
In januari 2002 toen de eerste Nederlandse militairen naar Afghanistan gingen, kostte een vat aardolie $19. Het vervoer van militairen en materieel naar dat afgelegen land was geen grote kostenpost.

Op 8 september a.s. wordt in Tuschinski Amsterdam de nieuwe docu
mentaire ‘9/11 Explosive Evidence - Experts Speak Out’ voor het eerst in Nederland vertoond. Deze film van Architects & Engineers for 9/11 Truth zal in de dagen voor 11 september haar première over de hele wereld beleven.

De avondvullende documentaire bevat interviews met meer dan 50 hooggekwalificeerde experts: hoogbouwarchitecten, civiel ingenieurs, natuurkundigen, scheikundig ingenieurs, explosievendeskundigen, sloopdeskundigen en andere technische professionals, die openlijk het bedrog rondom de officiële 9/11-rapporten bespreken. Zij beschrijven hun bijdrage aan de overtuigende bewijsvoering die daar inmiddels over is opgebouwd.

Ergens in oktober 2010 stapt Nouri Mesmari met zijn voltallige familie aan boord van een vliegtuig richting Tunesië. De reis van de “Chef Protocol” van Ghadaffi eindigt echter niet in Tunis maar in het Concorde Lafayette Hotel in Parijs, waar de rechterhand van Ghadaffi officieel wegens “gezondheidredenen” naar is uitgeweken. De dagen daarna is het voor het Concorde Lafayette een komen-en-gaan van leden van de Franse geheime dienst en leden van de regering Sarkozy. Iedereen wil met de “Libische wikileaks” spreken. Mesmari wordt daarop semi-officieel onder huisarrest gesteld, op verzoek van Libië, terwijl er vanuit Libië verzoeningspogingen worden ondernomen. Maar Nouri Mesmari zelf vreest ondertussen voor zijn leven en vraagt officieel politiek asiel aan. Rond die tijd komt een delegatie uit het Libische Beghasi op audiëntie, mannen die op basis van informatie van Mesmari zijn gecontacteerd door de Franse inlichtingendienst. Deze groep zal de voorhoede vormen van de revolte tegen Ghadaffi. Op 21 februari verschijnt Nouri Mesmari in een videoboodschap, geschoten in de bureau’s van de Franse krant Liberation, voor de internationale gemeenschap. “Ghadaffi creëert een slachting ieder uur, ieder moment en overal. Met de kracht en strijdlust van het volk zal het Ghadaffi regime vallen”. 

De Libische “nationale overgangsraad” heeft een huzarenstukje afgeleverd. Niet alleen wist hij tientallen verschillende oppositiegroepen onder zich te verenigen, een proces wat normaal gesproken maanden zo niet jaren kan duren (zie bijvoorbeeld Syrië, of de overige “Arabische revoltes” zoals Egypte en Tunesië waar nog altijd “oppositie” versplinterd is) en Libische stammen aan zich te binden, de raad wist ook nog eens het wantrouwen ten aanzien van de “overlopers” uit Ghadaffi’s meest intieme regeringscirkels die zitting kregen in de raad weg te nemen. De legitimiteit van de overgangsraad werd zowel door de vechtende rebellen als de “internationale gemeenschap” (lees: de EU, VS en Golfstaten) niet in twijfel getrokken, hoewel bij meerdere figuren, en vooral de ex-Ghadaffi mensen, vraagtekens gezet kunnen worden. Opgeteld een bijna natuurwetten overtredend optreden van dit niet weinig schimmig orgaan (wegens “veiligheidsredenen” werden de namen van de meeste leden van de oppositionele regering geheim gehouden). Tel hierbij op de “spontane” golf van overlopers uit het Libische diplomatieke corps en de opstand in Libië begint vrij onwerkelijke dimensies aan te nemen. 

Niet het oprichten van een parlement, of volksraad, niet het organiseren van een leger of militie, niet het opstarten van olieproductie, niets van dat alles. De allereerste handeling van de zelfbenoemde Libische “overgangsraad”, de politieke tak van de oppositie tegen Ghadaffi, zodra de Amerikaanse, Franse en Britse bommen beginnen te vallen, was het oprichten van een Centrale Bank. Een nogal opmerkelijke zet, aangezien men toch verwacht dat rebellen in een burgeroorlog tegen een dictator wel iets anders aan hun hoofd hebben als het vlot trekken van de banksector of een nationale valuta. Zelfs de toezeggingen over het mogelijk vrijgeven van de “bevroren” miljarden van Ghadaffi en Libië in het buitenland komen nadat de nieuwe bank een feit was. Met een beetje hulp van de Britse bank HSBC. 

Op 2 november 2010 sluiten Frankrijk en Groot-Brittannië hernieuwd een militair pact. De beide landen willen vliegdekschepen gezamelijk inzetten, een 10.000 man sterke interventiemacht oprichten en een “ongekende samenwerking aangaan op het gebied van nucleaire wapens”. De samenwerking wordt bekrachtigd met een zogenaamde “war-game”, een militaire oefening, onder de naam “Southern Mistral”. Het scenario: in een staat ten zuiden van Frankrijk, Southland, heerst een autoritair regime dat Frankrijk’s “nationale interessen” dwarsboomt. De zittende dictator treedt echter terug en geeft de macht over aan zijn zoon. Vanaf dat moment wordt Southland’s politiek meer agressief, en het komt tot schendingen van Frankrijk’s territorium. Frankrijk besluit samen met Engeland “daadkracht” te tonen en begint met steun van een VN-resolutie een luchtaanval tegen Southland. De geplande datum voor de oefening: 21 tot 25 maart 2011. Zo ver zal het niet komen. Op 19 maart beginnen Frankrijk, Groot-Brittannië en de Verenigde Staten met hun luchtoorlog tegen het Libië van Ghadaffi. 

Voor de liefhebber (en voor wie de ruimte heeft): de “Cablegate II” files, 65 Gigabytes. De klokkenluider-site (of psy-op) wil het circus voor zijn en released nu de berg documenten zelf. Instructies (Engels!) onder meer.....

Uit een lokaal suffertje:Nummer 2 van al-Qaeda in Pakistan gedood

De nummer 2 van terreurnetwerk al-Qaeda in Pakistan, Atiyah Abd al-Rahman, is enkele dagen geleden gedood. Dit heeft het Amerikaanse tv-station Fox News zaterdag gemeld op gezag van een hooggeplaatste medewerker van de Amerikaanse president Barack Obama.

Waarom komt die naam me zo bekend voor ?… Oja, de beste man werd een klein jaar geleden ook al gedood in een ‘drone strike’ in Pakistan. ‘Million dollar’ Al Qaeda leader killed in drone attack in Pakistan Peshawar, October 9, 2010

Na gevangen te zijn genomen, verschijnt ex-president van Ivoorkust Gbagbo kort voor de camera’s. Duidelijk aangeslagen en geslagen, met een angstige blik in de ogen, lispelt hij dat “voor Ivoorkust een nieuwe periode is begonnen”. Gbagbo bevindt zich op dat moment in het hol van de leeuw: het hoofdkwartier van zijn politieke tegenstander Ouattara, het Golf Hotel in de hoofdstad van Ivoorkust Abidjan. Na een warrige presidentverkiezingen (2010) en een impasse aan de onderhandelingstafel escaleerde het conflict tussen de langzittende Gbagbo en de nieuwkommer Ouattaras, een oud-manager van het IMF, in geweld. Gbagbo is zeer waarschijnlijk opgebracht door Franse elite-eenheden, nadat de inzet van Franse panzers, helicopters en troepen van de VN-missie UNOCI de strijd in het voordeel van Ouattaras deed beslissen. Om vervolgens door de VN en de Fransen te worden uitgeleverd aan de milities van Ouattaras.

Niet alleen crashte een van de ultrageheime Amerikaanse gemodificeerde “Black Hawk” helicopters tijdens de acties rond Osama Bin Laden’s vermeende vluchtadres in Abbottabad, Pakistan heeft ook nog eens gemene en gevaarlijke Chinese ingenieurs uitgenodigd om deze superhelicoper aan een onderzoekje te onderwerpen. Zo beweert een “anonieme bron” en tevens lid van de VS-president Obama’s national security council. 

Tussen de 2.292 en 2.863 doden, de meeste daarvan eenvoudige militante voetsoldaten. Burgerslachtoffers: ergens tussen de 385 en 775. In totaal voerde de CIA tussen 2004 en 2011 291 aanvallen met drones op Pakistaans grondgebied uit, waarvan 236 onder president Obama. Zeker 164 kinderen kwamen bij deze aanvallen om. De Verenigde Staten stuurt ongeveer om de vier dagen een drone richting Pakistan. 126 van de omgebrachte militanten zijn bekend met naam en toenaam. Meer dan 1.100 mensen raakten gewond.

Niet sociale ongerechtigheid, werkloosheid, uitzichtsloosheid, armoede en de meest keiharde bezuinigingsmaatregelen sinds de inval van de Noormannen zijn verantwoordelijk voor de recente rellen in Groot-Brittannië (sinds de austerity measures van de regering Cameron van kracht werden, werd meteen gewed waar als eerste onlusten zouden uitbreken: Liverpool, Manchester, London of een andere Britse grootstad naar keuze). Nee, het sociale netwerk “Twitter” is schuldig. Prima dat de internetdienst tijdens arabische revoluties “democratie” verspreidt, maar wanneer “binnenlandse terroristen” van het netwerk gebruik maken, moet de stop erop. Ah, politici. Maar de politieke “Canard des Tages” komt van de Duitse minister van Binnenlandse Zaken Hans-Peter Friedrich. De conservatieve minister wil na het Breivik moord-drama in Noorwegen meteen maar een einde maken aan het anoniem bloggen en de (staats/politie)controle over het internet flink uitbreiden (ondergetekende begint al te zweten). Om vervolgens maar weer te beginnen over het overweldige gevaar van islamitisch terreur en de dreiging voor het “vrije westen” vanuit (islamitisch) extremistische groepen. Oorzaak-gevolg-oplossing politiek van de meest geloofwaardige orde. Maar onthoud. Wat er ook gebeurt: internet is de schuldige. 

Na het opduiken van het “manifest” van de Noorse massa-moordenaar Anders Breivik lijken verschillende publicaties en politieke commentaren een welhaast triomfantelijke ondertoon erop na te houden. Als het niet zo misplaatst zou zijn. In “2083 - A European Declaration of Independence”, het 1500 pagina’s tellend copypast-werk dat de Noor vlak voor de aanslagen van 22 juli verstuurde, haalt Breivik talloze zogenaamde “anti-islamistische” auteuren, politici en activisten aan, becommentarieert hij de politieke situatie in verschillende Europese landen en mixt het geheel met dagboekstukken tot zijn “visie” als Europese kruisridder tegen de islamisering van de westerse wereld. Wie door Breivik genoemd wordt, staat nu opeens in de beklaagdenbank. Het regent redactie-stukken waarin de “Geert Wilders-sen” van deze wereld worden gewezen op de “gevaarlijke zijde” van hun ideologie. De extremen die in de extremiteit van islamofobie, anti-socialisme en hetze-politiek beklonken ligt. Het grote “zie-je-wel, we-hebben-nog-zo-gezegd” van het zogenaamde “links” dat ietwat ondergedoken de frisse rechtse wind probeerde te overleven. Zijn het niet de Bat Ye’or’s, Robert Spencer’s, Bruce Bawer’s, Unabomber Ted Kaczynski’s en Geert Wildersen van deze wereld die uiteindelijk de zieke geest van Breivik voeden met rechts-populisme, Eurabia-complottheorieën en buitenlander-haat? Zijn het niet “hun” ideologieën die uiteindelijk een psychopaat laten doorbranden? 

De Amerikaanse Inlichtingediensten onthullen steeds meer van de informatie, die de Amerikanen meenamen uit de villa in Abbottabad, waar men Osama Bin Laden vermoordde.
Om de informatie op de USB-sticks en harddrives te ontcijferen is een nieuw ministerie opgezet; het Ministerie van Waarheid (MiniWa).

“De Afghaanse president Karzai werkt aan een veiliger en sterker Afghanistan (..) dat een dergelijke tragedie iemand binnen zijn familie overkomt is onvoorstelbaar”. Aldus de Amerikaanse generaal Petraeus, commandant van de ISAF-troepen in Afghanistan. Ahmad Wali Karzai is vermoord, de half-broer van de Afghaanse president. Door de “taliban”, volgens de taliban zelf en is daarmee het volgende slachtoffer in een rij van politieke moorden in het door oorlog verscheurde land. Wali Karzai is waarschijnlijk door zijn eigen chef Veiligheid neergeschoten.

Eigenlijk had de titel van dit stukje “Israël über alles” moeten luiden. Of iets anders “kwetsend”. Uiteindelijk toch maar voor een andere kop gekozen, eentje waar de saaiheid van af druipt, je weet namelijk maar nooit. Natuurlijk, op papier hebben we in Nederland vrijheid van meningsuiting maar problemen met de Ronnie en de CIDI, meldpunt voor discriminatie of andersoortige hobbyclubjes zitten vaak in een klein hoekje. Bovendien hebben we in Nederland tegenwoordig een minister voor Israël-Zaken, een steun-gedoger uit de kibbutz als belangrijkste politicus en wordt het land Israël met naam-en-toenaam genoemd in het regeerakkoord. “Vrijheid” is zodra het om het onderwerp “Israël” gaat een beperkt houdbaar begrip. Vergeet de anti-semitisme knuppel (alsof iemand zich anno 2011 nog druk kan maken om een sectarisch mini-geloof), wie in Europa kritiek heeft op Israëlische politiek, en vooral oorlogspolitiek en natuurlijk de Israëlische houding richting de Palestijnen, is opeens niet meer zo vrij. Voorbeeld? Stel, je wil hulpgoederen per schip naar de door Israël van de buitenwereld afgesloten Gazastrook brengen. Dat is illegaal, zegt Israël, en bovendien steun je terroristen. Kun je nog roepen dat het uithongeren en bombarderen van een miljoen doodarme mensen ook niet werkelijk legaal schijnt, doet er niet toe.