Zapruder Inc.

Het lijk van de hackergroep Lulzsec is nog niet begraven of de activiteiten van Lulzsec worden aangegrepen om bepaalde wetgeving te rechtvaardigen. Neem bijvoorbeeld de RIAA, Recording Industry Association of America. Deze lobbyvereniging meent dat Lulzsec aantoont dat IP’s (internetproviders) nu toch echt websites die handelen in strijd met het intellectuele eigendomsrecht uit de lucht moeten halen. Dus stem aub voor de “Preventing Real Online Threats to Economic Creativity and Theft of Intellectual Property Act of 2011,” ofwel de “PROTECT IP Act.” Wat “hackers” met “downloaders” te maken hebben, geen idee, maar de RIAA ziet wel degelijk overeenkomsten. Dat terwijl niet iedereen overtuigd is van de nobele hacker-acties van Lulzsec, en vooral omdat de groep tegen de “codes” van die andere hackergroep Anonymous verstoot. Lulzsec als psy-op? Of slechts een groepje hackende pubers? Wie het weet....

8 wonderland is een staat waar absolute democratie heerst. Een land waarin beslissingen eerst door haar duizenden inwoners worden besproken, om vervolgens in stemming te worden gebracht. Weekelijks. 8 wonderland kent geen grenzen, geen ongelijkheid, geen racisme, geen sexisme en ondanks dat zij slechts “virtueel” bestaat, is het land vastbesloten zich te bemoeien met de “grote” wereldpolitiek in de werkelijke wereld. Dit is het uitgangspunt van de in 2009 verschenen film “8. Wonderland” van de Franzosen Nicolas Alberny en Jean Mach dat na een wat haperende bioscoop-distributie nu op DVD is verschenen. Een “internet-film” (noem het een nieuw genre) zoals de laatste tijd vele uitkomen, maar met een opvallende diepte en eigenlijk teveel ideëen. In een mix van nieuwsberichten, chat en werkelijke scenes volgt de film een groepje “bewoners” van 8 Wonderland: een fotomodel, een Irakees echtpaar ("als je ellende wil zien, hoef je alleen het raam open te zetten!"), een Hollander, Britten, een Sengalees internetcafe, een Italiaans stel en de uiteindelijke “ambassadeur” van 8 Wonderland. ***spoiler alert!***

Het speciale VN-tribunaal voor de moord op de Libanese premier Hariri in Den Haag heeft haast. Na een bezoek aan Libanon zijn vier verdachten in beschuldiging gesteld. Assad Sabra, Hassan Issa, Salim Ayachhe en Moustaf Badredine zouden de aanslag van 2005 op hun geweten hebben. De vier zijn alle kopstukken van de Libanese Hezbollah beweging.

Met de concrete aanklacht legt het tribunaal nu haar kaarten op tafel. Al maanden bevindt de Libanese politiek zich in een impasse, mede veroorzaakt door het moord-tribunaal. De nieuwbakken Libanese premier Nadjib Mikati staat onder zware buitenlandse druk om Hezbollah buiten zijn eenheids-regering te houden, vooral omdat de beweging het Hariri-tribunaal niet wil erkennen en de Libanese (financiële) bijdragen aan de rechtbank wil stopzetten. Mikati kan rekenen op sancties tegen zijn land en zelfs het bevriezen van zijn eigen buitenlandse vermogen indien Hezbollah doorzet. De ten laste legging van het Haagse tribunaal komt daarom op een pikant tijdstip. Met de chaos in buurland Syrië is meer (buitenlandse) olie op het Hariri-vuur het laatste wat Libanon kan gebruiken. 

Vredesnobelprijswinnaar Barack Obama houdt op dit moment een goede traditie van Amerikaanse presidenten hoog. Hij bombardeert illegaal een land terug naar het stenentijdperk. Al maanden nemen de Amerikaanse strijdkrachten actief deel aan de NATO-acties rond Libië, maar vooralsnog ontbreekt een officiële politieke goedkeuring voor de oorlog. Presidenten mogen volgens de Amerikaanse grondwet namelijk geen “oorlog verklaren”, dat recht heeft alleen het Amerikaanse congres (Huis van Afgevaardigden en senaat). Niet dat presidenten daar veel van hebben aangetrokken, zoals uit het verleden blijkt. Daarom, om te voorkomen dat weer eens een derdewereld-land naar presidentiële keuze op een bommenregen kon reken, werd in 1973 de zogenaamde “War Powers Act” aangenomen die het presidenten verplicht om 60 dagen na het begin van de militaire acties alsnog toestemming aan het congres te vragen. Bij uitzondering geldt een deadline van 90 dagen. Voor de Libië-oorlog van Obama is de 90-dagen termijn verstreken, en het congres is “not amused”. 

Je kon er op wachten. Als er namelijk iets bedreigend is voor de macht van banken en overheden, is het wel geld dat niet te manipuleren is door centrale autoriteiten. Geld dat niet te traceren is door centrale autoriteiten. Geld dat niet te inflateren is door centrale autoriteiten.

Geld zoals de populaire wordende bitcoin, ‘ electronisch goud’ . Met dit soort geld zou het volk niet meer zo gemakkelijk bestolen of bestuurd kunnen worden dus moet het geld zo snel als mogelijk verboden worden. Maar om dingen te verbieden, is een reden nodig. 

Jeffery D. Feltman is op dit moment de absolute superster binnen het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken. Begonnen als vice-consul op Haiti, om via Tunesië en Oost Europa (de door met de CIA verbonden Amerikaanse NGO’s en PR-firma’s gefinancieerde “kleuren-revoluties” in het Oostblok ziet hij als voorbeeld voor wat nu in het Midden Oosten gebeurt) in Israël als ambassadeur aangesteld te worden. Feltman mocht na de Amerikaanse invasie van Irak namens de Amerikaanse provisorische “overgangsregering” het Koerdische gebied rond Erbil besturen om vervolgens als ambassadeur in Libanon dienst te doen. Na het aantreden van Obama werd Feltman onderminister van Buitenlandse Zaken voor het Midden Oosten en reist hij sinds het uitbreken van de verschillende revoluties in Noord Afrika en het MO van land tot land met een tas vol geld en zwepen. Wie goed is krijgt lekkers, wie stoet is de roe. Geld is er nu zat. Sinds de G-8 top in Deauville willen de EU, de VS en een aantal Arabische olie-staten de revoluties “ondersteunen” met 40 miljard dollar. Hier zijn vooral de revolten in Tunesië en Egypte bedoelt. Dat in Egypte het militaire regime dat na de val van Mubarak nog repressiever tegen de bevolking tekeer gaat (militaire rechtbanken vs revolutie part II), en dat in Tunesië voortdurend wordt gedobbeld om hervormingen en uiteindelijke “democratische” verkiezingen, doet er niet toe. Wie met de westerse staten een “democratiserings partnerschap” aangaat, krijgt geld, opleidingen en wapens. 

In de zomer van 2006 werd men op vliegvelden over de hele wereld erg bang van flesjes water of contactlensvloeistof. Geheime diensten hadden een plan ontdekt om met vloeibare explosieven terroristische aanslagen te plegen.

Het plan is nooit ten uitvoer gebracht.

Er zijn wel mensen veroordeeld voor het maken van plannen en die kregen zeer zware straffen.

„We belonen degenen die ons ondersteunen. Voor onze vrienden stellen we goede economische betrekkingen in het vooruitzicht“, aldus de zelfbenoemde voorzitter van de Libische overgangsregering en de ex-minister van Justitie die niets van het repressieve Ghadaffi regime wist Mustafa Abdul-Jalil. Met die „economische betrekkingen“ in het vooruitzicht haasten de EU en de VS zich om verbindingsbureau’s, ofwel ambassades, te openen in de Libische rebellenhoofdstad Bengasi. Zelfs hooggeplaatste diplomaten vliegen naar oostelijk Libië om de „vrijheidsstrijd“ tegen kolonel Ghadaffi te ondersteunen. Baroness Ashton van de EU in meer dan pathetische woorden: „op het vliegveld zag ik een spandoek met de woorden „we hebben een droom““. Een droom gedragen door een mengelmoes van hongerige en werkloze Libische jongeren, Al Qaida-achtige extremisten, buitenlandse huurlingen en Britse en Franse „special forces“. 

Het brutale politiegeweld heeft weinig effect gehad. Op dinsdag 17 mei 2011 staan wederom tienduizenden jonge Spanjaarden op het Puerta del Sol plein in Madrid om te protesteren. De demonstranten scanderen leuzen als „minder politie, meer onderwijs“ en „ze noemen het democratie, maar het is geen democratie“. De boodschap: stem niet meer op de traditionele links-rechts politieke partijen. Het knap honderd jaren durende experiment met de illusie van statistische volksvertegenwoordiging is in Spanje gesneuveld op schulden, werkloosheid, clientele-politiek en bezuinigingen. De staat Spanje reageert met een demonstratieverbod. In Griekenland slaat de politie bijna dagelijks protesterenden halfdood met de stalen grip van hun knuppel. Het excessieve geweld moet de „gewone burger“ afschrikken deel te nemen aan stakingen, optochten en oproepen tot burgerlijke ongehoorzaamheid. Het zorgenkind van de Euro-zone bevindt zich in een staat van burgeroorlog. Letterlijk. De burgerbevolking die zichzelf (eindelijk) ziet als melkluis van het (bank)kapitaal staat op tegen de zelfgekozen herders. In een wereld waar hedge funds nationaalstaten „bashen“, miljarden verslindende oorlogen worden gevoerd om strategische (energie)handels-routes, regeringen zoveel mogelijk over hun onderdanen willen weten, massamedia alleen vertellen en verslaan wat is toegestaan binnen de corporatistische partijlijn, private verliezen worden „gesocialiseerd“ en wat van belang is voor een bloeiende samenleving wordt afgebouwd, begint een nieuw tijdperk. De geschiedenis is niet dood. Het neofeodalisme begint. 

Nu de overwinningsroes in de Verenigde Staten na het doden van Osama Bin Laden weer wat is afgezwakt, begint het tot mensen door te dringen dat deze gebeurtenis de veiligheidssituatie in eigen land op scherp zet. Al Qaeda heeft gedreigd haar aandacht van het vliegverkeer te zullen verleggen naar de treinen.

**Door gastzapper piet graniet via het Zaplog**

Vertel me eens mijn beste Watson, heb jij thuis ook homevideo’s?
Jazeker, meneer Holmes, van de verjaardagfeestjes van mijn dochter en van onze koperen bruiloft. En natuurlijk ook van onze strandvakantie naar Brighton.

Ik heb zelfs ergens nog een opname van mevrouw Watson in mooie kanten lingerie.

Geen lijk, geen zaak. Geen foto’s. Villa tot de bodem afgebrand. Toch geen “live-stream” richting Witte Huis ondanks de prachtige propaganda-foto’s van Obama en team. DNA-bewijs. Weer een “testament”. ISI-asset? CIA-asset? Of toch de zoon van een beton-boer die voor de Saudische geheime dienst bunkers bouwde? Where in the world is Osama? En is er nog plaats in de wereld voor een Osama? Voor een Al Qaida?

In de nacht van 2 november 2004 ging ik met een opgelucht hart naar bed. Het Amerikaanse volk had zojuist John Kerry als hun 44ste president gekozen. Het verstand had gesproken en George W. Bush, de president die eigenlijk nooit president had mogen worden, kon verhuisdozen gaan pakken. ‘s Ochtends nog even snel CNN aan voor de statistieken. “Bush herkozen”, snelde op de live-ticker voorbij en de koffie die vervolgens tegen de muur explodeerde, heb ik nooit meer helemaal weg kunnen verven. Hij flikte het weer. Tegen alle exit-polls in, en met hulp van Diebold en republikeinse handlangers in met name de staat Ohio, steelt George Bush de Amerikaanse presidentsverkiezingen 2004. Flash-backs van Florida 2000, de chaos en de “gerechtelijke coup” tegen Al Gore. De fabelachtige terreur-aanslagen van 911, Afghanistan, Irak, Guantanamo, Abu Ghraib, Patriot Act, Blackwater en “creationisme folders” bij de Grand Canyon. Nog een ronde van vier jaar met deze idiote, waanzinnige stropop en zijn neofascistische neocon puppetmasters. 

Hoe het leven soms ironisch kan zijn. Op het moment dat ik doodvermoeid de laatste bladzijde van George W. Bush’ “autobiografie” Decision Points uitlees, hoor ik dat Osama Bin Laden “gedood” is. De grote nemisis van Bush heeft nu ook de buhne verlaten. Officieel tijdens een Amerikaanse grond-operatie rond Islamabad gesneuveld, al is Bin Laden vele malen voor dood verklaart (door de Pakistanen Musharraf en Bhutto, een assorti aan inlichtingendiensten, journalisten en “complotters"). Bin Laden moest ook sterven. Het concept van “zijn” Al Qaida, en de Arabische geloofswaanzinnige horden die gewapender hand een extremistisch kalifaat of emiraat nastreven, is sinds het uitbreken van de Arabische lente en de revolutie-golven die Noord Afrika en het Midden Oosten overspoelen, hopeloos achterhaald. De tijd heeft Bin Laden ingehaald en daarom is het tijd om afscheid te nemen van de wazige tdk-tapes, opplak-baard video’s en de immer voor het “westen” politiek oppertune uitspraken. Zelfs zonder Arabische lente was Bin Laden al verworden tot een niet-serieus te nemen boogy-man. Een slecht verklede Sinterklaas die alleen nog kinderen schrik aan kan jagen, maar zichzelf daarbij treurig serieus neemt en zonder in te zien dat hij tot een karikatuur verworden is. Nu dragen de Amerikanen hem ten grave, maar eigenlijk hebben de bevolkingen van Egypte, Tunesië, Jemen, Bahrain, Oman, Irak, Marokko, Algerije Osama begraven. 

Het klinkt als een vergezochte Science-Fiction thriller: ruimtewapens en militaire computervirussen worden ingezet om een natie te vernietigen. Het is niet zo gek dat veel mensen daarom denken dat het onmogelijk is.

Dat, terwijl Japan toch in 1945 de geboorte zag van het Nucleaire tijdperk. Hier werden voor het eerst in de geschiedenis high-tech wapens ingezet tegen de burgerbevolking van een land waarmee de Verenigde Staten in oorlog was. Nu zult u misschien denken, dat de VS op dit moment helemaal niet in oorlog zijn met Japan? Toch is dat precies wat Leuren Moret, nucleair wetenschapper beweert in een interview op Exopolitics TV: er wordt op dit moment een non-traditionele nucleaire oorlog gevoerd.
**Door gastzapper xaderp via het zaplog**

De Nederlandse minister voor Israël Zaken Uri Rosenthal kan niet uitsluiten dat Nederland zal meewerken aan de uitlevering van terrorist (volgens de Telegraaf), hacker en public-enemy No. 1 Rop Gonggrijp aan de Verenigde Staten. Als de procedure helemaal snor zit, legt de minister de Amerikanen geen strobreed in de weg. Gonggrijp wordt verdacht van het meewerken aan klokkenluider-platform Wikileaks. Zo zou hij ondersteuning hebben verleend aan het openbaar maken van de video “collateral murder” waarin Amerikaanse soldaten vanuit een helicopter Irakese burgers en twee journalisten neerschieten. Een oorlogsmisdaad. Dat de voor de “lek” officieel aangeklaagde Amerikaanse soldaat Bradley Manning ondertussen gewoon keihard wordt gemarteld, is de minister niet bekend. Wel heeft hij in 2010 een vragenformuliertje over mensenrechten ingevuld en heeft hij bij de opmerkingen “Amerikanen niet aardig voor homo’s en zwangere vrouwen” toegevoegd. Dat het de Amerikanen ernst is met de vervolging van Gonggrijp blijkt onder andere uit het onder druk zetten van bedrijven als twitter in de jacht op Gonggrijp’s IP-adressen. Uitlevering van Nederlanders......? Ach, waarom ook niet? 

Het ziet eruit als een deal, het ruikt naar een deal en het is een deal. Het grote Libië-nieuws deze week is niet het “Jimmi Carter moment” van Barack Obama die vage rebellengroepen met al qaida-referenties van wapens gaat voorzien. Wie wil weten of de CIA bezig is met een Afghanistan-1979 deel II, maar nu in het theater Libië, hoeft alleen maar naar de kopstukken van de zogenaamde Libische oppositie te kijken. Ook de Britten die wanhopig de Libische Lockerbie-connecties opgraven, oogsten weinig opzien. Maar Saudi’s die uit de school klappen over de “deal” tussen Saudi Arabië en de Verenigde Staten ten aanzien van de Saudische invasie van Bahrain en de steun van de Arabische Liga aan de Frans/Amerikaans/Britse aanval op Libië, is behoorlijk explosief. Exit Arabische revolutie (op Syrië en Jemen na), de gevestigde macht stelt orde op zaken. 

Een moeilijke vraag. Een Libiër is nu in ieder geval veel meer waard dan een jaar geleden. Operatie Odyssee Dawn, het beschermen van Libische burgers tegen aanvallen van Khadaffi en zijn troepen, kost 100 miljoen euro per dag. Er zijn 6,4 miljoen Libiërs, dus kun je stellen dat de NAVO elke dag 15 euro per Libiër uitgeeft. Als de burgeroorlog een jaar duurt en de NAVO blijft 100 miljoen per dag besteden, dan komt het bedrag op 5500 euro per Libiër.
Sommige deskundigen vrezen dat de burgeroorlog 30 jaar kan duren.

Met de meltdown van de Fukushima kerncentrale in het door de tsunami getroffen Japan, komt onvermijdelijk de wereldwijde discussie op gang of kernenergie wel een volwaardig alternatief is voor energie uit fossiele brandstoffen. Anti-kernenergiegroepen springen op om, ondanks de apocalyptische tragedie die het land treft, hun stokpaardjes af te stoffen en mee te liften op de slechte naam die kernenergie nu krijgt. Hoewel kernenergie in haar ontstaan werd gepresenteerd als een vervanger voor fossiele energie – omdat men ondermeer niet meer afhankelijk zou zijn van de politieke instabiliteit van de olieproducerende landen – werd voorbij gegaan aan het feit dat kernenergie te lijden heeft van dezelfde beperkingen als fossiele energie (dit nog even los van de grotere risico’s die het met zich meeneemt als het mis gaat). Kernenergie draait net als fossiele energie op een delfstof die moeilijk te winnen is en die eindig is, en dus inherent hetzelfde basisprobleem kent als fossiele energiebronnen. Hoewel de nucleaire grondstoffen net als aardolie en gas nooit helemaal op zullen raken, komt onvermijdelijk het Peak-moment waar het delven van de grondstof meer energie kost of geldverslindend wordt dan wat het uiteindelijk oplevert. Je vraagt je dan af waarom al die wereldleiders en knappe koppen zo vast blijven houden aan dit achterhaalde concept van energiewinning, helemaal als blijkt dat we daarmee ook nog ons milieu verzieken. Het antwoord lijkt geopolitiek te zijn.

Terwijl het feestje in Fukushima wat erger blijkt dan dat we te horen krijgen (Zoals we gewend zijn van overheden) zijn de nucleaire wapenarsenalen nog altijd klaar voor gebruik.
De groeiende “dreiging” vanuit “terroristische” staten als Iran en Noord Korea legitimeert het voor westerse staten om kernwapens te blijven produceren. (Wapenbudgetten zijn hoger dan ooit) en sinds onze fantastisch gefabriceerde Oorlog Tegen Terrorisme kunnen ze nog ingezet worden ook.
De kinderen van de toekomst zijn al flink geinfecteerd met onze DU Munitie. Afghanistan en Irak zijn volgepompt met nucleair materiaal en dan hebben we het nog niet eens gehad over Kosovo, Palestina, Vietnam en Korea. De Nuclear Whipeout is dichterbij dan we denken.