Zapruder Inc.

De grote, boze, Russen (en in mindere mate Chinezen) hebben het op dit moment weer helemaal gedaan. “Koude oorlog mentaliteit”, “bescherming van wapenhandel”, “bescherming van een bondgenoot”. De geopolitieke elite, verzameld op de Munich Security converence 2012”, valt over elkaar heen om het Russische “njet” tegen een nieuwe VN-resolutie inzake Syrië te veroordelen. De zogenaamde “internationale gemeenschap”, lees: Europa, VS en een handjevol Arabische Golfstaten, staan (voorlopig nog) met lege handen en kan de “burgerbevolking van Syrië niet beschermen”. Dat terwijl stipt voor afstemming in de veiligheidsraad het Syrische leger in belagerde stad Homs een bloedbad aanrichtte. Volgens de niet in Syrië aanwezige oppositie, de in Turkije en Frankrijk actieve “overgangsraad” (vooral bestaande uit door Saudi Arabië gesteunde groeperingen rond de “moslim brotherhood") en de twee Arabische tv-zenders Al Arabya en Al Jazeera, die al maanden twijfelachtige verslaggeving aan de westerse massa-media voeren. Met de beslissing “het geweld in Syrië een vrijbrief te geven”, “isoleert Rusland zich”. Russische “angst” voor een “militaire interventie zoals in Libië” zijn “ongegrond”, verzekeren de Clinton’s, Hague’s en Westerwelle’s van de internationale gemeenschap. 

“Het feit dat ik deze wet als geheel ondersteun, betekent niet dat ik het met alles wat in deze wet staat eens ben. In het bijzonder, heb ik deze wet onderschreven ondanks mijn reserveringen ten aanzien van bepaalde paragrafen die het vastzetten, ondervragen en vervolgen van personen die van terroristische activiteiten worden verdacht regelen.” Jawel, de nieuwe National Defence Authorization Act is wet en vanaf nu, precies op het moment dat bijvoorbeeld #occupy-bewegingen aan de stoelpoten van de corpocratie beginnen te zagen, kan iedere pipoo die door de powers-that-be wordt verdacht van terroristje-spelen ook binnen de grenzen van homeland USA voor eeuwig, zonder normaal proces, in de kerkers gegooid worden. Hopsa, een paar eeuwen burger- en mensenrechten overboord. Maar de NDAA kent nog veel meer addertjes onder het gras. Zo kan ieder financieel instituut, waar ook ter wereld, dat zaken doet met Iran rekenen op Amerikaanse straf-sancties. Kortom: de zweep voor Russen, Chinezen en een handvol Europese landen. Nog los van het feit dat deze boycot een directe oorlogsverklaring aan Iran zelf is. 

De massamoord door Amerikaanse troepen in de opstandige Irakese stad Fallujah in het jaar 2004 gaat niet alleen de geschiedenisboeken in als een van de vele dieptepunten van de Amerikaanse veroveringstocht in het land van de Eufraat en Tigris, maar ook als slagveld waarop de Amerikanen talloze kennelijk experimentele wapens voor het eerst gebruikten. Witte fosfor, wereldberoemd geworden door de spookachtige beelden van de Israelische bombardementen van de Gazastrook, verschillende soorten munitie met verarmd uranium en, schijnbaar, een nog niet nader bekend wapen met verrijkt uranium. Tot deze conclusie komt de wetenschapper Christopher Busby van de universiteit van Ulster. Hoewel verarmd uranium, een afvalproduct uit het verrijken van uranium voor de nucleaire industrie of atoomwapens, veelal verantwoordelijk wordt gehouden voor explosieve toename van vreemdsoortige kankers en afwijkingen bij babies in oorlogsgebieden als Kosovo, Afghanistan en Irak, laat een onderzoek van genoemde Busby dat juist verrijkt uranium (U235) wellicht de doodsoorzaak nummer 1 in Fallujah is. 

Met of zonder toestemming van de Verenigde Naties (China en Rusland), het ziet er naar uit dat “het westen” plus Arabische Liga (NATO) op het punt staan om een “no-fly zone” boven Syrië in te stellen. Met andere woorden: uitschakeling van Syrische luchtverdediging (en wat cruciale civiele infrastructuur) en het kapot bombarderen van het regulaire Syrische leger. Dit alles om uiteraard “de burgers van Syrië te beschermen”. Het “resposibility to protect” principe wordt al door de Fransen uit de kast gehaald. De Verenigde Staten roepen ondertussen hun burgers op Syrië te verlaten en “bronnen” in de corridors van Brussel en Washington fluisteren over een Turks/Arabisch luchtscherm met ondersteuning van de Amerika. De Amerikaanse vlootbewegingen voor deze week? Jawel, CVN-77 George H.W. Bush is voor de kust van Syrië aangekomen.

Kaart: Stratfor.

“De begraafplaats van wereldrijken”. Tien jaar na de Amerikaanse invasie van Afghanistan lijkt het land aan de Hindu Kush nog niets aan reputatie te hebben verloren. Volgde op de “shock&awe” van 2001 nog een snel succes (dat even snel weer verwaterde), vecht anno 2011 de meest machtige militaire machine ter wereld samen met haar bondgenoten in een van de armste staten ter wereld nog altijd een uitzichtsloze oorlog uit. Afghanistan (of beter geformuleerd: de Pasthun-stammen links en rechts van de zogenaamde Durand-lijn die de kunstmatige grens tussen Afghanistan en Pakistan vormt) laten zich niet onderwerpen. Tenminste, niet door de militaire inzet van de afgelopen tien jaar, of de militaire inzet van de Sovjets, of het British Empire. Hoewel de oorlog in vrijwel alle landen die meedoen aan de Afghanistan-missie van NATO/ISAF (International Security Assistance Force) diep impopulair is en het steeds moeilijker wordt voor (westerse)politici om de mensenlevens en geld verslindende oorlog aan het thuisfront te verkopen, blijft een einde aan de oorlog toekomstmuziek. Immers: “Al Qaida” moet bestreden worden, “Taliban en radicalisering” bevochten, “onze vrijheid” wordt “verdedigd aan de Hindu Kush”, “we doen mee aan een “opbouwmissie"”, of “aan een humanitaire missie”. Maar als tien jaar oorlog in Afghanistan iets duidelijk maakt, is het dat al die argumenten die in verschillende NATO-landen worden aangehaald om de Afghanistan-missie te onderbouwen, niet geholpen worden door de huidige militaire inzet en aanpak. Integendeel. 

Ergens in oktober 2010 stapt Nouri Mesmari met zijn voltallige familie aan boord van een vliegtuig richting Tunesië. De reis van de “Chef Protocol” van Ghadaffi eindigt echter niet in Tunis maar in het Concorde Lafayette Hotel in Parijs, waar de rechterhand van Ghadaffi officieel wegens “gezondheidredenen” naar is uitgeweken. De dagen daarna is het voor het Concorde Lafayette een komen-en-gaan van leden van de Franse geheime dienst en leden van de regering Sarkozy. Iedereen wil met de “Libische wikileaks” spreken. Mesmari wordt daarop semi-officieel onder huisarrest gesteld, op verzoek van Libië, terwijl er vanuit Libië verzoeningspogingen worden ondernomen. Maar Nouri Mesmari zelf vreest ondertussen voor zijn leven en vraagt officieel politiek asiel aan. Rond die tijd komt een delegatie uit het Libische Beghasi op audiëntie, mannen die op basis van informatie van Mesmari zijn gecontacteerd door de Franse inlichtingendienst. Deze groep zal de voorhoede vormen van de revolte tegen Ghadaffi. Op 21 februari verschijnt Nouri Mesmari in een videoboodschap, geschoten in de bureau’s van de Franse krant Liberation, voor de internationale gemeenschap. “Ghadaffi creëert een slachting ieder uur, ieder moment en overal. Met de kracht en strijdlust van het volk zal het Ghadaffi regime vallen”. 

Vredesnobelprijswinnaar Barack Obama houdt op dit moment een goede traditie van Amerikaanse presidenten hoog. Hij bombardeert illegaal een land terug naar het stenentijdperk. Al maanden nemen de Amerikaanse strijdkrachten actief deel aan de NATO-acties rond Libië, maar vooralsnog ontbreekt een officiële politieke goedkeuring voor de oorlog. Presidenten mogen volgens de Amerikaanse grondwet namelijk geen “oorlog verklaren”, dat recht heeft alleen het Amerikaanse congres (Huis van Afgevaardigden en senaat). Niet dat presidenten daar veel van hebben aangetrokken, zoals uit het verleden blijkt. Daarom, om te voorkomen dat weer eens een derdewereld-land naar presidentiële keuze op een bommenregen kon reken, werd in 1973 de zogenaamde “War Powers Act” aangenomen die het presidenten verplicht om 60 dagen na het begin van de militaire acties alsnog toestemming aan het congres te vragen. Bij uitzondering geldt een deadline van 90 dagen. Voor de Libië-oorlog van Obama is de 90-dagen termijn verstreken, en het congres is “not amused”. 

Met de regelmaat van de klok verschijnen er berichten over corruptie, misbruik, fraude en drugsgebruik bij Defensie. Het afgelopen jaar is het aantal meldingen sterk gestegen (met bijna 50%) van 113 tot 168.
Als je via Google zoekt naar ”militairen + drugs” of ”militairen + diefstal”, dan krijg je een mooi over zicht van de rotte appels in de Nederlandse krijgsmacht.

Jeffery D. Feltman is op dit moment de absolute superster binnen het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken. Begonnen als vice-consul op Haiti, om via Tunesië en Oost Europa (de door met de CIA verbonden Amerikaanse NGO’s en PR-firma’s gefinancieerde “kleuren-revoluties” in het Oostblok ziet hij als voorbeeld voor wat nu in het Midden Oosten gebeurt) in Israël als ambassadeur aangesteld te worden. Feltman mocht na de Amerikaanse invasie van Irak namens de Amerikaanse provisorische “overgangsregering” het Koerdische gebied rond Erbil besturen om vervolgens als ambassadeur in Libanon dienst te doen. Na het aantreden van Obama werd Feltman onderminister van Buitenlandse Zaken voor het Midden Oosten en reist hij sinds het uitbreken van de verschillende revoluties in Noord Afrika en het MO van land tot land met een tas vol geld en zwepen. Wie goed is krijgt lekkers, wie stoet is de roe. Geld is er nu zat. Sinds de G-8 top in Deauville willen de EU, de VS en een aantal Arabische olie-staten de revoluties “ondersteunen” met 40 miljard dollar. Hier zijn vooral de revolten in Tunesië en Egypte bedoelt. Dat in Egypte het militaire regime dat na de val van Mubarak nog repressiever tegen de bevolking tekeer gaat (militaire rechtbanken vs revolutie part II), en dat in Tunesië voortdurend wordt gedobbeld om hervormingen en uiteindelijke “democratische” verkiezingen, doet er niet toe. Wie met de westerse staten een “democratiserings partnerschap” aangaat, krijgt geld, opleidingen en wapens. 

„We belonen degenen die ons ondersteunen. Voor onze vrienden stellen we goede economische betrekkingen in het vooruitzicht“, aldus de zelfbenoemde voorzitter van de Libische overgangsregering en de ex-minister van Justitie die niets van het repressieve Ghadaffi regime wist Mustafa Abdul-Jalil. Met die „economische betrekkingen“ in het vooruitzicht haasten de EU en de VS zich om verbindingsbureau’s, ofwel ambassades, te openen in de Libische rebellenhoofdstad Bengasi. Zelfs hooggeplaatste diplomaten vliegen naar oostelijk Libië om de „vrijheidsstrijd“ tegen kolonel Ghadaffi te ondersteunen. Baroness Ashton van de EU in meer dan pathetische woorden: „op het vliegveld zag ik een spandoek met de woorden „we hebben een droom““. Een droom gedragen door een mengelmoes van hongerige en werkloze Libische jongeren, Al Qaida-achtige extremisten, buitenlandse huurlingen en Britse en Franse „special forces“. 

Een moeilijke vraag. Een Libiër is nu in ieder geval veel meer waard dan een jaar geleden. Operatie Odyssee Dawn, het beschermen van Libische burgers tegen aanvallen van Khadaffi en zijn troepen, kost 100 miljoen euro per dag. Er zijn 6,4 miljoen Libiërs, dus kun je stellen dat de NAVO elke dag 15 euro per Libiër uitgeeft. Als de burgeroorlog een jaar duurt en de NAVO blijft 100 miljoen per dag besteden, dan komt het bedrag op 5500 euro per Libiër.
Sommige deskundigen vrezen dat de burgeroorlog 30 jaar kan duren.

Terwijl het feestje in Fukushima wat erger blijkt dan dat we te horen krijgen (Zoals we gewend zijn van overheden) zijn de nucleaire wapenarsenalen nog altijd klaar voor gebruik.
De groeiende “dreiging” vanuit “terroristische” staten als Iran en Noord Korea legitimeert het voor westerse staten om kernwapens te blijven produceren. (Wapenbudgetten zijn hoger dan ooit) en sinds onze fantastisch gefabriceerde Oorlog Tegen Terrorisme kunnen ze nog ingezet worden ook.
De kinderen van de toekomst zijn al flink geinfecteerd met onze DU Munitie. Afghanistan en Irak zijn volgepompt met nucleair materiaal en dan hebben we het nog niet eens gehad over Kosovo, Palestina, Vietnam en Korea. De Nuclear Whipeout is dichterbij dan we denken.

De Arabische wereld staat in brand. Vrijheid blijkt besmettelijk te zijn. Van Marokko tot Bahrein, van Jemen tot Irak gaan ze de straat op om hun rechten op te eisen. Hallelujah! Maar wacht, zeiden we daar Irak? Die hebben we toch net bevrijd? Daar hebben we toch net democratie gebracht? Volgens het NRC en het NOS-journaal misschien, op Zapruder Inc. hebben we het altijd geduid voor wat het was: dictatuur-by-design. Van alle dictaturen in de Arabische wereld is Irak in opzichten misschien wel de ergste. De bevolking misschien zelfs wel de armste van allemaal. Armer dan onder Saddam. Onder Amerikaans toezicht verdwenen bijvoorbeeld ook een geschatte 250.000 Irakezen. Gekidnapt, gemarteld en / of opgesloten in de gevangenissen en martelpaleizen die de Amerikanen daar hebben gebouwd. Meer dan onder Saddam. Het ‘democratische’ regime van Maliki heeft een politieapparaat waar de DDR jaloers op zou zijn, inclusief death-squads en ‘republiekeinse garde 2.0’. Zoals het een echte dictatuur betaamt worden zelfs kritische media systematisch afgesloten en verbannen. Net als onder Saddam.

Beluister de opname van ons wekelijkse FreshFM item

Met het in werking treden van het Verdrag van Lissabon is de Europese Unie ook een militair bondgenootschap geworden. Weliswaar een soort “schaduw” NATO (de meeste EU-lidstaten zijn ook NATO-lid), maar desalniettemin een ambitieus bondgenootschap. Gekoppeld aan de Europese dienst voor extern optreden, ofwel de Europese dienst voor Buitenlandse Zaken onder BZ-min Ashton, en onder bevel van de Europese Raad zijn verschillende EU-"battlegroups" het militaire gezicht van de Unie. Met een “Europese leger”, zo staat in het Verdrag van Lissabon, ontstaat een gemeenschappelijke Europese veiligheids- en verdedigingspolitiek en kan de EU ingrijpen bij rampen, in internationale conflictgebieden en deelnemen aan de bestrijding van terrorisme. Tot zover niets nieuws onder de zon, ware het niet dat de artikelen in het Verdrag van Lissabon (art 42 t/m 46) betreffende de militaire samenwerking voor een groot gedeelte mede vorm zijn gegeven door de Europese wapenindustrie. Europa zou Europa niet zijn als corporatische lobby niet opeens tot wet wordt. Tel hier talloze denktanken die invloed uitoefenen op Brussel, de belangen van de NATO zelf en de immer nijpend-wordende energiezekerheid van Europa bij op, en de EU is hard op weg een “full-blown” agressieve militaire grootmacht te worden. 

Momenteel is de March of Millions nog bezig. Het volk van Egypte zal met een massale demonstratie proberen de doodsteek te bezorgen aan de al 30 jaar zittende dictatuur van een Amerikaanse puppet. Op een gegeven moment werden 8 miljoen demonstranten gemeld door de Duitse persdienst, waarvan er volgens Al Jazeera misschien wel 2 miljoen aanwezig waren op het Tahrir-plein in Caïro. Sinds de beweging op 25 januari begon, heeft het regime alles geprobeerd om de beweging op te breken. Internetverkeer werd afgesneden en mobiele telefonie platgelegd om te voorkomen dat activisten zich zouden organiseren via SMS, Twitter of Facebook. Het demonstrerende publiek werd uit elkaar geslagen en geïntimideerd met laagvliegende straaljagers van Amerikaanse makelij en nog lager vliegende helikopters van Europese makelij. Toen de massa de veldslag met de politie had gewonnen en de straten had overgenomen, zette het regime agent provocateurs in om de musea en rijke wijken te beroven en plunderen, dit alles onder valse vlag in de hoop dat het volk weer zou smeken om de orde van het regime. Het leger begreep dit en nam de straten over zodat deze scare tactics onmogelijk werden. En toen de March of Millions van start moest gaan, werden zelfs de treinverbindingen en snelwegen afgesloten. De strijd is nog niet gestreden maar toch alvast een overzicht.

Sinds de invoering van het Verdrag van Lissabon heeft de EU een eigen diplomatieke dienst. In het Nederlands: Europese dienst voor extern optreden. Het idee achter dit nieuwe orgaan is een EU dat in internationale kwesties voortaan met een stem spreekt, die van de Unie, waardoor de traditionele versplintering van posities tussen de lidstaten onderling wordt tegengegaan. “De EU kan zich zo eindelijk van een “global player” tot een “global player” ontwikkelen”, luidt een woordgrapje. De EU richt daarom ambassades op en krijgt een eigen corps diplomatique. Aan het hoofd van dit “ministerie van Buitenlandse Zaken” staat de Britse baroness Catherine Ashton, een beroepspoliticus met geen enkele ervaring op internationaal/diplomatiek vlak. Ashton is een onbeschreven blad, zo als pijnlijk duidelijk werd tijdens de hoorzittingen voor haar benoeming. Toch zal deze onervaren “hoge vertegenwoordiger” of “super-afgevaardigde” de ontwikkeling van een diplomatisch- en veiligheidsapparaat in goede banen moeten leiden. Geen gemakkelijke opgave, daar de “machtigen” in Europa allemaal een stuk van de diplomatische EU-koek willen hebben. Daarnaast blijkt de “Europese dienst voor extern optreden” een vergaarbak van verantwoordelijkheden, speelvelden en zelf niet conform het Verdrag van Lissabon. Dat allemaal zonder democratische controle. 

Het gedrocht wordt maar duurder en duurder, de leverdatum later en later. Het ontwikkeltraject wordt geplaagd door tegenslagen. De JSF heeft inmiddels een gouden toekomst achter zich. Toch blijft de Nederlandse regering geïnteresseerd. Het ding zal dan wel heel erg goed zijn! Elke cent waard. Denktank Air Power Australia vergeleek onze hypermoderne, ultra-hi-tech, superdikke JSF met een standaard Russische jager: de Sukhoi Su35S Flanker. Vergeet even het feit dat die Sukhoi niet een kwart kost van de JSF. Vergeet ook even dat die Sukhoi al gewoon leverbaar is. Vergeet het prima service-record van dat ding. Vergeet zelfs die af-grij-se-lijk coole looks van dat ding. Kijk nou alleen even naar de prestaties. De radarprestaties? JSF inferieur. De vernietigingscapaciteit? JSF inferieur. Aanvalscapaciteit? JSF inferieur. Vluchtcapaciteit? JSF inferieur. En die stealth dan, is dat niet helemaal de shizzle? Nope, de L-band radar van de Sukhoi ziet dat ding gewoon vliegen. Ach gossie, is er dan helemaal niets waar die JSF zich een beetje kan meten met zis anzient ruzzian zeknolochie? Jawel… het uitwerpen van flares en chaff om geleide raketten te misleiden. Daar is ‘ie JSF vrij goed in. Zal ‘ie nodig hebben, wat als je APA mag geloven is die JSF een sitting duck op het moderne slachtveld. Een vergelijking met de T-50 PAK-FA, die nieuwe Russische superjager hebben ze maar achterwege gelaten.

Ome Ben van de FED heeft het voor elkaar. Na een flinke bailout van de banken ad $700 miljard in de vorm van TARP, gaat de FED een tweede ronde van monetaire versoepeling - Quantitave Easing - doen, QE2 dus. Dit pakket bestaat uit $600 miljard. De printer van Ben draait overuren.

Als de minsters van Buitenlandse Zaken en Defensie van de verschillende NATO-lidstaten op 14 oktober (2010) de koppen bij elkaar steken om “nieuwe strategieën en uitdagingen” van- en voor het bondgenootschap te bespreken, duikt een oud idee op. Het zogenaamde raketschild: een grond-lucht-verdedigingslinie om vijandelijke raketaanvallen te onderscheppen. Volgens de NATO een noodzaak om Europa ook in de toekomst veiligheid te garanderen. Een dergelijk systeem stond ook al op de verlanglijst van de Amerikaanse president George W. Bush, die in Tjechië en Polen lobbyde voor plaatsing van radar- en raketsystemen. De twee landen gingen akkoord maar nadat Rusland prompt dreigde atoomwapens rond Kaliningrad (Köningsberg) te plaatsen (en daarmee Polen plat te nuken), koos Bush’ opvolger Obama voor het plaatsen van “slechts” Patriot-luchtdoelraketten in Polen. De Russen zijn namelijk niet gediend van raketschilden in Europa. Sterker, de Russen zijn doodsbang voor raketschilden, simpelweg omdat de argumentatie voor de noodzaak van opbouw van dergelijke verdedigingssystemen niet klopt.