Zapruder Inc.

Voor Angela Merkel, de Duitse kanselier die er geen probleem mee heeft haar ambtswoning voor prive-feestjes van bankiers uit te lenen, gingen haar collega’s iets te snel. Uiteindelijk gaat Duitsland natuurlijk akkoord met een mega-quantative easing (bijdrukken) door de Europese Centrale Bank, en als het moet komen de Euro-bonds er ook wel, maar eerst zal zoveel mogelijk souvereine macht van Europese lidstaten richting het door de banklobby gecontroleerde Brussel worden overgeheveld. Niet dat het schroeven aan EU-verdragen of het instellen van een pan-Europese financiële “super-toezichthouder” iets verandert aan de fundamentele problemen in Europa, of de markt langer dan een paar uur tevreden kan stellen, maar het is de “kans” die de crisis biedt om meer macht te verzamelen en uiteindelijk Europa tot de neofeodale en neoliberale natte droom te maken van kapitaal en corporation. De oligarische structuur van “democratie” die in de Verenigde Staten al lang openlijk heerst, nu toegepast op Europa. Met “debt-servicing” als handboeien, is de “Euro-crisis” ondertussen een catalysator voor democratie-afbouw geworden. Publieke eigendommen worden verpatst, vakbonden op een zijspoor gezet, werknemerrechten voor niet-bestaand verklaard en wie bijzonder pech heeft, wordt al bestuurd door niet-gekozen technocraten uit de financiële sector. Maar de uitvoering van de neofeodale agenda is slechts een sub-plot in deze crisis. Terwijl de Amerikaanse FED met swaps de Euro nog over de kerst probeert te tillen, kan eigenlijk niets meer de prijs voor risico op Europese obligaties (rente) meer stoppen. 

The empire strikes back.....De media, politici uit het aloude links-rechts-paradigma, banken en complete regeringen, ze hebben maar moeilijk met de “swarm” (standpunten en ideëen van miljoenen mensen gebundeld) beweging #occupy. Twee maanden na het begin van de eerste demonstraties op Wallstreet weigert de virale-protestbeweging te verdwijnen. Het moment is gekomen dat de handschoenen, bij de gevestigde orde welteverstaan, worden uitgetrokken. Van geruchten over zelfmoorden en verkrachtingen in verschillende occupy-kampen, de Hollandse infra-rood-camera’s op het beursplein of het “intrekken van uitkeringen” (tip voor politici en journalisten die niet snappen dat de 99% zich niet alleen tegen banken richt maar het complete tot het bot toe corrupte parlementaristische “democratische” stelsel: lees The Occupied Wallstreet Journal) tot ontruiming wegens “schoonmaakwerkzaamheden”. Alle vuile trucs komen uit de kast. Als dat niet helpt, blijft er niets anders over dan staatsgeweld. En de ontmaskering van de zogenaamde vrijheden in landen met (statistische) “volksvertegenwoordiging” als politiek systeem. In spiegelbeeld zwaaien de politie-knuppels ook weer op het Tahrir-plein in Cairo, de plaats die dient als inspiratiebron voor alle huidige wereldwijde protesten. Zijn we toch allemaal Egyptenaren..... 

Geheel in neofeodalistische stijl staat nu een bankier aan het hoofd van een nieuwe, niet gekozen, Griekse regering. Loukas Papadimos, ex Europese Centrale Bank, mag voor EU, IMF en ECB nu de belangen van het groot-kapitaal in de schuld-kolonie aan de Egeïsche Zee bestieren. Na de niet serieus bedoelde dreiging met een referendum werd uiteindelijk de Griekse oppositie ingebonden en ging het akkoord met een “regering van nationale eenheid” in plaats van het uitschrijven van nieuwe verkiezingen (die de oppositie-partij Neo Dimokratia fluitend had gewonnen). In plaats van een volksraadpleging hebben alle partijen hun handtekening gezet onder een verdrag dat de Grieken voor minstens tien jaar zal onderwerpen aan door Brussel opgelegde “economische maatregelen”. De stadhouder Papadimos mag de komende tijd zelf zijn regeringsteam gaan samenstellen. Het volk moet wachten tot 19 februari, of langer, voordat het weer mag meespreken in de Griekse politiek. In Italië levert Goldman Sachs, na de aanstelling van derivaten-boer Mario Draghi als ECB-opperhoofd, de vervanger van Berlusconi: Mario Monti. Na zijn jaren als EU-bobo werkte de Italiaan voornamelijk als adviseur, lees lobbyist, van Goldman Sachs. Voor het voortbestaan van de Euro zal de vijandige overname door het bankiersgilde niet veel meer betekenen. De dagen van de “gemeenschapsmunt” zijn zo goed als geteld. 

Vergeet de donkerste dagen van het George W. Bush-regime, de tijd waarin een aanval op Iran bijna een vanzelfsprekendheid werd. Na het bijzonder geloofwaardige “Iraanse” terreur-plot op Amerikaanse boden, volgt nu de Israëlische hysterie over een “alleengang” richting Iraanse nucleaire installaties. Anonieme bron op anonieme bron beweert dat een Israëlische aanval aanstaande is, dit alles onderbouwd door Israëlische rakettentests, militaire oefeningen met verschillende NATO-partners en rampenoefeningen in het beloofde land zelf. Volgens de Britse krant The Guardian, op basis van anonieme bronnen, maken de Amerikanen zich zelfs op voor een aanval en bereidt het Britse leger zich voor op een Iran-oorlog. Echt veel internationale verontwaardiging maakt de Israëlische agressie (tot nu toe) niet los, waarbij Israël vooral blufpoker lijkt te spelen. Een “aanval” wordt niet eerst breed aangekondigd of in de media besproken. Puur psy-op dus; het publiek warm laten lopen voor een toekomstige oorlog aan de zijde van de Verenigde Staten. De volgende etappe richting Teheran wordt publicatie van het zoveeste “bewijs” voor een Iraans atoombommenprogramma door VN-atoomwaakhond IAEA. Hoe toevallig zijn nu al delen uit het IAEA-rapport over Iran “gelekt”, en inderdaad Iran bouwt (hoe verrassend) de bom. Dat de regering Obama na het “Iraanse terreurplot” aankondigde de organisatie onder druk te zetten om “dodgy” inlichtingen te accepteren, en het IAEA in het verleden telkens “foutieve” informatie over Iran vanuit inlichtingendiensten toegespeeld kreeg, mag de pret niet drukken. 

De chaos is compleet. Wat in 2010 begon als een “garantie” voor Grieks staatsschuld en via een EU-"reddingsscherm" evolueerde tot het EFSF, is nu een “full-blown” Europese banken-bailout. Al maanden lang presenteren politici hun door de financiële sector gedicteerde “oplossingen” voor de Euro-crisis maar nu duidelijk is geworden dat de Europese zombie-banken een vrijwillige of onvrijwillige “haircut” op noem-maar-een-zuid-Europees-land staatsschuld niet zullen overleven, en de Euro-zone zich heeft ontwikkelt tot een financiële atoombom die ieder moment kan ontploffen, is er opeens een hysterisch marathon-overleg tussen Brussel, Frankfurt, Berlijn en Parijs gaande. Het is pijnlijk duidelijk geworden dat de Europese politiek al maanden volledig zonder plan, behalve bluf om de “markt” gunstig te stemmen, opereert en zelf niet weet wat het eigenlijk met maatregelen als het EFSF wil doen. Niemand heeft de rekensommetjes gemaakt voor re-capitalisatie van banken, afkopen van staatsschuld en het drukken van de rentelasten voor wakkelkandidaten, en nu de meltdown in zicht komt, wordt op de valreep een “oplossing” gepresenteerd. Het EFSF wordt dus een mega CDO, een special purpose investment vehicle dat niet alleen de 441 miljard inleg opblaast tot 1 biljoen maar ook nog eens het risico in diezelfde orde in de hoogte laat schieten. Hoe met 1 biljoen een Italië gered gaat worden of de Europese financiële sector die op een schuldberg van 148% van het Europese BBP zit en binnen een jaar tijd tot 50% van die schulden moet herfinancieren, gaan de financiële magiërs van de EU allemaal uitleggen. Zoals ze deden bij de goochel-garanties in 2010, of die sprookjes-chinezen, of de “onzichtbare hand” van de ECB die voorlopig Spanje en Italië levend houdt. 

Twee werelden: de G20 top in Parijs en de duizenden demonstranten op de straten van wereldwijd honderden steden. Na het uitbreken van de zogenaamde kredietcrisis in 2007 en het “socialiseren” van honderden miljarden aan private schuld in de jaren 2008 en 2009, volgt nu de tweede, of eigenlijk derde, ronde van massale overheveling van waardeloze vorderingen vanaf bankbalansen richting belastingbetalers. Wederom moeten zombiebanken met veel te weinig kernkapitaal, door het tot in extremen voortbouwen op het zogenaamde fractional reserve banking, gered worden. Ironisch genoeg is juist de sinds 2008 explosief toegenomen staatsschuld dit keer de directe, officeel aangewezen, schuldige. Het antwoord van de politiek op de zo ontstane crisis: bezuinigingen, privatiseringen, beperking van financiële zelfbeschikking en centralisatie van (monetaire) macht. Het medicijn dat, zoals bekend, niet werkt, om iets te redden dat ingebouwd zelfdestructief is. Maar waar in 2008 de wereld nog overrompeld instemde met het “redden van de financiële systeem”, lijkt zich nu langzaam maar zeker, wereldwijd, verzet tegen de uitvoerende politiek en dicterende financiële industrie op te staan. De #occupy-vul-een-stad-in of “99%-beweging” grijpt om zich heen, met simpele eisen als het aan banden leggen van het speculatieve kapitaal, de weigering te bloeden voor de private verliezen van “too-big-to-fail” banken en meer democratie. Het is een protest tegen een wereldwijd financieel systeem dat heeft gefaald, maar het is ook het begint van het protest tegen een politiek systeem dat heeft gefaald. Terwijl in Washington en Brussel de politieke zetels nog altijd onder het mom van “volksvertegenwoordiging” en “democratie” worden gevuld, is het parlementaristische systeem, of de statistische vertegenwoordiging door volkspartijen, door lobbyisme, clientele-politiek en de draaideur tussen de corporate-wereld en politiek volledig uitgehold en rennen zowel de Verenigde Staten als Europa toe op het zogenaamde neofeodalisme. “Indignez-vous!” en “No nos representan”. De eerste, voorzichtige, tegenstand van de wandel naar dit neofeodalisme steekt nu de kop op. Het is begonnen. 

Als midden augustus duizenden mensen in de Tunsische hoofdstad Tunis de straat op gaan om te protesteren tegen de corruptie in politiek en justitie, de toenemende werkloosheid, het immer duurder wordende leven en de voortgang van de “reformatie”, lijkt alles wat de protestbeweging die op 14 januari de Tunesische sterke man Ben Ali ten val bracht in werking stelde, slechts een momentopname. De proteststoet, op weg naar het ministerie van Binnenlandse Zaken, wordt uiteindelijk tot stoppen gebracht met politiekogels. Op 23 oktober zullen de eerste vrije verkiezingen na de “revolutie” van januari plaatsvinden (verkiezingen die keer op keer door de tijdelijke machthebbers werden verschoven) waarbij “oude bekenden” uit het Ben Ali regime, moderaat voordoende islamisten als An-Nahda (moslimbroederschap), extremisten en losse verbanden van Tunesische ex-pats, intellectuelen en activisten strijden om de toekomst van Tunesië. De huidige status quo betekent echter toenemende werkloosheid (van 14% van de beroepsbevolking einde 2010, naar 19% in juli 2011), stijgende levensmiddelen- en energieprijzen, een neoliberale politiek gekoppeld aan IMF en Wereldbankleningen en weinig tot geen perspectief voor de meer dan vijf miljoen jongeren in het Noord Afrikaanse land. 

Hoewel de kans klein is dat het voorstel niet wordt afgeschoten door de Verenigde Staten en de west Europese lidstaten van de VN-veiligheidsraad, is de Palestijnse aanvraag tot erkenning als staat door de Verenigde Naties bijna een feit. De vraag is alleen: wat staat er nu precies in het document dat de niet-gekozen Palestijnse president Abbas de VN voorlegt? Naast het feit dat de aanvraag een (tactische) eenzijdige actie van de Palestijnse Fatah-fractie is, andere Palestijnse politieke groeperingen bekritiseren de weinig transparante voortgangswijze van Abbas, is compleet onduidelijk hoe de “aangevraagde” Palestijnse staat eruit gaat zien. Mogen de vluchtelingen terug naar de Palestijnse gebieden van voor 1967 of wordt de nieuwbakken Palestijnse staat niets minder als een bonte deken van “thuislanden” in de Westbank plus de Gazastrook? Desondanks lijkt koloniaalmacht Israël in lichte paniek te verkeren en dwingt het invloedrijke landje machtige vrienden tot ingrijpen. Met goede redenen. Hoe de Palestijnse staat er ook uit zal zien, en los van het feit dat een dergelijke staat door de overweldige meerderheid van de wereldgemeenschap zal worden geaccepteerd, betekent het uitroepen van de nieuwe natie en lidmaatschap van de VN dat de Palestijnen Israël voor een rij van internationale gerechtshoven kunnen slepen. 

Eindelijk begint het bij de rest van de wereld door te dringen dat de “Euro-crisis” niet een crisis in de “staatsverschulding” is, maar een “Euro-Zombie-Banken-Crisis”. Vergeet staatsschuld, er gaat een nieuwe ronde van directe “bail-outs” voor banken komen. Waar het Euro-reddingsfonds (European Financial Security Facility (EFSF)) als een slechts matig overtuigend decor diende om te verhullen dat niet Griekenland, Portugal of Ierland direct werden geholpen, waarbij als voetnoot dat bijvoorbeeld de Ierse regering door de “Euro-partners” ongekend onder druk werd gezet om miljarden staatsgeld in de failliete banksector te pompen om de “exposure” van banken op het Europese vaste land tot een minimum te beperken, maar de houders van staatsschuld en alle financiële producten die gekoppeld zijn aan genoemde staatsobligaties, is nu het lek boven water. De Europese financiële sector is dood. De hedge-fund-haaien hebben de aanval al ingezet op wankele banken als Unicredit en Societe General, en meer volgen. Onder ultra-fractional banking (fractional banking gekoppeld aan derivaten) lijkt de fiat Euro een voortijdig Weimar-einde te vinden. De keizer heeft geen kleren meer aan, zoals de CEO van de in de Verenigde Staten voor “bedrog” met CDO’s aangeklaagde Deutsche Bank Josef Ackermann schetst. In een wereld waarin energie duur wordt, heeft een systeem dat alleen nog maar groeit op basis van schuld geen plaats meer. 

Alsof het negentienhonderd-nogiets is, of achttienhonderd-nogiets, is de Libië-oorlog de meest openlijk koloniale oorlog sinds....de inval van Irak in 2003 eigenlijk. De Libische “overgangsraad”, dat gezelschap waarvan niemand eigenlijk weet wie zij zijn, kan rekenen op miljarden aan bevroren Libische tegoeden. Italië, Frankrijk, Duitsland, de VS, China, allemaal schuiven ze met geld in de hoop vooraan te staan zodra de contracten voor de exploitatie van de Libische grondstoffen worden uitgedeeld, of zodra de zaken die de NATO op dit moment weg-bombardeert weer moeten worden opgebouwd. Dat er aardig wat is weggeknald, blijkt wel uit de “nakende humanitaire ramp” in Libië. Dat is R2P, responsibility to protect, het beschermen van de burgerbevolking, the NATO way. Wat nog ontbreekt, zijn de troepen op Libische bodem. Ow, die zijn er al! Dan ontbreekt slechts de Irakese/Afghaanse chaos om die troepen in Libië te laten blijven.

Al maanden leek de strijd in Libië muurvast te zijn gelopen, maar zo verassend als de “opstand” tegen de Libische leider Ghadaffi begon, zo verbijsterend snel lijkt nu een einde te komen aan het conflict. Niet omdat de “rebellen” plotseling in tactische grootmeesters veranderden en georganiseerd in een paar dagen de troepen van Ghadaffi wisten weg te vegen. Het succes valt voor een groot deel te verklaren door het Amerikaanse besluit om informatie vanuit satellieten, drones en special forces te gaan delen met de Franse en Britse eenheden in en om Libië. Nadat de Amerikanen ook weer actief aan de bombardementen deelnamen, werd het tijd voor “het laatste zetje”. Ghadaffi’s leger verloor haat laatste brandstofdepot na de massale bombardering van de raffinage-stad Zawiya, waarna de “rebellen”, een mengelmoes van salafisten, stammen, security companies, Columbiaanse huurlingen en een handjevol “echte” opstandelingen en geholpen door de aanwezige special forces “in ongemarkeerde uniformen” die doelen aan de NATO-luchtmacht doorgaven, zich op weg maken richting Tripolis. Operatie “Siren”, waarbij met Apache helicopters en een landing vanuit zee Tripolis werd bestormd, gaf de genadeklap. Vergeet Resonsibilty to Protect, met zeker 1500 burgerslachtoffers (alleen op zaterdag 20 august) en overvolle ziekenhuizen is “Siren” de dodelijkste operatie in NATO’s drang naar “regime change” in Libië tot nu toe. Ghadaffi is weg, Libië kan haar nieuwgevonden neoliberale vrijheid gaan genieten. 

Ordinaire criminelen zijn het. De ouders hebben schuld. Dit is het werk van “gangs”. Er moet harder worden gestraft, en collectief. Complete gezinnen waarvan een lid deel heeft genomen aan rellen moeten worden verwijderd uit de gemeenschap. Er moet een stop op het gebruik van “sociale media”. Het is de voorspelbare reactie van de politiek in het neofeodalistische Groot-Brittannië op de meest ernstige rellen in het land sinds Margret Thatcher. Vergeet even dat al maanden duizenden studenten, duizenden vakbondslieden, overheidsaangestelden (niet de raamambtenaar maar de brandweerman) en gewone burger in het VK de straat op gaan om te protesteren tegen de politiek van de regering Cameron (en voorganger Labour). Vergeet dat er een “lopende oproep tot burgerlijke ongehoorzaamheid” door het land waait. Vergeet ook dat in vrijwel ieder zuid Europees land ondertussen dagelijks wordt gedemonstreerd tegen de lakeien van het bankkapitaal dat Europa kapot-shockt om zogenaamd de Euro te redden. Vergeet de “democratische crisis”. Groot-Brittannië, ooit wereldrijk, olie-exporteur voordat Noordzee-olie piekte, kolenproducent en -exporteur, en nu zich blauw betalende “nett-importeur” van energie zonder “industriële output” (laat staan export), wordt geteisterd door geteisem.

Maandag de achtste van augustus. De dag waarop we gaan zien of de High Frequency Trading algoritmes de über-steunlijn-dump in gang gaan zetten, of in andere woorden: “de clusterfuck-crash van 2011”. De USA is niet langer triple A en in satellietstaten Egypte, Israël en Saudi Arabië storten de beurskoersen in reactie al in het diepe. In Europa wordt vooral paniekvoetbal gespeeld nadat EU-dinosauriër Barosso zijn positie bedreigd zag worden door de “sterke man” van de EU Van Rompuy (die een soort Euro-woordvoerder moet worden om “eenheid” in de Unie te creëeren) en naar de pers liet lekken wat iedereen al weet: het Euro stabilisatiefonds moet fors worden uitgebreid. Schuld-swap-goochelaar Italië ligt in het vizier van “de markt” en in Spanje overtuigt de neoliberale afbraak politiek niet meer na het uitschrijven van vervroegde verkiezingen. Bovendien staat bijna vast dat Frankrijk een slechtere waardering van de rating agenturen om de oren krijgt waarmee het kat-en-muis-spel rond de Euro bijna ten einde is. Duitsland draagt daarna de complete Euro-zone zodat de doodssteek nog slechts bestaat uit het matig waarderen van Duitse staatsschulden (de logische volgende stap). Euro-bonds of geen Euro-bonds, dan is het game-set-match. Naast een soort G-7 “plunge protection team” om deze maandag via de geldpersen te overleven, zal de ECB (toegefluisterd door de nieuwe EBC baas Goldman Sachs) waarschijnlijk beginnen met het opkopen van Italiaanse en Spaanse obligaties in de secundaire markt (bank-bailout), nadat de Centrale Bank voor nog geen week via fris geld (wederom) Iers en Portugees staatspapier kocht. In de VS zal QE (Quantative Easing, het bijdrukken van dollars om die voor bijna niks aan banken te verdelen (die daarmee hopelijk weer aandelen gaan kopen en zo de koersen weer oppompen) nummer 3 in gang worden gezet. Nu nog wachten op een staats-bailout voor Societe Generale of UniCredit Banca en de chaos is compleet. London’s already burning..... 

Het is burgeroorlog in Bengasi. Na maanden van bombarderen en het “internationaal” erkennen van de Libische “overgangsraad” als legitieme regering lijkt de Libische “oppositie” te versplinteren. De revolutie (met “a little help from my (French, British and American) friends") eet haar kinderen op. Zo werd Ghadaffi’s ex-minister van Binnenlandse Zaken (maar pro-liberalisering, dus goed) en tevens commandant van de “rebellen” Abdel Fattah Yunis opeens vermoord. Groot verlies van de oprechte revolutionairen in Bengasi daar nu voor de losjes opererende rebellen duidelijk is wie de baas in de pikorde is: de uit overlopers uit de Ghadaffi-regering en vanuit de USA ingevolgen ex-pats genaamd “overgangsraad”. Prima dat die gasten miljoenen toegeschoven krijgen van het westen (goed voor de contacten in het post-Ghadaffi Libië) maar de verschillende Libische stammen willen wel hun autonomie behouden. Zo werd de in Bengasi opduikende “vijfde kolone” van Ghadaffi door verschillende stammen met rust gelaten. De woordvoerders van de “opstandelingen” worden opeens duidelijk nerveus. En agressief. Net als de NATO.

Europa heeft nu zijn eigen TARP, ofwel “troubled assests relieve program”. Om de “Euro-te-redden”, of Griekenland, of “De Europese droom”, “Europese welstand"(nog grappiger), swapt het Euro-reddingsfonds Griekse staatsleningen, veelal in bezit van Griekse banken, gaat de EU direct op de secundaire markt voor obligaties op inkooptour en kunnen banken ervoor kiezen om eventueel mee te doen aan de grote wisseltruc (en hebben de keuze uit vier smaken: vanille, aardbei, annanas of kers) in zoverre ze hun Griekse leningen nog niet bij de ECB geparkeerd hebben. Een “eenmalige actie” zo wordt bezworen, dus is het wachten op de swap van Spaanse en Italiaanse obligaties richting de Europese belastingbetaler. Maar het echte nieuws van de “Euro-crisis-top” van afgelopen week waren niet de opzettelijk warrige persverklaringen of details van het financiële plan voor Griekenland. Nee. Het was vooral de Franse president Sarkozy die het nieuws colporteerde: de vorming een Europees ministerie van Financiën. Niet alleen Griekenland of Ierland die voor decennia lang hun zelfbeschikkingsrecht kwijt zijn en aan de neoliberale leiband van Europa liggen, heel Europa moet gecontroleerd worden vanuit Brussel. Zoals ook de vertrekkende ECB-president Trichet voor de zoveelste keer opperde. Nationale parlementen mogen nog praten over verschikkelijk belangrijke zaken als burka’s, kattenvoer of zichzelf, echte zaken worden via de EU geregeld.

Zo. Waar waren we gebleven? Ondertussen liggen al aardig wat weken van 2011 achter ons en de NATO “beschermt” nog steeds de burgerbevolking van Libië. Met een volkerrechtelijke noodsprong is nu zelfs de Libische oppositie, of zelfbenoemde “overgangsraad”, bestaande uit Libische ex-pats, overlopers uit het Ghadaffi-regime, een handjevol intellectuelen en meelopers plotseling de legitieme regering van het gas- olie en waterrijke noordafrikaanse land. De failliete rebellen kunnen eindelijk de miljarden van Ghadaffi inzetten in hun strijd tegen de ondertussen door het internationaal gerechtshof in Den Haag gezochte dictator (woordvoerder Afrikaanse Unie: “waarom komen altijd Afrikaanse oorlogsmisdadigers voor het gerechtshof, en wanneer worden de misdaden in Irak, Afghanistan en Pakistan eindelijk eens onderzocht?"). Maar de groteske NATO, US en EU “bescherm de burgers” show in de naam van private investeringen in Libische fossiele brandstoffen is niet het enige draadje dat de afgelopen weken hier is blijven liggen. 

Kennelijk hadden de Britse leider David Cameron en de Franse president Sarkozy behoefte om hun acties en standpunten ten aanzien van Libië nog eens extra toe te lichten. Het duo klom daarom in de pen en stuurde vervolgens naar een select groepje kranten een brief. De Amerikaanse president Obama (die regelmatig in periodieken zijn gedachten publiceert) mocht dit document slechts mede-onderschrijven. De twee politici wijzen erop dat de VN-resolutie 1973 een zogenaamde “regime-change” in Libië niet ondersteunt maar dat het desondanks de verantwoordelijkheid van de “internationale gemeenschap” is om het volk van Libië niet in de steek te laten (R2P). De sterke man van Libië Ghadaffi moet weg, anders dreigt terreur, chaos en Libië als “failed state”. De NATO, en met name de Verenigde Staten, Frankrijk en Engeland, zal zich tot het uiterste inspannen om dit doel te bereiken. De vervolgens in The Times of London, the International Herald Tribune en Le Figaro gepubliceerde brief bleef echter een voetnootje in het nieuws rond de NATO-top in Berlijn. 

Terwijl de NATO in Berlijn vergadert over de oorlogen in Libië en Afghanistan, treffen op het Chinese eiland Hainan de zogenaamde BRICS-landen elkaar. Het is de derde keer dat deze groep, bestaande uit Brazilië, Rusland, India en China, een gezamelijke conferentie beleggen en deze ronde wordt een nieuw lid ingewijd. Zuid Afrika. BRIC, een geuzennaam uitgevonden door een Goldman Sachs analist, wordt officieel BRICS. Hoewel de groep bestaat uit landen die op vlakken als cultuur en economie compleet van elkaar verschillen, sommige landen concurenten van elkaar zijn of zelfs licht vijandig tegenover elkaar staan, worden de BRICS door twee zaken een pact: kapitalisme en de westerse, en vooral Amerikaanse, dominantie (en agressie). De BRICS willen dat veel verandert. Een nieuwe wereld-reserve-munt, meer invloed organisaties die uitsluitend voor het westerse kapitaal werken als de Wereldbank en het Internationaal Monetair Fonds en een einde aan de nu lopende NATO-oorlogen. 

Met uitzondering van Syrië, lijkt de Arabische revolutie van 2011 volledig tot stilstand te zijn gekomen. Over de situatie in het land waar op dit moment het meeste verzet tegen de regering is, wordt gezwegen (Irak). In het land met de meest succesvolle revolutie knuppelt politie en leger weer op mensenmassa’s in (Egypte). In mini-landjes met een apartheid-regime is de revolte volledige de kop in gedrukt (Bahrain). In machtige olie-landen flakkert slechts hier-en-daar nog wat revolutionair vuur (Saudi Arabië). En in het land met de “primeur” lijkt alles weer terug bij het oude (Tunesië). Zelfs de militaire acties van de NATO tegen Libië lijken even op een laag pitje te staan. De “rebellen-regering” rond de Libische stad Bengasi lijkt zich meer druk te maken om olie-export en Centrale Banken dan militaire successen. De NATO moet maar vechten voor het nieuwe Libië, lijkt de gedachte te zijn. Niet eens zo gek gedacht. De “mission-creep”, het langzaam oprekken van doelstellingen en acties, is in Libië al aan de gang. De EU staat te trappelen om voor het eerst haar “battle-groups” in te zetten. Voor humanitaire doeleinden natuurlijk. 

Frankrijk pakt door. Na het voortouw bij de bombardementen op Libië, is het nu Frankrijk dat actief optreedt als een van de strijdende partijen in Ivoorkust. Samen met VN-troepen waren Franse legioenairs al verantwoordelijk voor de bewaking van het Golf-hotel Abidjan, het hoofdkwartier van de aspirant-president Ouattras. De Ivoorkust wordt verscheurd door de strijd om het presidentschap tussen de elf jaar in ambt zijnde president Gbagbo en zijn tegenkandidaat Ouattras. Na een compleet onduidelijke verkiezingsuitslag wist Ouattras de Verenigde Staten, Frankrijk en daarmee de VN aan zijn zijde te krijgen, en probeert nu met geweld de macht over te nemen. Losse rebellen- en legergroepen, FN (Force Nouvelles), FRCI, huurlingen uit Burkina Faso, Mali en Nigeria, stormen door het land en zijn volgens de VN verantwoordelijk voor plundering, moord, mishandling en ontvoering. Frankrijk probeert ondertussen buitenlanders te evacueren of te beschermen. De moordpartijen van Ouattras zijn pijnlijk, maar de (cacao)markt, Frankrijk en daarmee het vuilnisbak-begrip “internationale gemeenschap” hoopt op een snelle overwinning voor de inkomende president.