Zapruder Inc.

Goed, het is verkiezingstijd in Frankrijk en de partij van de Franse president Sarkozy UMP staat er, ondanks het aanpassen van de kieswet, niet echt goed voor. Sarko zelf is weinig geliefd, en moet over een jaar zijn presidentschap verdedigen. Maar verkiezingen verklaart slechts ten dele Sarkozy’s Bush-esque optreden sinds het bombarderen van Libië. De Franse president wil meer en bedreigt ondertussen de halve wereld met “ingrijpen tegen dictators” door de “internationale gemeenschap” (een gemeenschap die de facto dus uit NATO-lidstaten bestaat, aangezien de rest van de wereld zich ondertussen achter de oren krabt). Sarkozy heeft bloed geproeft. En olie, al zijn de uitlatingen over meer militair ingrijpen vooral gericht op Syrië, een land met nog een dictator die tot voor kort door de Franzen werd omarmd en geknuffeld. 

Precies acht jaar na de invasie van Irak regent het weer bommen op een arabisch land. Op basis van een flinterdun onderbouwde VN-resolutie, niemand die weet of laat staan bewijzen kan dat de “knotsgekke” dictator Ghadaffi een gevaar voor zijn burgerbevolking is, trekken de vaste stamgasten bij oorlogen in olierijke landen weer ten strijde. Resolutie 1973 wordt nu al aan alle kanten geschonden. VN-lidstaten worden in de resolutie opgeroepen een “no-fly-zone” in te stellen, wat niet betekent dat Libische troepen eindeloos bestookt kunnen worden (sterker, indien de rebellen burgerdoelen zouden aanvallen dienen zij door de (het immer vage begrip) internationale gemeenschap buiten gevecht te worden gesteld). Toch, wie uitlatingen van westerse politici hoort en media volgt, kan niet anders concluderen dat het doel van de operaties “regime change” is. Alles wijst erop dat de wereld, en vooral het westerse publiek, weer bij de neus is genomen. Het westen redt de moedige opstandelingen tegen de psychopatische dictator. Natuurlijk niet. Los van het feit dat meteen in een handvol andere landen een “no-fly-zone” kan worden ingesteld, de hypocrisie is zo pijnlijk, pijnlijk, pijnlijk duidelijk, worden dergelijke geld en matriaal verslindende, risicovolle, operaties niet voor niets uitgevoerd. It’s the oil, stupid. Zoals altijd. 

In de mediterrane winterzon wordt aan boord van verschillende vliegdekschepen nog in relatieve rust de dagelijkse routine afgewerkt. Dat in tegenstelling tot de af-en-aan vliegende AWACS boeings boven hen die de grenzen van het Libische luchtruim opzoeken en afzoeken. Voor de Noordafrikaanse kust pendelen Britse, Franse, Duitse en ook Nederlandse marineschepen tussen Tunesie, Egypte, Malta en het land waar voorlopig “maddog” Ghadaffi nog de scepter zwaait. Zij zijn daar op een “humanitaire missie”, verschepen vluchtelingen, samengetrokken vanuit de verschillende missies in het oostelijke Middellandsezee-gebied (Libanon) of voor de kust van Somalie. “Ghadaffi moet stoppen met het bombarderen van zijn bevolking”, verklaart de NATO-secretaris Rasmussen daags nadat de NATO in Afghanistan tientallen houtsprokkelde burgers met bommen bestookte. Er moet een no-fly-zone boven Libie worden ingesteld om de bevolking te beschermen. Met of zonder VN-mandaat. In Washington verschijnen mensen als Ibrahim Sahad bij FOX News of CNN. Woordvoerders van organistaties als National Conference of the Libyan Opposition (NCLO) of National Front for Libyan Salvation (NFLS) waar het keurmerk CIA bovenop gestempeld staat (en die de dag van protest voor 17 februari twitter op knalden). De zogenaamde “oppositie”, al weet niemand wie nu werkelijk de oppositie tegen Ghadaffi is. Alles wijst op een Kosovo-achtige Europees-Amerikaanse interventie in Libie....maar dan gebeurt er niets. 

In een bijzonder hoog tempo wordt het raamwerk gelegd voor een eventuele “internationale interventie” in Libië. Sancties, het bevriezen van tegoeden en wellicht een aanklacht door het internationale strafhof (wat Ghadaffi juist nog meer zal bewegen om door te vechten). De eerste echte “oorlogsdaad”, een no-fly-zone” wordt besproken, de scenario’s van de Kosovo/Servië/Irak-oorlog worden afgestoft. Klaarblijkelijk bevinden zich al buitenlandse troepen in Libië. Er is het merkwaardige voorval van de drie gevangen genomen Nederlandse piratenjagers die uit koers waren geraakt, en de diplomatische missie van het Britse Special Air Service. In tegenstelling tot Jemen, Egypte, Bahrain, Oman, Irak, Koeweit en Saudi Arabië moeten in Libië “mensenrechten” verdedigd worden. Met alle opties op tafel. Maar de wereld is veranderd. De BRIC-landen zijn sceptisch over de Amerikaanse bewegingen voor Libië en met hen miljarden die het “belangenloos” optreden van EU, VS en NATO vooral koppelen aan olie, gas en defensie-industrie. 

Nederland wordt eventjes op de vingers getikt. Eurocommissaris Viviane Reding is “not amused” over het eventueel Nederland uitzetten van werkloze Polen. Een proefballonnetje van Henk Kamp in de race om zo “rechts” mogelijk tanden te laten zien. Sorry Mr Kamp: vrij verkeer van personen binnen de EU. Alsof de minister dat niet zelf weet. De man op Sociale Zaken wil het mes in het sociale stelsel zetten en meteen ook het ontslagrecht versoepelen. Nederland moet flexibeler worden, en minder rigide regels rond ontslag is goed voor de concurrentiepositie van het land. Zo luidt het verkooppraatje. Waar het werkelijk om gaat is het kleine, smerige geheimpje van het Verdrag van Lissabon. De regeling voor inzet van arbeid binnen de Unie en de arbeidsvoorwaarden die gelden. In principe gelden de regels voor loon, ontslagbescherming, premies van het land waar de arbeidnemer is aangesteld. Laat nu vanaf mei wederom beperkingen op instroom van arbeiders uit het voormalig oostblok wegvallen, en laat nu toevallig in Duitsland 210.000 werknemers in de metaalsector protesteren tegen korte-termijn-arbeidscontracten en loondumping. Voorbeeldje: een Daimler gooit tijdens de crisis duizenden mensen op straat en nu worden opeens duizenden “goedkope” korte-contracten gesloten. Rara. Welkom in de strijd om loon. De 3-Euro jobbers vs de vast-aangestelden met een contract. In de bouw, in de metaal maar ook gezondheidszorg, administratie en uiteindelijk iedere denkbare sector van de economie. Loonkosten omlaag, winsten omhoog. Vechten om een baantje, voor een grijpstuiver. 

Nog geen twee maanden geleden was de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Clinton vol lof over het Golfstaatje Bahrain. Tijdens een toespraak in Manama prees zij het land als progessief en zag zij van Dubai tot Bagdad tot Riyadh de wens naar “een leven vrij van geweld en intimidatie, en de vrijheid om talenten te ontwikkelen en dromen na te streven in een omgeving van stabiliteit en vrede.” Bijna profetische woorden, al zal Clinton absoluut niet voor ogen hebben gehad wat zich op dit moment van Tunis tot Tripoli tot Manama tot Djibouti afspeelt. De “Egyptische revolutie” als lichtbaken, inspiratie en hoop voor miljoenen die honger, corruptie, machtsmisbruik, geweld en repressie zat zijn. Het is absoluut “game on” in Noord Afrika en het Midden Oosten. Alles kan gebeuren, alles staat op het spel, inclusief Amerikaanse en westerse belangen. De “luxe” van betrouwbare, autoritaire potentaten is weggevallen. 

“Dit hier is ons land, iedereen voelt zich verantwoordelijk voor de gehele natie, en zo organiseren we ons. We hebben een schoonmaakdienst, we hebben een veiligheidsdienst tegen de hooligans van het regime, eten wordt verdeeld, we hebben wasgelegenheden en toiletten, dat alles is onderdeel van onze beweging. Wat zich hier ontwikkeld noemen de geschoolde lui hier, die toegang hebben tot het internet, de Wikicultuur. U kent Wikileaks, Wikipedia en wij hebben Wikikultuur. Alle zijn hier. De boeren uit de Nijl-delta, de arbeiders uit Suez, Nubieërs van de boven-Nijl.” (bron). Hosni Mubarak is even op vakantie in eigen land. De revolutie is geslaagd. Tenminste wat het oprotten van Mubarak aangaat. Het is nu de vraag wat het Egyptische leger gaat doen. Wordt Egypte werkelijk een “democratie”? Mag het volk werkelijk zelf bestemmen wat de koers van het land wordt en geeft het leger werkelijk een deel van de buit “Egypte Inc.” over in burgelijk bestuur? Het zal moeilijk worden en voorlopig blijven de protesten in Egypte doorgaan. Maar geschiedenis is geschreven. 

Dit stond niet in het script. De protesten in Cairo en elders in Egypte laten zich niet uit elkaar slaan, de machtige en rijke clan rond Mubarak verlaat het schip en iedere despoot in Noord Afrika en het Midden Oosten vreest voor zijn carriere. Waar een gemiddelde kleuren-revolutie in een ex-Sovjet Unie land op de onmiddellijke steun van het westen kan rekenen (goed, die revoluties zijn dan ook “opgezet” door het westen), is voor het volk van Egypte geen steun te bekennen. “Een overgangsproces” wordt door EU en VS gewenst, met de Egyptische chef-martelen&verdwijnen Omar Suleiman aan het roer. Een dictator voor een dictator. Mubarak oproepen tot terugtreden is “arrogant” volgens Mark Rutte (die bij zijn eerste echte internationale optreden niets beters te melden had dan wilderiaans iets over “extremisme” roepen). Volgens Angela Merkel is het nog niet de tijd voor verkiezingen en neo-Musolini Berlusconi zegt gewoon wat iedereen denkt: “hopelijk krijgt Egypte een president als Mubarak”. Wordt de angst van westerse politici voor Egyptische zelfbestemming ingegeven door olie, het Suez-kanaal of de investeringen en winsten van westerse corporations? Deels. Maar zoals het script nu draait, is het vooral Israël die aan de touwtjes van de politieke poppetjes trekt. 

Je kan vreemde dromen hebben maar het blijft een feit dat Nederland dankzij de “oppositie” weer terug gaat naar Afghanistan om Afghaanse politiemannen (en vrouwen?) op te leiden met F-16 gevechtsvliegtuigen. Wat kunnen een D66 en GroenLinks ook doen? Nederland is nu eenmaal gebonden aan de NATO en de EU die in studies of op conferenties keer-op-keer bekend maken dat we moeten vechten voor “handelswegen” en “toegang tot strategische grondstoffen”. Dus sturen we maar weer Hollanders een oorlogsgebied in, en boeken een paar miljoen van de begroting af, in de hoop dat ooit een volledig functionerende koloniale politiemacht kan opkomen voor “onze” belangen aan de Hindu Kush. Kunnen we straks misschien zien hoe, zoals in Egypte, Tunesië, Jordanië, Albanië, Algerije, ook in Afghanistan de politie het volk neerknuppelt zodra zij “onze” dictator zat zijn. Win-win, want onze politie krijgt nu wat veldervaring voor het geval die gekke Nederlanders opeens door hebben dat ze eigenlijk in een post-democratische wereld wonen. Zoals de “honey-pot” partijtjes voor links- en liberaalmensen D66 en GroenLinks via de achterkamertjes weer briljant hebben aangetoond. 

Tony Blair heeft spijt. Een beetje. Van al die dode Irakezen. Sorry, maar het moest. Saddam Hoessein was nu eenmaal een enorme bedreiging. In Engeland loopt het zoveelste onderzoek naar de Irakoorlog en de Britse ex-premier Tony Blair werd eindelijk publiekelijk ondervraagd door de Chilcot Inquiry. Natuurlijk heeft Blair niets fout gedaan, natuurlijk was er een “wettelijke basis” voor de oorlog. De juridisch- adviseurs die daar anders over dachten moesten alleen nog overtuigd worden. Sterker, het wordt tijd voor een nieuwe oorlog. De “neutrale” speciaal VN-afgezant voor het Midden Oosten Tony Blair gebruikt zijn optreden voor de Irak-commissie gelijk als podium om te wijzen op de enorme dreiging van Iran. Irak smaakt naar meer. 

De komende tijd gaan we veel positieve dingen lezen en horen over de staat Israël. Het Israëlische ministerie van Buitenlandse Zaken heeft namelijk haar ambassades in London, Madrid, Rome, Parijs, Oslo, Kopenhagen en Den Haag gevraagd om voor 16 januari een lijst op te stellen met, per land, 1000 “bondgenoten”. Vrijwilligers die de blijde boodschap voor Israël willen verspreiden in de media, bij demonstraties of in wetenschappelijke artikelen, en daarbij ondersteund worden door professionele marketing bureaus. Israël heeft een beetje een imago-probleem. Hoe mooi het land ook is, hoezeer het ook een “democratie” is, hoe bedreigd het ook wordt door haar buren en hoe vaak het de hele wereld-en-een-paardekop van antisemitisme beschuldigt: landroof, racisme, illegale bouwactiviteiten, muren, checkpoints, oorlogzucht en 200 atoombommen die wél Europa kunnen bereiken (in handen van een reli-staat) komen nu eenmaal niet zo lekker aan bij het grote publiek. Daarom de public-relations actie vanuit de ambassade, inclusief “informatiepakketjes”, snoepreisjes voor prominenten en eens per maand een “open dag”. Al blijft het voor sommige Nederlandse politici iedere dag “open dag” op de Israëlische ambassade. 

Goed, D66 en GroenLinks gaan ons weer Afghanistan binnen rommelen. Rutte I wil dolgraag weer meedoen met de grote jongens aan de Hindu Kush, en fractievoorzitters Pechthold en Sap zien wel iets in het plan maar wel na beraadslaging met “experten” (dezelfde eenzijdige experten die de politiek de eerste missie hebben verkocht?). “Nederland is onderdeel geworden van de geschiedenis van Afghanistan”, roept Pechthold waarop, na tien jaar Afghanistan bombarderen, iemand zich terecht afvraagt of de D66-voorman een tube velpon-lijm in een neusgat heeft geleegd. Sap komt doodleuk weer aan met de Afghaanse meisjesscholen. Het is dezelfde uitgekauwde onzin dat al tien jaar voor het publiek wordt opgewarmd, en je kan je niet aan de indruk onttrekken dat Alexander en Jolande gewoon even op het matje zijn geroepen bij de Amerikaanse ambassade. Het “debat” over de politiemissie belooft kortom hilarisch surrealistisch te worden. Sap met meisjesscholen en Pechthold met Nederlandse verantwoordelijkheid, terwijl waarschijnlijk de woorden TAPI-pijplijn (op dit moment wordt de Pakistaanse militaire en politieke elite ge-wined&dined door Europa en de VS), Turkmeense gasvoorraden, Amerikaanse militaire basissen, Iran, GAZPROM en China niet vallen. Bondgenoot Nederland laat de NATO, en sinds het Verdrag van Lissabon, EU (semi-militair) niet in de steek. 

Terugblikken is iets voor nostalgische oude mannen en vrouwen. Aan de andere kant, van geschiedenis leert men. Daarom het bijzondere jaar 2010 nog eens als vlugschrift, als kompas voor de komende roerige tijd. 2010 was het eerste jaar van de eerste Europese burgerlijke opstand, van de “wutbürger”. In de straten van Griekenland, Ierland, Frankrijk, Spanje, Ierland zichtbaar door massa-demonstraties, gevechten met politie en woede gericht op politiek en banken/kapitaal. In Nederland zichtbaar door de verkiezingsoverwinning, en merkwaardige rol “buiten” het huidige Nederlandse kabinet, van Geert Wilders. Maar “empire strikes back” en met of zonder rugdekking van de massa-media bereiden “macht” en “kapitaal” zich voor op de confrontatie. 2010 was het openingsjaar van het tijdperk van de zogenaamde “post-democratie”. 

De Euro wordt vanaf 2013 permanent “gered”. De Europese leiders zijn het erover eens dat een “crisismechanisme” (kan het vager) de problemen moet opvangen die nu zijn ontstaan in bepaalde Europese landen met te hoge staatsschulden. Hiertoe dient alleen nog even het Verdrag van Lissabon te worden aangepast. Het gaat om een kleine verandering, de clausule met de zogenaamde “non-bailout” optie (landen mogen andere landen niet financieel bijspringen), dus gelukkig kan een ratificatieproces, met alle negatieve referendums van dien, worden ontweken. Kortom: op democratische wijze is besloten “investeerders” in Euro-staatsschuld permanent schadeloos te stellen indien hun investering fout loopt. Stand “banken vs volk” in de Europese kredietcrisis: 12 : 0. Nu nog de ECB op mega-mega-schaal schulden van banken laten afkopen. Komt nog. 

Het is een zeldzaamheid dat een vredesnobelprijs niet wordt opgehaald door de gelauwerde. Het gebeurde in 1935, toen de Duitse journalist Carl von Ossietzki werd vastgezet door het nazi-regime. Hier en daar klonk daarom de vergelijking met 1935 als in 2010 de winnaarsstoel in Oslo ook leeg bleef. De Chinese dissident Liu Xiaobo en nu nobelvredesprijswinnaar zit vast in China, en blijft vast zitten, terwijl de Chinese autoriteiten fel de keuze van het nobelprijscommittee bekritiseren. China is autoritair, ondemocratisch, niet-open en ja, de cheap-score met 1935. Het geïnflateerde nobelvredesprijs circus 2010, wat eigenlijk alleen nog media en politici interesseert omdat het zo hilarisch doorzichtig politiek is, was prijsschieten voor China-tegenstanders. Ondertussen zit in Engeland een zeker Julian Assange vast omdat hij wordt verdacht van “sex-zonder-condoom-zonder-instemming-van-de-tegenpartij”. Een misdrijf zo ernstig dat een internationaal arrestatiebevel is uitgevaardigd, en interpol zich met de zaak bemoeide. In Nederland wordt een zestienjarige jongen gearresteerd voor het “hacken” van de websites van geldboeren VISA en Mastercard. De scholier nam deel aan een internationale internet-actie, samen met duizenden andere mensen.

In 2006 bekent Liu Xiaobo tegenover Zweedse journalisten dat hij een groot voorstander is van de Irakoorlog en de “democratie-export” van George W. Bush. 

Nog geen jaar na het in werking treden van het neoliberale hoogtepunt van de Europese politiek, het Verdrag van Lissabon, duiken in Europa de eerste kenmerken op van wat door sommigen “post-democratie” wordt genoemd, of door anderen als “neo-feodalisme” wordt omschreven. De “Euro-crisis”, een Europese zijtak van de kredietcrisis, legt genadeloos bloot wie werkelijk de scepter zwaait in deze wereld. Ierse banken in de problemen? Ierland wordt gedwongen de banken te redden, en de uiteindelijk kosten op de bevolking af te wentelen. Die banken moeten geld van staat, EU en IMF krijgen omdat de “exposure” van andere banken in Ierland te groot is. Ondertussen lijkt wat misschien ooit wel “de eerste Europese opstand” zal worden genoemd te zijn losgebarsten. Studentenprotesten van Groot-Brittannië tot Italië, protesten tegen de spaarpakketten van regeringen in vrijwel ieder Europees land, parlementsgebouwen beschermd door zwaarbewapende politie onder het mom van “terreurdreiging”. De “afbouw” van Europa is begonnen, Ierland, na Griekenland, verliest haar zelfbeschikkingsrecht en daarmee de feitelijk democratische grondslag van haar samenleving. Voor de banken.....

Na Griekenland gaat nu Ierland vrij voorspelbaar kopje-onder in het spel rond Europese staatsschuld. Net als de dollar door QE2 procenten verliest ten opzichte van...ja, alles inclusief de Euro, schieten rente en de prijzen voor verzekeringen op Spaans, Portugees en Iers staatsschuld omhoog. Er wordt door het weersverschijnsel en fenomeen extraordinaire “beleggers” en “markt” getwijfeld aan de Ierse economie en het vermogen van het land de immer oplopende verliezen van genationaliseerde banken te blijven betalen. Ierland is misschien wel het beste voorbeeld hoe in de kredietcrisis de bevolking via besparingen moet betalen voor de verliezen van banken. En de komende “bailout” van Ierland is misschien wel het beste voorbeeld hoe de Europese politiek wordt afgeperst door grootkapitaal. Banken. 

„Terror!“, „Terror!“, „Terror!“, de terreurangst waart weer rond. Postpakketjes (verzonden net voor de Amerikaanse Midterm elections) uit Jemen (moesten die nu in Amerikaanse synagogen ontploffen of „mid-luchts“ in vliegtuigen?) zorgen voor nieuwe anti-terreurmaatregelen bij luchtvracht. „Al Qaida“ heeft via Rita Katz/SITE officieel verantwoordelijkheid opgeëist voor het „tonerplot“, waardoor de CIA-drones binnenkort luchtshowtjes weggeven boven de Jemenitische woestijn. Kruitbrieven worden in Griekenland aan ambassades van bijvoorbeeld Mexico, Chili en Nederland (net voor de Griekse gemeenteraadsverkiezingen) verstuurd (1 persoon brandde zijn handen aan een „exploderende“ brief). Daders: extreem links. De Franse president Sarkozy (diep impopulair) kreeg er een persoonlijk verstuurd, net als Angela Merkel (diep impopulair). De kruitbrief werd in Duitsland nog net op tijd onderschept. Ah terreur, wat zou een politicus anno 2010 zonder terreur zijn?

“Holy Smokes Batman! Een nieuw terreurplot!” “Yeaap, Robin. De evil-doers van Al Qaida zijn er weer.” “Gosh-Gee-Wowzers, bommen verstopt in printers. Al was de “bom” in Engeland eerst geen bom volgens de Engelsen.” “Klopt Robin....” “Maar president Obama had al op tv verkondigd dat het bommen waren......” “ Errr....ja...” “Gosh, en dat een paar dagen voor de Amerikaanse midterm elections!!” “Ja, Robin....” “En holy terror-of-terrorists....er vliegen geen UPC vliegtuigen op vrijdag vanaf Jemen!” “Klopt, maar achteraf werd bijgesteld dat het passagiersvliegtuigen waren.....” “Wizz Geeh! En Jemen is al een keer gebombardeerd door Obama en het ligt aan de Golf van Aden waar de NATO haar anti-piraten scheepsmacht heeft liggen!!” “Sure...Robin....” “Nu is er ook een Al Qaida bom-mastermind Ibrahim Hassan al-Asiri!” “Errrr.....” “En de wow-peng! media hadden al meteen foto’s van de bommen, van het bewijsmateriaal!” “.....” “Het doel van de bommen waren synagoges in chi-cha-Chicago.....al zou een bom weer in het vliegtuig ontploffen!” “Uh....” “Gosh, Saudi Arabië gaf de tips! Anders waren ze nooit gevonden!” “Uh..” “Holy craving camels, en er is een verdachte die niemand verdacht wil vinden!” “Robin....waar wil je precies naar toe?” “To the Batmobile....let’s go!”

Eindelijk komt Wikileaks met de Iraq War Logs, na de (Amerikaanse) documenten over de oorlog in Afghanistan de tweede “monster drop” van semi-geheime Amerikaanse legerdocumenten. Ja, de Amerikanen blijken zich schuldig te maken (hebben gemaakt) aan oorlogsmisdaden en ja, enorm veel burgers zijn bij het conflict omgekomen. Smerige oorlog puur. Toch klinken er ook sceptische geluiden over de “onthullingen” van Wikileaks. Is het allemaal wel zo oprecht als het zich aandoet? Ook ondergetekende krabt zich achter de oren. Er komen via de Iraq War Logs voor het Pentagon veel vervelende feiten op straat te liggen, maar na (zeer snel) lezen kan men zich niet aan de indruk onttrekken dat het vooral “incidenten” zijn, wanneer de Amerikanen over de scheef gaan. Het leeuwendeel van schuld voor burgerslachtoffers, martelen, doodseskaders en etnische zuiveringen moet volgens de papieren van het Amerikaanse leger gezocht worden bij de Irakezen zelf. Daar wringt iets.