Zapruder Inc.

Het nieuws dat geen nieuws mocht zijn. Tony Blair, Rupert Murdoch, spindokter Alastair Campbell en een aantal Britse hoofdredacteuren bleken in de aanloop naar de Irak-oorlog wel erg innig met elkaar aan de telefoon te hangen. Het heeft er alle schijn van dat de Britse media werden gebruikt om de oorlog en de valse bewijslast voor de onwettige inval te verkopen aan het publiek. De BBC, gebukt onder meerdere schandalen, sprak zelfs van een zwarte week voor de publieke omroep. En de Britse krant The Guardian kan ondertussen een rechtzaak tegemoet zien over propaganda verslaggeving rond Iran. Hoe zal het in ons kikkerlandje zijn? Hoe innig zijn de banden in ons land tussen media en politiek? En wie stuurt welke propaganda aan?  Over naar Ferry Mingelen in Den Haag……

Het gaat een warme zomer worden, zo waarschuwen de Amerikaanse Homeland Security chef Chertoff en minister van Buitenlandse Zaken Rice. Al Quada is weer iets groots van plan, waarschijnlijk in de Verenigde Staten. Chertoff voelt het namelijk aan zijn water. Laten we hopen dat deze ronde dan wel iets wordt gedaan tegen de dreiging, in tegenstelling tot de maanden voorafgaand aan 9/11. Want Al Quada is nu nog doortrapter en nog beter in staat om toe te slaan. Volgens een rapport van de U.S. National Counter Terrorism Center dan. Dat geheim is....maar waarvan de kernpunten nu in de krant staan.*Update: en we hebben cijfers. Vandaag publiceerde de BBC statistische cijfers van het Home Office/Metropolitan Police over het aantal veroordelingen in terreurzaken. Van de 1228 mensen die onder terreurwetgeving zijn gearresteerd, is zeker de helft weer naar huis gestuurd zonder ten laste legging. Het uiteindelijke aantal werkelijke terreur-gerelateerde veroordelingen bedraagt 41*

Terwijl de prijs van oliefutures bezig is alle records te breken, kijken twee miljard mensen naar een wereldwijde rockshow om meer bewustheid te kweken voor “global warming”. Met een keiharde indoctrinatiecampagne wordt de wereldbevolking duidelijk gemaakt dat “we het zuiniger aan moeten doen want het is twee voor twaalf”. Ondertussen raast door het Midden Oosten een oorlogsmachine die per dag evenveel olie consumeert als heel Zwitserland. Worden er in het kader van de strijd tegen terreur tonnen verarmd uranium de atmosfeer en aarde ingepompt en wordt er druk gelobbied om een kerncentrale in Iran op te blazen. Meneer Gore.....het is goed met u..... 

George Bush en Vladimir Poetin gaan maar eens gezellig een potje vissen met elkaar. Want al een tijdje botert het niet zo tussen de beide wereldleiders. Poetin vindt dat het Amerika onder Bush langzaam op nazi-Duitsland begint te lijken en Bush vindt dat Poetin weinig oog heeft voor democratie in zijn land. In informele gesprekken op Bush zijn vakantielandgoed Kennebunkport in de Amerikaanse staat Maine proberen de twee nader tot elkaar te komen. “George, mijn vriend, kijk eens op de kaart. Een raketschild tegen Iran in Oost-Europa??” “Vladimir, jij Kosovo, ik Iran?”

Een opbouwmissie. “Winning hearts and minds”, daar waren we voor gekomen. Na het duistere hoofdstuk Taliban zou Afghanistan een parel van democratie en vrijheid in zuid Azië worden. Op de tekentafels van de militaire planners van het Pentagon dan. Maar vijf en een half jaar later is er bitter weinig van deze plannen over. Vijf en een half jaar van voortdurende oorlog. De macht van de democratisch gekozen regering onder president en oud-Taliban supporter Karzai reikt niet verder dan de hoofdstad Kaboel, de humanitaire situatie in het land is nog nooit zo nijpend geweest, de opium-oogsten halen records en de buitenlandse coalitietroepen zitten ingegraven in hun basissen. Alles wat rest is bombarderen.

De wereld staat perplex. Anderhalf jaar na de eerste vrije verkiezingen in de Palestijnse gebieden heeft de radicale Hamas gewapenderhand de totale controle over de Gaza-strook genomen. De burgeroorlog lijkt compleet. Op de westbank doet de Palestijnse president Abbas een verwoede poging een nieuwe regering uit de grond te stampen. Met steun van het westen. Zoals altijd. Vergeet het feit dat de Palestijnen anderhalf jaar geleden, ziek van de corruptie, diezelfde Abbas en zijn Fatah partij een electorale afstraffing hebben gegeven. Vergeet dat juist de opkomst van Hamas het gevolg is van het schandelijk mismanagement van Fatah en de zogenaamde Palestijnse autoriteit. Dat jarenlang al het westerse geld voor steun en opbouw in de zakken van die autoriteit verdween. Democratie in de Palestijnse gebieden oke, maar wel als de door het westen gesteunde kandidaten aan de macht komen. Anders..... 

Bijna tussen neus en lippen door werd het even gemeld. Heel onopvallend. Een klein bericht met enorme gevolgen: de Zuid Korea optie. De term werd gelanceerd door de Amerikaanse minister van Defensie Gates en snel opgepikt door president Bush en zijn generaals. De Amerikanen blijven in Irak. Lang. Heel lang. Hoewel de historische vergelijking behoorlijk mank gaat, à la Zuid Korea. Garnizoenen en basissen verspreid door het land. En Irak als een soort protectoraat. De Bush administratie begint steeds meer open kaart te spelen over haar werkelijke bedoelingen in Irak. En de consequenties zijn enorm.

Het is de Russen ernst. Werd er in eerste instantie nog lacherig gedaan om die gekke Poetin met zijn paranoïde babbels over bedreigende raketschilden en een NATO die zich sneller over de wereld uitbreidt dan doucheschimmel, met de testlancering van twee nieuwe types intercontinentale raketten en begeleidende retoriek lijkt de Russische president nu wel zijn punt te scoren. Poetin is namelijk niet gek. Hoewel het huidige Russische gemopper in de meeste media nog wordt afgedaan als verkiezingspraat (De Russen moeten dit jaar een nieuwe president kiezen), zal Rusland zich met hand en tand tegen plaatsing van een raketschild verzetten. Terecht. Sinterklaas bestaat niet, en een anti-raketschild in Polen en Tsjechië beschermt niet tegen Iran. 

Terwijl de schaakstukken van het geopolitieke spel weer langzaam richting een militaire confrontatie met Iran bewegen, valt het masker van de zogenaamde oorlog tegen terreur. Zagen we vorige week nog hoe de Verenigde Staten samen met haar Arabische bondgenoten de Palestijnse eenheidsregering ten val gaan brengen, nu laat het bizarre conflict in Libanon innige banden tussen de Bush administratie (en haar afgevaardigden) en terreurgroepen zien. Al enige tijd is bekend dat de Amerikanen geen enkel probleem hebben om met terroristen samen te werken tegen Iran. Sterker nog, nu blijkt dat George Bush hier zelfs persoonlijk opdracht toe heeft gegeven. 

De Gaza-strook brandt. Ondanks het vormen van een eenheidsregering zijn fracties van de Palestijnse bewegingen Fatah en Hamas wederom onderling slaags geraakt. Nu Israël zich in de melee heeft gegooid doormiddel van luchtaanvallen, als vergelding voor aanhoudende raket-aanvallen vanuit het Gaza gebied, lijkt verdere escalatie slechts een kwestie van tijd. Wederom domineert het slepende conflict tussen Israël en de Palestijnen de krantenkoppen. Wat echter compleet, naar we mogen aannemen per ongeluk, door de mainstream media over het hoofd is gezien, is het “lekken” van een aantal explosieve documenten. Documenten opgesteld door het Amerikaanse “State Department” en haar Arabische bondgenoten Jordanië en Egypte, waarin een actieplan ter ondermijning van de Palestijnse eenheidsregering staat omschreven. De Jordaanse krant waarin een eerste publicatie zou plaatsvinden mocht tijdelijk de drukplaten bij de autoriteiten inleveren. 

Het aankomende G-8 overleg (de grootste industrielanden plus Rusland) in het Duitse badplaatsje Heiligendamm en de mogelijke protesten tegen de bijeenkomst zorgen in Duitsland en Nederland nu al voor zweet tussen de billen van verschillende autoriteiten. Hoewel het overleg pas over een kleine maand zal plaatsvinden, 6,7 en 8 juni om precies te zijn, wordt er al stevig opgetreden door de politie en politiek. In Duitsland werden deze week ruim 40 organisaties getrakteerd op politie-invallen en huiszoekingen onder het mom van terreurbestrijding. Ook organisaties die weinig tot niets met eventuele protesten te maken hebben, zoals belangenverenigingen voor asielzoekers, mochten de administratie inleveren. Achter de schermen werkt de Duitse politiek hard aan het verbieden van protesten. En in ons vrije Nederland werd een ludieke fietsactie prompt door de politie van straat gehaald. Ja, de politiestaat komt naar u toe deze zomer! 

In de periferie van de geopolitiek ontwaken de eerste vlammetjes van een lang smeulende strijd: Kosovo. Het bijna vergeten internationale protectoraat lijkt langzaam weer een broeiplaats voor conflict te worden. De Verenigde Staten willen een onafhankelijke staat, Servië weigert dit. Amerikaanse denktanks wijzen op mogelijke Albanese opstand, Servië mobiliseert spontaan. Een plan voor Kosovo, voorgelegd aan de UN-veiligheidsraad, lijkt het vooralsnog niet te halen. Niet dat dit erkenning van een Albanese staat door bepaalde landen in de weg zal staan. Er staat veel op het spel: de afvallige Servische provincie heeft grondstoffen en ligt strategisch voor oliedoorvoer. En Albanezen spelen een cruciale rol in de Europese drugshandel. 

Impeachment. Bij dat woord denken we nog steeds aan president Bill Clinton (en nog wat oudere onder ons president Nixon) die zijn presidentsschap in gevaar bracht door een sigaar in een stagiaire te verstoppen. Maar zachtjes wordt het woord weer in de wandelgangen van Capitol Hill gefluisterd. Mini-staatje Vermont overweegt impeachment procedures in gang te zetten tegen George W. Bush en zijn vice-president Dick Cheney. De democraat Kucinich heeft al om impeachment van Cheney gevraagd. De schandalen en de verschrikkelijk mislukte Irak oorlog, met al haar onthullingen over corruptie en machtsmisbruik, worden teveel. Het congres heeft al een eerste stapje gezet naar het beëindigen van Bush’ en Cheney’s oorlog. Wel financiering voor de strijd, maar gekoppeld aan een tijdspad voor terugtrekking. Maar “the decider” heeft besloten. Dood of de gladiolen. 

De strijd tussen soennieten en sjiieten in Irak krijgt een veelzeggend symbool. Een muur. Veelzeggend omdat het geen oplossing is. Het is slechts een lapmiddel dat machteloosheid aangeeft. Of zit er meer achter? Dient het juist tot symbool van de verdeeldheid? Vorige week nog werd Sarafiya brug in Bagdad onder dubieuze omstandigheden “opgeblazen”. Een brug die een soennietisch en sjiietische wijk met elkaar verbind. Terwijl vrijwel iedereen met een beetje stem in de Irakese politiek of geestelijkheid dit moment oproept tot eenheid in het land. Eenheid tegen de bezetter, dat wel. 

Oke. Dit is geen slechte re-run van Jon Stewart’s The Daily Show. Dit is Washington april 2007. Honderden journalisten en een handvol congresleden zitten met spanning te wachten op de volgende gevorderde stapel papieren die meer duidelijkheid moet geven over het hoe-en-waarom van het ontslag van acht officieren van justitie. Niet zomaar ontslagen, maar om politieke redenen. Wordt vermoed. Het schandaal, waarin de Bush administratie zich weer eens van haar meest corrupte kant laat zien, is ondertussen hoog opgelopen. Medewerking vanuit het Witte Huis is minimaal en de politieke gevolgen kunnen groot zijn. Tijd verstrijkt, de groep belangstellenden wacht. Er gebeurt niets. Tot de volgende ochtend.

Nu de gijzelingscrisis met Iran voorbij is, wordt een ding pijnlijk duidelijk. Het monster van Teheran, president Ahmadinejad, is als de morele winnaar uit de affaire gekomen. Al het gebries en gedreig van Tony Blair en George Bush hebben niet kunnen voorkomen dat Iran, een land dat bekend staat om haar repressieve beleid ten aanzien van dissidenten en terechtstellingen, en dat keer op keer wordt aangeduid als Islamo-fascistisch, zichzelf op het wereldtoneel presenteerde als een rationeel land dat niets anders wil dan normale internationale betrekkingen. The joke’s on you jack. De rethoriek van het westen over vrijheid en democratie en de morele superioriteitswaan uitgedragen door heren als Bush, Blair en Balkenende zijn door de oorlogen in Irak en Afghanistan, het beleg van de Gazastrook, martelschandalen en de vernietiging van Libanon sleets geworden. De zogenaamde oorlog-tegen-terreur is verworden tot een dun vernislaagje om energiepolitiek met koloniale trekjes te verhullen. De rest van de wereld weet: het vrije westen is niet meer de good-guy op deze planeet. 

Met hoeveel futiele, gefingeerde, gelogen of verkeerd begrepen grens- of anderszins incidenten zijn in de historie oorlogen begonnen? Veel….heel veel. Gaan we zoiets nu weer meemaken? Maar terwijl de wereld kijkt naar de twee duelleerde cowboys Iran en Groot-Brittannië, wordt er meer “power play” gespeeld. In Washington, waar het congres voor het eerst paal en perk lijkt te stellen aan de dictatoriale ambities van de Bush administratie. En in Islamabad, waar een impopulair legerregime bijkans een revolutie het hoofd moet bieden. 

Het einde van het non-proliferatieverdrag? De UN-veiligheidsraad stemde zaterdag unaniem voor resolutie 1747 waarin Iran wederom wordt opgeroepen haar uranium-verrijkingsprogramma te stoppen. Om het land extra onder druk te zetten zullen de al opgelegde sancties worden uitgebreid. Iran reageerde woest en dreigt nu haar medewerking aan inspecties door IAEA (atoomwaakhond UN) op te schorten. Volgens Teheran is de resolutie “illegaal” en doet het land niets wat tegen het non-proliferatieverdrag ingaat. De spanning loopt op. 

Stel. Je bent de 43ste president van de Verenigde Staten en een aantal opper-officieren van justitie zitten jou en een aantal van je vriendjes dwars. Wat doe je? Je schopt ze eruit natuurlijk!! En stelt een paar nieuwe aan die jou wel mogen en die niet zo moeilijk doen. Dat doe je niet zelf. Hey, je bent de president. Dat doet je opper-opper-officier van justitie. Heb je een mannetje voor. Wat nu als uitlekt dat je eigenlijk al je officieren eruit had willen gooien? En dat de nieuwe wel erg pro-president zijn? De pers smult, je toch al niet bijster hoge populariteit zakt met procenten tegelijk. Je hebt iets nodig dat de aandacht van het publiek van deze zaak afleidt. Wat doe je..? Nu beslissen....!

Dus de zomeroorlog tegen Libanon was al maanden van te voren gepland. Verrassing…. Het weinig logische en extravagante gebruik van geweld tegen doelen die verdomd weinig met Hezbollah van doen hadden en het tweede, toevallige, offensief in de Gaza-strook maakten het Israëlische verhaal al weinig waarschijnlijk. Maar nu moest premier Olmert het zelf toegeven. Toevallig in dezelfde week waarin Amerikaans generaal Wesley Clark bekende vlak na 9/11 een memo onder ogen te hebben gekregen over ingrijpen in het Midden Oosten. “We gaan zeven landen uitschakelen in vijf jaar. Irak, Syrië, Libanon, Libië, Soedan, Somalië en om het compleet te maken Iran.”