Per definitie is de bedoeling van een (democratische) verkiezing de kiezer, het volk, het electoraat de gelegenheid geven een stem (goedkeuring) uit te brengen op een kandidaat of partij die het beste haar of zijn politieke zienswijze verwoord of uit wil voeren. En gelukkig, zoveel mensen, zoveel meningen dus zoveel zienswijzen. Daar ontstaan weer partijen of bewegingen uit die zich politiek willen manifesteren en voila!.. het politieke spectrum, of laten we zeggen, politiek pallet aan keuzes is geboren. Wat is democratie toch mooi. Maar wat als binnen dat politieke keuzepallet eigenlijk alle kandidaten verbonden zijn aan een soort beleid? Wat als er eigenlijk, politiek links of rechts, geen echte keuze meer is omdat alle partijen en alle kandidaten verbonden zijn aan een machtige organisatie die behoorlijk haar stempel drukt op beleid van het democratische land? Valt er nog iets te kiezen dan? Of gaat het alleen om de poppetjes? Deze situatie doet zich voor in de strijd om het Witte Huis 2008. Alle, maar ook alle, belangrijke Amerikaanse presidentskandidaten, republikeins of democratisch, zijn lid van een bepaalde organisatie. En niet de minste. The Council On Foreign Relations. Of kortweg: de CFR.