Is het mogelijk een film te maken over een terreurgroep, niet vanuit het perspectief van de “goede” en “held” maar vanuit het perspectief van de terroristen zelf, zonder een oordeel te geven over de verschrikkelijk daden die zij hebben gepleegd? Of kan een dergelijke film alleen worden gezien als “verkapte sympathie” voor de terroristen? Menig recensent vraagt zich dit vertwijfeld af als in 2008 de Duitse film “Der Baader Meinhof Komplex” uitkomt. In de film schetsen de Duitse sterregisseur Uli Edel (Christiane F, Last Exit to Brooklyn) en producer/schrijver Bert Eichinger…